">
Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΜΠΑΝΗ, συγγραφέα-ερευνητή
Μέγας αριθμός επιστημόνων πασχίζει στα εργαστήρια για την κατασκευή όπλων και μεθόδων αφαιρέσεως της ζωής του ανθρώπου, κάτι που ούτως ή άλλως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα συμβεί. Και αυτό γίνεται αποκλειστικά και μόνον για το κέρδος. Και εδώ η ανοησία περισσεύει. Διότι αν μέτρο είναι το κέρδος, τότε η έρευνα για την παράταση της ζωής μπορεί να είναι πλέον κερδοφόρα, αφού αφορά το σύνολο των ανθρώπων, σε αντίθεση με το θάνατο που αφορά ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού της γης. Είθε να επικρατήσει η στοιχειώδης νοημοσύνη ώστε η έρευνα του θανάτου να αντικατασταθεί με την έρευνα για την παράταση της ζωής, ώστε αντί της κατάρας που δέχονται οι παραγωγοί του θανάτου, να εφαρμοσθεί επ' αυτών η 8η πρόταση του Σμαραγδίνου Πίνακος: «Θέλεις οὕτω ἀποκτήσει πᾶσαν του Κόσμου τὴν δόξαν καὶ πᾶσα σκοτία θέλει στῆ μακράν σου».
VII. Θέλει τότε ἀνέλθει ἀπό τῆς γῆς εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ πάραυτα θέλει κατέλθει ἐκ νέου ἐπὶ τῆς γῆς, ἔνθα θὰ συλλέξῃ τὴν δύναμιν τῶν ἀνωτέρων καὶ κατωτέρων πραγμάτων.
Εκείνο για το οποίο γίνεται λόγος εδώ, είναι προφανώς το Τέλεσμα, το κύμα της ζωής, έτσι δε μπορούμε να εξηγήσουμε την πρόταση αυτή υπό το φως των αποκρύφων διδαγμάτων. Γνωρίζουμε πράγματι ότι οι κόσμοι λαμβάνουν ύπαρξη κατά διαδοχικές περιόδους (pralaya), περιλαμβανόμενες μεταξύ ισαρίθμων περιόδων τελείας αποσυνθέσεως. Κατά τη στιγμή εκείνη, η πνοή του Λόγου, η οποία εμψυχώνει όλες τις αρχές, όλα τα στοιχεία, όλες τις πτυχές της πραγματικότητας (tattwas), αποσύρεται και κάθε υλική υπόσταση εξαφανίζεται, όπως ένα νέφος ενώπιον των ακτίνων του Ηλίου. Έπειτα η περίοδος της αποσυνθέσεως παρέρχεται, η πνοή επαναλαμβάνει το ζωογόνο έργο της και η δημιουργία επαναρχίζει. Με τη θεωρία αυτή αντιλαμβανόμαστε ότι το Τέλεσμα, η θεία αυτή πνοή, το Άγιο Πνεύμα, ανέρχεται από τη γη στον ουρανό και τανάπαλιν κατέρχεται από τον ουρανό στη γη.
Μπορούμε επίσης να εννοήσουμε ότι η ύλη, ως δυναμικό φαινόμενο, διατρέχει διαδοχικώς όλους τους βαθμούς πυκνότητας από τα αραιότερα μέχρι τα συμπαγέστερα και αντιστρόφως, με ένα είδος διαδοχικών υλικοποιήσεων και εξαϋλώσεων. Το ράδιο μας δίνει ένα παράδειγμα της εκλεπτύνσεως αυτής δια της μεταστοιχειώσεώς του σε ήλιον. Αντιστρόφως η ουράνιος φασματογραφία καταδεικνύει τη διαδοχική εμφάνιση στοιχείων επί μάλλον και μάλλον βαρύτερων επί των ψυχομένων ηλίων. Η ιδεώδης μεταστοιχείωση στο Μεγάλο Έργο γίνονταν δια της εξαϋλώσεως και υλικοποιήσεως, και εξ αυτού η ρήση «διάλυε και συμπύκνωνε».
Εδώ πρόκειται για την εξέλιξη όχι πλέον της κυκλικής και σταθερής περί το μόνιμο κέντρο, άλλα περί της σπειροειδούς και προχωρητικής, που συμβολίζεται δια του αριθμού 7. Η έβδομη πρόταση του Σμαραγδίνου Πίνακος εφαρμόζεται επομένως και επί της εξελίξεως του ανθρωπίνου Εγώ, στις διαδοχικές μετενσαρκώσεις του, κατά τις οποίες ο ουρανός αντιπροσωπεύει τη σφαίρα της αθάνατης ουσίας αυτού, και όλων των ζωντανών οργανισμών, που αποσαρκώθηκαν και εγκατέλειψαν τη γη (Jivatmas) και επιβιώνουν του φυσικού των θανάτου.
