">
Στο σημερινό τους (01/02) τους editorial οι Τάιμς της Νέας Υόρκης λένε πως το συμφωνηθέν δημοσιονομικό σύμφωνο μπορεί μόνο να χειροτερέψει την κρίση. Προφανώς δεν είναι οι μόνοι. Μια μέρα νωρίτερα η βρετανική Γκάρντιαν (διαβάστε εδώ) έλεγε πως η πολιτική της Α. Μέρκελ καταδικάζει την ευρωζώνη στην ύφεση, ενώ συγχρόνως υπονομεύει την ίδια τη δημοκρατία τόσο με την επιβολή των τεχνοκρατικών καθεστώτων, όσο και με τη δημοσιονομική δικτατορία. Και ο Π. Κρούγκμαν μας έλεγε πως ζούμε το «φιάσκο του δόγματος της λιτότητας», υπογραμμίζοντας πως πρόκειται για μια συνειδητή πολιτική απόφαση η οποία αντιβαίνει στα διδάγματα της Ιστορίας. Ο συντάκτης των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς Β. Μούνχαου χαρακτήρισε το σύμφωνο μια «παλαβομάρα», η οποία στην καλύτερη περίπτωση θα είναι αχρείαστη ενώ στην χειρότερη μπορεί να σημάνει το τέλος του ευρώ.
Ας ξεκινήσουμε με το editorial των Τάιμς. «Οι ηγέτες 25 εκ των 27 χωρών συμφώνησαν να υπογράψουν μια νέα δημοσιονομική συμφωνία, η οποία θα τους εμποδίσει νόμιμα από το να αντιμετωπίσουν την ύφεση μέσω μιας ισχυρής δημοσιονομικής τόνωσης. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι εκτός της ζώνης του ευρώ θεωρούν την προσέγγιση αυτή επικίνδυνη. Οι χώρες αυτές αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 20 τοις εκατό της παγκόσμιας οικονομίας. Καταδικάζοντάς τες σε μεγαλύτερη και βαθύτερη ύφεση θα επιβραδυνθούν οι οικονομίες των χωρών που εξαρτώνται από το εμπόριο, από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα».
Οι Τάιμς υπογραμμίζουν την δίκη τους άποψη λέγοντας πως «Δίχως ένα μεγαλύτερο ταμείο διάσωσης, οι επενδυτές θα συνεχίσουν να στοιχηματίζουν εναντίον των αποδυναμωμένων οικονομιών όπως της Ιταλίας ή της Ισπανίας, ανεβάζοντας το επιτόκια δανεισμού τους και κατά συνέπεια προσθέτοντας στα ελλείμματά τους. Παρόλα αυτά, οι ευρωπαίοι ηγέτες ανέβαλλαν την χρηματική ενίσχυση μέχρι το Μάρτιο. Οι κερδοσκόποι πιθανώς δεν θα συμφωνήσουν να περιμένουν έως τότε».
«Ο κόσμος έχει συνηθίσει τις αποτυχημένες Συνόδους. Το πιο απογοητευτικό για την συγκεκριμένη Σύνοδο είναι πως ορισμένοι ηγέτες θεωρούν πως πέτυχε. “Λαμβάνοντας υπόψη το χρονικό πλαίσιο, αυτό ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα”, είπε η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ της Γερμανίας για το δημοσιονομικό σύμφωνο. Τον περασμένο Δεκέμβριο έχει καταστήσει σαφές στους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες πως αυτό το σύμφωνο για τους εξισορροπημένους προϋπολογισμούς και την μείωση του χρέους ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίσει η Γερμανία να καταβάλει το μερίδιο που της αναλογεί στα πακέτα διάσωσης». Στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι Τάιμς εθελοτυφλούν λέγοντας πως πρόκειται για μια αποτυχημένη Σύνοδο. Στην πραγματικότητα, ήταν ακόμη μια πετυχημένη για τους στόχους της Γερμανίας Σύνοδος, η οποία οδηγεί στην απόλυτη επικυριαρχία της πανευρωπαϊκά.
«Ένας πιο σοφός ηγέτης από την Α. Μέρκελ θα έχτιζε μια πιο δυνατή Ευρωπαϊκή Ένωση βοηθώντας τους γείτονές του να βγουν από την κρίση χρέους, δεν θα τους έλιωνε. Ένας σοφός ηγέτης θα υπενθύμιζε στους Γερμανούς ψηφοφόρους πως η ευμάρεια της δικής τους εξαγωγικής οικονομίας απαιτεί συνεχή ζήτηση από τις γειτονικές χώρες [..] Όσο περισσότερο επιμένει η γερμανική ηγεσία στην δημοσιονομική λιτότητα αντί για την ανάπτυξη, τόσο πιο πιθανό είναι να υποφέρει και η ίδια», καταλήγουν οι Τάιμς καταδεικνύοντας σαφέστατα την ρήξη ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Γερμανία, η οποία είχε διαφανεί όταν οι αμερικάνικοι οίκοι αξιολόγησης είχαν υποβαθμίσει το αξιόχρεο της Γαλλίας αλλά και του μηχανισμού στήριξης της ΕΕ.
Ο Β. Μούνχαου από την πλευρά του υποστηρίζει πως «δημοσιονομική συμφωνία που δημιουργείται για να μειώσει το χρέος της ευρωζώνης, μπορεί να προκαλέσει έκρηξη χρέους, επειδή αυξάνει πάρα πολύ τον κίνδυνο μιας ημι-μόνιμης διολίσθησης σε μεγάλα τμήματα της Νοτίου Ευρώπης. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τίποτα δεν θα μπορεί να σώσει την ευρωζώνη». Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Π. Κρούγκμαν, ο οποίος επισημαίνει ότι «Πριν από μισό αιώνα οποιοσδήποτε οικονομολόγος - ή οποιοσδήποτε φοιτητής οικονομικών είχε διαβάσει το εγχειρίδιο του Πολ Σάμιουελσον «Οικονομικά» - θα μπορούσε να μας πει ότι η λιτότητα εν όψει ύφεσης είναι πολύ κακή ιδέα. Αλλά πολιτικοί, ειδήμονες και λυπάμαι που το λέω, πολλοί οικονομολόγοι, αποφάσισαν, κυρίως για πολιτικούς λόγους, να ξεχάσουν όσα γνώριζαν. Και εκατομμύρια εργαζόμενοι πληρώνουν το τίμημα αυτής της σκόπιμης αμνησίας».
Πηγές: New York Times, Financial Times, Guardian
