">
Αθώοι κρίθηκαν χθες από το αυτόφωρο μονομελές πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης 6 κατηγορούμενοι για συμμετοχή στα επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου που προκάλεσαν τη ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης, αναγκάζοντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια να αποχωρήσει. Έξι από τους συνολικά 7 κατηγορούμενους που κάθισαν στο εδώλιο, αντιμετώπιζαν τις κατηγορίες της παράνομης βίας και της προσβολής στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Παράλληλα, μαζί τους κάθισε κι ένας αστυνομικός, ο οποίος αθωώθηκε τελικά για το αδίκημα της προσβολής στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας διά παραλείψεως. Ο τελευταίος κατηγορείτο ότι παρότι βρισκόταν σε διατεταγμένη υπηρεσία εκείνη την ημέρα, δεν προέβη σε καμία σύλληψη.
Οι έξι βασικοί κατηγορούμενοι ομολόγησαν στην πλειονότητά τους ότι προέβησαν στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και στα μέτρα του μνημονίου. Παράλληλα, τέσσερις εξ αυτών οπαδοί του Ηρακλή, είπαν ότι θέλησαν επιπλέον να διατρανώσουν τη διαμαρτυρία τους για τον υποβιβασμό της ποδοσφαιρικής τους ομάδας. Ωστόσο, αρνήθηκαν ότι φώναζαν υβριστικά συνθήματα κατά του Κάρολου Παπούλια και ότι εμπόδισαν -όπως κατηγορούνταν- τη διέλευση του τμήματος των έφεδρων αξιωματικών που αποπειράθηκε να παρελάσει. Το δικαστήριο δέχτηκε τελικά τους ισχυρισμούς τους και τους αθώωσε για όλες τις πράξεις. Σε ό,τι αφορά τον αστυνομικό, το δικαστήριο έκρινε ότι με δεδομένη την πολυάριθμη παρουσία των διαδηλωτών ήταν αδύνατο να προβεί σε συλλήψεις. «Ήταν ανέφικτο να πράξει αυτό για το οποίο κατηγορείται ότι δεν έκανε» ήταν η τοποθέτηση του εισαγγελέα της έδρας κατά την αγόρευσή του. Παράλληλα, για την ίδια υπόθεση κατηγορούνται άλλα 11 άτομα για το αδίκημα της παράνομης βίας. Πρόκειται κυρίως για συνδικαλιστές από διάφορους επαγγελματικούς κλάδους. Η δικογραφία για την περίπτωσή τους διαχωρίστηκε και βρίσκεται στα χέρια αντιεισαγγελέα Πλημμελειοδικών για χαρακτηρισμό. Επίσης σημειώνεται πως για την αναγνώριση και ταυτοποίηση όλων των κατηγορουμένων χρησιμοποιήθηκε από τις διωκτικές αρχές αποκλειστικά οπτικοακουστικό υλικό. Τέλος, επισημαίνεται πως δύο αστυνομικοί – μάρτυρες κατηγορίας, κατά την κατάθεσή τους διευκρινίσαν πώς σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι βέβαιοι για το ότι τα συγκεκριμένα άτομα ήταν αυτοί που προέβαιναν στις αξιόποινες πράξεις. Ακόμα, χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του αστυνομικού της Ασφαλείας που αναφερόμενος στην κατηγορία του συναδέλφου του είπε « Δεν ξέρω για ποιόν λόγο τον κατηγορούνε με τόσο κόσμο δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Με αυτό το σκεπτικό, έπρεπε να είμαι και εγώ κατηγορούμενος».
ΜΙΧΑΗΛ ΛΙΑΠΗΣ