Στην ίδια πρόταση ανευρίσκεται διατυπωμένος ο περίφημος νόμος της μετενσαρκώσεως ο οποίος διαφυλάσσονταν ως απόρρητο μυστικό στους αρχαίους ναούς, και τον οποίο η Εκκλησία, κατά την εποχή των Αλχημιστών, δεν μπορούσε να αποδεχθεί, αφού δίδασκε την ενιαία ενσάρκωση και την οριστική κρίση. Από την άποψη αυτή μπορεί επίσης να κατανοηθεί το δεύτερο τμήμα της έβδομης προτάσεως: «Θα συλλέξει την δύναμιν των ανωτέρων και κατωτέρων πραγμάτων». Η εξέλιξη πράγματι αποσκοπεί στην πρόσκτηση διπλής τελειοποιήσεως της συνειδήσεως από τις διαδοχικές υπάρξεις, ήτοι την πνευματική συνείδηση επί του φυσικού πεδίου και την ατομική συνείδηση πλέον κατάδηλο επί του πνευματικού πεδίου.
VIII. Θέλεις οὕτω ἀποκτήσει πᾶσαν του Κόσμου τὴν δόξαν καὶ πᾶσα σκοτία θέλει στῆ μακράν σου.
Η όγδοη πρόταση εξηγεί το αποτέλεσμα της εξελίξεως αυτής. Πρόκειται πράγματι εδώ περί της αποκτήσεως της μακαρίας καταστάσεως των ανωτέρων οντοτήτων, δηλαδή περί της καρμικής απολυτρώσεως, συμβολιζομένης δια του αριθμού 8. Θεωρούμε δύσκολο να εξηγήσουμε τις φράσεις αυτές από άλλο πρίσμα, εκτός από το μυστικιστικό. Στην πρόταση αυτή, η δόξα αντιπροσωπεύεται υπό του Χωδ, υπό της ογδόης Σεφιρά. Στη συμβολική των διαφόρων μυήσεων, η ογδοάς φαίνεται συνδεδεμένη με την ιδέα της αγιότητας και της μακαριότητας, κάτι που καταδεικνύεται από τις οκτώ ατραπούς στην «ευγενή οδό» των διδαγμάτων του Σάκυα-Μούνι, από τα οκτώ είδη της μακαριότητας στην επί του όρους ομιλία του Ιησού, από την όγδοη ήμερα της περιτομής, από τα οκτώ ιερατικά άμφια των Ιουδαίων, από τα οκτώ όργανα λατρείας των Περσών, κ.ά.
IX. Αὕτη ἐστὶν ἡ κραταιὰ δύναμις πάσης δυνάμεως, διότι θὰ νικήσῃ πᾶν τὸ λεπτόν, καὶ θὰ διαπεράσῃ πᾶν τὸ στερεόν.
Η αριθμητική αυτή κλείδα μας δείχνει τις σχέσεις συνεργασίας που υφίστανται μεταξύ των διαφόρων κόσμων, που εκφράζονται συμβολικά δια του αριθμού 9, και της ενάτης προτάσεως. Γνωρίζουμε από την αριθμοσοφία ότι ο παράγων της κοσμικής αυτής συνεργασίας σε κάποιον κοινό σκοπό είναι ο υπό του αριθμού 9 παριστάμενος παράγοντας, το παγκόσμιο ρευστό, το Κοίλον, στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της ύλης, όλων των κοσμικών πεδίων. Η ουσία αυτή αντιστοιχεί προς την υπό των Ινδών καλουμένη Μουλαπρακρίτη, η οποία παρίσταται ιερογλυφικά υπό του ουροβόρου όφεως που περιβάλλει τον κόσμο. Σ' αυτήν δημιουργείται κάθε ύλη. Δι' αυτής οι δονήσεις του ενός κόσμου μετοχετεύονται στον άλλον, και με τον τρόπο αυτόν επιτυγχάνεται μεταξύ αυτών σύνδεσμος αλληλεγγύης και συνεχούς εξελίξεως. Το Κοίλον δεν είναι το αυτό προς το Τέλεσμα, προς την παγκόσμια δηλαδή ενέργεια, αλλά το πεδίο δράσεως αυτής, άνευ του οποίου δεν θα ήταν δυνατόν να έχει πραγματική ύπαρξη. Είναι ο χώρος στον οποίο ενεργεί προς σχηματισμό των ατόμων. Το Κοίλον είναι για το Τέλεσμα, ό,τι ο αγωγός για το ηλεκτρικό ρεύμα, δηλαδή μία δυαδικότητα επί πλέον, αδιαίρετος και αναγκαία.
