">
Η ετήσια γιορτή των πανίσχυρων από τους υπερ-πλουσίους, το 99% και ο Γιώργος Παπανδρέου
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Στην χειρότερη χιονόπτωση τα τελευταία 66 χρόνια, ο Δούκας του Νταβός επεφύλασσε μια έκπληξη στους ετήσιους καλεσμένους του. Επί δεκαετίες, το πανάκριβο Ελβετικό ριζόρτ φιλοξενεί την αφρόκρεμα της αφρόκρεμας, τους πυλώνες του επιχειρηματικού μας κόσμου, όπου αυτοί οι πανίσχυροι άνθρωποι συζητούν μεταξύ τους για τις επόμενες δουλειές τους με κλειστές τις πόρτες και ο υπόλοιπος κόσμος καταγράφει τι ειπώθηκε με ανοικτές τις πόρτες. Στο φετινό Φόρουμ, ο ιδρυτής και πρόεδρός του, καθηγητής Κλάους Σβαμπ, ξεκίνησε αυτό το ατελείωτο λόμπι των λιγοστών αλληλοδιαπλεκόμενων επιχειρηματικών κολοσσών δηλώνοντας πως «ο καπιταλισμός στην σημερινή του μορφή δεν εναρμονίζεται με τον κόσμο γύρω μας»!
Σε αυτή την ετήσια εορτή του καπιταλισμού θα περιμέναμε από τον 40ετή οικοδεσπότη των πλούσιων και πανίσχυρων να μας μιλήσει για τους κινδύνους του σοσιαλισμού, την ατομική ελευθερία της ευέλικτης εργασίας ή την κατάρα του μεγαλύτερου κράτους (και την φορολογία στις επιχειρήσεις που αυτό επιφέρει). Αυτός, όμως, είπε πως «δεν έχουμε πάρει το μάθημά μας από την οικονομική κρίση του 2009. Μια παγκόσμια αλλαγή είναι επειγόντως απαραίτητη και οφείλει να ξεκινήσει επαναφέροντας μια παγκόσμια αίσθηση κοινωνικής ευθύνης». Όταν ένας τόσο μεγάλος μύστης της κλειστής ελίτ του καπιταλισμού κάνει τέτοια σχόλια τότε αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του τραύματος που έχει δημιουργήσει η ευρωπαϊκή κρίση χρέους.
Ως φυσικό επακόλουθο μιας τέτοιας δήλωσης ήρθαν τα δημοσιεύματα των εφημερίδων. «Στο Νταβός, το μεγάλο ζήτημα είναι οι έχοντες εναντίον των μη εχόντων», έλεγαν την επόμενη μέρα η Τάιμς της Νέας Υόρκης. Μάλιστα, ο απεσταλμένος της αμερικάνικης εφημερίδας, Έρικ Πάφερ, επισημαίνει πως το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς έχει ενσωματωθεί στην ανοικτή δημόσια συζήτηση. Δεν είναι πλέον απλά το προνόμια των αντικαπιταλιστών, μας λέει, να μιλούν για ταξικό πόλεμο. Η ανισότητες των κοινωνιών της Δύσης δεν θεωρούνται πλέον δεδομένες, καταλήγει.
Οι Τάιμς προφανώς αναφέρονται στο κίνημα της κατάληψης δημόσιων χώρων και στο σύνθημα που αυτοί καθιέρωσαν, «Είμαστε το 99%». Ωστόσο, η απάντηση έρχεται από το Φόρουμ. Στις φετινές συζητήσεις, το ενδεχόμενο των λαϊκών εξεγέρσεων εναντίον ενός σάπιου συστήματος, όπως ο ίδιος ο Κ. Σβαμπ είπε, δεν φάνηκε να απασχολεί κανέναν από όλους αυτούς που δεν φοβούνται την κρίση, τουναντίον πλουτίζουν κατά τη διάρκεια τους. Το μόνο που απεχθάνονται είναι η «αποσταθεροποίηση», λέξη κλειδί για όλες τις αμερικάνικες επεμβάσεις την τελευταία εικοσαετία. Σε καμία χώρα δεν υπάρχει μεγάλος κλονισμός και έτσι όλοι αυτοί οι πανίσχυροι στα υπερπολυτελή ξενοδοχεία νιώθουν ολοένα και περισσότερο πως το «99%» θα κάτσει στα αυγά του.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την χώρα μας. Εδώ δίχως αιδώ, οι αρχιτέκτονες της καταστροφής έχουν καθημερινά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση πως θα παραμείνουν στην εξουσία. Ο Γ. Παπανδρέου εξακολουθεί να είναι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, ενώ οι δελφίνοι σφάζονται μεταξύ τους, μπορεί να επιστρέψει ως μια σταθερή λύση ενότητας! Βεβαίως ο κατάλογος έχει και άλλους. Φερ’ ειπείν τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη μαζί με τον νυν πρωθυπουργό-τεχνοκράτη-τραπεζίτη του νέου καταστροφικού μνημονίου Λ. Παπαδήμο.
Οι κλυδωνισμοί που δέχεται το σύστημα δεν είναι αρκετοί για να αντιπαρέρθουν τις ρίζες του, την αλαζονεία του και την κυνικότητά του. Μπροστά στον τεμαχισμό της κοινωνίας, η συνεχής δράση είναι απαραίτητη.
Μια γενιά στην ανεργία
Ο πραγματικός κόσμος δεν είναι αυτός που συζητά για τον ταξικό πόλεμο όπως έλεγαν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης. Ας δούμε τι μας λέει το Διεθνές Γραφείο Εργασίας. Την χρονιά που μας πέρασε ο αριθμός των ανέργων σε όλο τον κόσμο άγγιξε τον αριθμό ρεκόρ των 200 εκατομμύριων ανθρώπων, ένας αριθμός που όλο και αυξάνεται εφόσον κάθε χρόνο, 40 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται στην ανεργία. «Ένας στους τρεις εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο, δηλαδή περίπου 1,1 δισ. άνθρωποι, είναι άνεργοι ή ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας», δήλωσε ο γενικός διευθυντής του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, Χουάν Σομαβία. Τα θύματα της ανεργίας είναι κυρίως οι νέοι: Το 2011 74 εκατομμύρια νέοι ηλικίας 15-24 ετών ήταν χωρίς δουλειά, έναντι 70 εκατομμυρίων ( και πριν από την παγκόσμια κρίση) το 2007.
