">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Στις εκλογές του 2009 η χώρα βρισκόταν στον απόηχο των γνωστών σκανδάλων της Ζίμενς και του Βατοπεδίου. Η ΝΔ θεωρήθηκε υπεύθυνη για τα σκάνδαλα και στις εκλογές τιμωρήθηκε με το ισχνό ποσοστό του… 33,48%! Για να το κάνουμε φραγκοδίφραγκα, 2.295.967 Έλληνες ψήφισαν την ΝΔ των σκανδάλων. Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη, παρότι θεωρούνταν υπεύθυνο για το σχετικά πρόσφατο τότε σκάνδαλο των υποβρυχίων, βγήκε στην εξουσία με 43,92%, με τον αέρα δηλαδή 3.012.373 ψηφοφόρων. Τι μας λένε αυτά τα νούμερα; Πως 5,3 εκατομμύρια Έλληνες ψηφοφόροι αδιαφόρησαν για τα σκάνδαλα, τις μίζες και την διαφθορά και οι μεν ψήφισαν ΝΔ για τον οικονομικό πραγματισμό που τότε επικαλούνταν και οι δε ψήφισαν ΠΑΣΟΚ για τα λεφτά που υπόσχονταν – στα συν του κάθε κόμματος ανήκουν οι οπαδοί του, άνθρωποι δηλαδή που αντιμετωπίζουν το κόμμα τους όπως την ποδοσφαιρική ομάδα που υποστηρίζουν. Tυφλά.
Βεβαίως και υπήρχαν ρητορείες για την πάταξη της διαφθοράς, την μείωση και εξαφάνιση της γραφειοκρατίας, αλλά όλα αυτά τα έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές που είναι φαιδρό να προφασιστούμε πως οι μεν έπεισαν πιο πολύ από τους δε. Η ουσία των εκλογών του 2009 ήταν αυτά που υπόσχονταν το ΠΑΣΟΚ και όχι αυτά που είχε πράξει ούτε αυτό, ούτε η ΝΔ. Άρα, καταλήγουμε στο εύλογο συμπέρασμα πως κανένα σκάνδαλο δεν έχει κάνει το αυτί του Έλληνα ψηφοφόρου να ιδρώσει, ούτε στο ελάχιστο. Οι 5,3 εκατομμύρια του ’09 το αποδεικνύουν περίτρανα.
Με αυτά τα δεδομένα στο νου, ας κοιτάξουμε τώρα τις εκλογές της περασμένης Κυριακής. Οι ανακατατάξεις που προκάλεσαν αυτές οι εκλογές είναι έως τώρα γνωστές, όμως τα νούμερα αυτά καθ’ εαυτά είναι εκθαμβωτικά. Η ΝΔ, λοιπόν, έλαβε 18,85%, δηλαδή την ψήφισαν 1.192.054 άνθρωποι και το ΠΑΣΟΚ πήρε 13,18% , ήτοι 833.529 ψήφους. Ιλιγγιώδης πτώση από 5,3 εκατομμύρια στα 2! Αυτό το γκρέμισμα ουδεμία σχέση έχει με τα σκάνδαλα, την αδιαφάνεια και τις λοιπές στρεβλώσεις. Εκ των πραγμάτων άρα, το πιο σημαντικό μήνυμα που έστειλε το εκλογικό σώμα είναι πως αρνείται να δεχτεί την συνέχιση των μάταιων και οδυνηρών πολιτικών που έχουν οδηγήσει σε βίαιη φτωχοποίηση ολόκληρου του ελληνικού λαού. 3,3 εκατομμύρια άλλαξαν το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας πηγαίνοντας προς αριστερά, δεξιά και ακροδεξιά κόμματα, που με εξαίρεση αυτά που δεν κατάφεραν να μπουν στην βουλή – της Ντόρας, του Μάνου και του Καρατζαφέρη – όλα μα όλα απέρριπταν λιγότερο ή περισσότερο το Μνημόνιο.
Δεν μπορούμε, λοιπόν, να προφασιστούμε πως ξαφνικά οι 1.061.265 ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, από 315.627 το 2009, μετατράπηκαν σε αριστερούς ρεφορμιστές του συστήματος, όπως ο κ. Τσίπρας. Όμως, η τεράστια εισροή ψηφοφόρων προκαλείται από την θέλησή τους για την ανατροπή. Ο ελληνικός λαός πήγε κόντρα στην κολοσσιαία δύναμη της συνήθειας, στην πάππου προς πάππου ψήφο στα δυο «μεγάλα» κόμματα και στους συνεχείς εκβιασμούς για απόλυτη κατάρρευση της χώρας αν δεν βγουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Οπότε ας αφήσουμε στην άκρη αυτούς που σκόπιμα βλέπουν μόνο μια «τιμωριτική ψήφο». Την Κυριακή ο ελληνικός λαός αντέδρασε. Αντιφατικά και όχι ολικά, όμως, αντέδρασε. (Ακόμη και η ψήφος στην Χρυσή Αυγή - από 19,636 ψήφους το ’09 στο 440.577 την Κυριακή - δημιουργεί διαύγεια ως προς τα τεράστια προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και μας θέτει όλους προ των ευθυνών μας)
Η πραγματική ανατροπή δεν είναι η καταγγελία, επαναδιαπραγμάτευση, αναδιαπραγμάτευση, σταδιακή απαγκίστρωση από το Μνημόνιο. Η πραγματική ανατροπή είναι η αμφισβήτηση και η ρήξη με τις νοοτροπίες που χρεοκόπησαν την Ελλάδα ηθικά, κοινωνικά και ατομικά. «Ο λαός δεν θέλει να του λες την αλήθεια», είπε τις προάλλες ο Β. Βενιζέλος. Παρότι ο ίδιος προφανώς διεκδικεί για τον εαυτό του και το κόμμα του την αυθεντία και την ορθότητα, υπάρχει ένα ψήγμα αλήθειας στα λεγόμενά του. Αυτό είναι το χρέος των πολιτικών δυνάμεων που ο λαός ψήφισε για την ανατροπή. Ο ωχαδερφισμός, ο φιλοτομαρισμός και η πολλάκις εξυμνημένη αποπολιτικοποίηση είναι οι αλυσίδες μας. Η υπέρβαση της νοοτροπίας που θρέφτηκε και έθρεψε την διαφθορά και την διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, τους νόμους που τώρα αμφισβητούμε, όπως τον εκλογικό νόμο των 50 εδρών, την γραφειοκρατία και τον συνδικαλισμό των μεγάλων συμφερόντων.
Θα μου πείτε, τι μας λες και συ τώρα; Εδώ το σπίτι μας καίγεται και συ μας μιλάς για νοοτροπίες, στρεβλώσεις και αλυσίδες; Επειδή, όμως, δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, όπως δεν υπάρχει και μια μοναδική αλήθεια, η πρόοδος και αλλαγή δεν έγκειται στην αποδοχή ή την ακύρωση ακόμη και ενός ακραίου και οδυνηρού οικονομικού προγράμματος. Αυτό είναι το νέο χρέος των πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν το λαό και η ιστορική μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα μας. Να μετατρέψει την αντίδραση σε πλήρη αμφισβήτηση.