Ιδού όντως ο λόγος για τον οποίο ο Σμαράγδινος Πίναξ δεν διακρίνει το Κοίλον με κάποιον άλλον όρο, αλλά φαίνεται να συνεχίζει να ομιλεί περί του Τελέσματος. Το Κοίλον δεν είναι κάποια χωριστή δύναμη, αλλά αντίθεση αλληλένδετος προς το Τέλεσμα. Σ' αυτό εγκλείεται το αρνητικό αποτύπωμα του Κόσμου, και σ' αυτό θα επανέλθει ο κόσμος κατά την περίοδο της πραλάγιας, ο περί εαυτόν συνεστραμμένος όφις, θα έχει καταβροχθισθεί ολοκληρωτικά υπό αυτού του ιδίου. Από αυτό κατανοούμε επίσης γιατί και πώς «θα νικήσει παν το λεπτόν και θα διαπεράσει παν το στερεόν», διότι είναι το θεμέλιο (Ιεσόδ, η ένατη Σεφιρά) το πεδίο στο οποίο ο Λόγος ενασκεί την ενεργητικότητά του δημιουργών τα διαδοχικά σύμπαντα, ο διάμεσος της ύπατης αυτού δυνάμεως υπό τις διάφορες απόψεις του, η κραταιά δύναμη πάσης δυνάμεως. Αυτή είναι η αλληγορική έννοια της ενάτης αυτής προτάσεως.
Από μυστικής απόψεως, η κοσμική αυτή εξέλιξη τελείται κατά την μεσσιανική υπόθεση της εθελουσίας καθόδου και θυσίας του μεσσία η οποία αποτελεί την ασύγκριτη δύναμη η οποία προώρισται να κατανικήσει όλα τα κωλύματα για να αποκαταστήσει την τελειωτική συνένωση όλων των υπάρξεων στον αυτό Λόγο.
Χ. Οὕτω ἐδημιουργήθη ὁ Κόσμος.
Η δέκατη πρόταση είναι κατά κάποιον τρόπο η συνοπτική επανάληψη των εννέα προηγουμένων. Με τον τρόπο αυτόν οδηγηθήκαμε στην τελική μεταφυσική δημιουργία του Κόσμου. Πράγματι, στη δεκάδα η μονάς ανασχηματίζεται συνθετικώς, και από δυναμικό σημείο εκκινήσεως που ήταν, καθίσταται ήδη τελικό στατικό σημείο πέρατος. Ο αριθμός 10 συμβολίζει το σύμπαν στην μεγαλύτερή του ατομικοποίηση και στην πληρότητα των ικανοτήτων του που πραγματώθηκαν από τη δεκάτη Σεφιρά Μαλχούτ (Βασιλεία). Κατά τον Κορνήλιο Αγρίππα ο αριθμός 10, είναι παγκόσμιος αριθμός. Δι' αυτού ο κύκλος της αναλύσεως και αναγεννήσεως συμπληρώνεται πλην ο απολύτως θεωρούμενος κύκλος επανέρχεται σε καθαρή στατική κατάσταση. Αλλά ο κύκλος του Μεγάλου Έργου, ο οποίος δεν είναι απολύτου μορφής παρίσταται δια του αριθμού δώδεκα για το λόγο αυτόν ανευρίσκουμε ακόμη δυο προτάσεις, αρκετά συμπληρωματικές και αναγκαίες.
XI. Ἐκ τῶν ἄνω ὑποδείξεων θέλουσι πηγάσει ἀπειράριθμοι ἐφαρμογαὶ τῶν ὁποίων τὸ μέσον ἐπιτεύξεως ἐνδείκνυται ἐνταῦθα.
Ο αριθμός 11 παριστά την προσπάθεια της ατομικοποιήσεως στον Κόσμο. Η ενδέκατη πρόταση έχει σχέση προς την προσπάθεια του μαθητού του Ερμού προς επιτέλεση του Μεγάλου Έργου, βλέπουμε δε ότι το Έργο αυτό δεν είναι άλλο παρά σειρά αναρίθμητων εφαρμογών, διότι το παν εξελίσσεται σύμφωνα προς τους ίδιους πάντοτε νόμους, και διότι κάθε επιχείρηση δέον να εκτελείται σύμφωνα προς τους νόμους αυτούς.
XII. Διὰ τοῦτο ἐκλήθην Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος, κεκτημένος τὰ τρία μέρη τῆς Παγκοσμίου Φιλοσοφίας. — (Ἀληθῶς λέγω Ὑμῖν: πᾶν ὅ,τι εἶπον περὶ τῆς κατεργασίας τοῦ Ἡλίου εἶναι πλῆρες).
Η δωδέκατη πρόταση καθορίζει ακόμη περισσότερο την εξήγηση της ενδεκάτης προτροπής. Εδώ αφήνει να υπονοηθεί ότι το Μέγα Έργο δεν αρκεί να παρακολουθηθεί μονομερώς από της υλικής του απόψεως (ορυκτό Μέγα Έργο, και εξέλιξη των σωμάτων), ή από βιολογικής απόψεως (φυσιολογικό Μέγα Έργο, θεραπευτική, γενική ιατρική, Παλιγγενεσία κ.λπ.), αλλά επί πλέον στην πνευματική φύση (μυστικό Μ. Έργο). Δεν γνωρίζουμε κείμενο που να επεξηγεί καλύτερα την αληθινή μυστική άποψη της Αλχημείας, της οποίας η μεταλλική αλληγορία είναι απλή παράφραση, κατά το μάλλον ή ήττον προσεγγίζουσα με ακρίβεια προς την πραγματικότητα.
Να σημειωθεί ότι εδώ η τριάδα αναφέρεται και πάλι, όπως στην πρώτη παράγραφο. Αυτό συμβαίνει διότι και ο αριθμός δώδεκα ανάγεται αριθμοσοφικά στον αριθμό τρία (12=1+2=3). Υπολείπεται ήδη κάποιο είδος πορίσματος το οποίο μπορεί να επισυναφθεί στην δωδεκάτη πρόταση λόγω του ιδιορρύθμου περιεχομένου του, το οποίο όμως παρ' όλα αυτά εκ πρώτης όψεως παραμένει αρκετά σκοτεινό. «Παν ό,τι είπον περί της κατεργασίας του ηλίου, είναι πλήρες». Όταν σκεφθούμε ότι το Μέγα Έργο επιτελείται σε δώδεκα φάσεις και ότι ο ήλιος διατρέχει τα δώδεκα σημεία του ζωδιακού για να εκτέλεση πλήρη κύκλο, δεν μπορούμε παρά να ενθυμηθούμε τους ηλιακούς μύθους. Αυτή άλλως τε υπήρξε και η σκέψη κάποιων αλχημιστών. Οι ιδιότητες των σωμάτων, λέγει ο Cosmopolite, είναι λίαν συναφείς προς τον Ήλιο, η δε κίνηση αυτού κανονίζει τη διέλευση των εποχών και των υπό αυτές εξελισσομένων όντων.
Είναι προφανές ότι ο Ήλιος, πατήρ των εφαρμογών, όπως τον αποκαλεί η τετάρτη πρόταση, μας παραδίδει πολύτιμο κλείδα δια της οποίας εξήχθησαν πολλές διασαφήσεις σε σχέση προς τους θρησκευτικούς μύθους, και δια της οποίας μπορούσε να ερμηνευθεί το Μέγα Έργον. Είναι αληθές ότι ριψοκινδυνεύει κανείς, προσπαθώντας να κάνει αντιπαραβολές προς τα ζωδιακά σημεία, αφού ο κίνδυνος καταχράσεως του ηλιακού μύθου είναι εμφανής. Εν τούτοις, ο Κριός, το πρώτο σύμβολο, αντιστοιχεί με αρκετή σαφήνεια για το θετικό χαρακτήρα του προς την πρώτη πρόταση, την χαρακτηριστικά επιβεβαιωτική του Σμαραγδίνου Πίνακος. Οι Δίδυμοι, λόγω της σημασίας των (επιδεκτικότητα σε εφαρμογές), μπορούν να αναχθούν στην τρίτη πρόταση που ασχολείται με τις εφαρμογές. Ο Λέων, πέμπτο σύμβολο του ζωδιακού, συμβολίζει επαρκώς την ισχύ του Τελέσματος, η Παρθένος, έκτο σημείο, της οποίας ο αστρολογικός χαρακτήρας είναι η εφευρετικότητα και η επιδεξιότητα μπορεί να εφαρμοσθεί στην έκτη πρόταση. Ο Ζυγός, έβδομο σημείο, παριστά την ισορροπία μεταξύ της ανόδου και της καθόδου, εκφραζόμενης δια της εβδόμης προτάσεως, ο Τοξότης, είναι σημείο δόξας, το οποίο ισοδυναμεί σαφώς προς την ένατη πρόταση: «θα νικήσει παν το λεπτόν». Ο Αιγόκερως, δέκατο σημείο, απεδόθη στη δημιουργία, διότι οι Ινδοί θεωρούν τον αντίστοιχο αστερισμό Μακαρά ως τη θύρα του ουρανού, είναι το σημείο των Χριστουγέννων. Ο Υδροχόος είναι το σημείο που συμβολίζει τη μύηση και μπορεί να παραβληθεί προς την ενδέκατη πρόταση: «θέλουσιν εκπηγάσει απειράριθμοι εφαρμογαί» κ.λπ.
Από όσα εκθέσαμε μπορεί κανείς να συμπεράνει το πλήθος των διαφωτίσεων οι οποίες μπορούν να εξαχθούν δια της χρησιμοποιήσεως της αριθμοσοφικής κλείδας για την ερμηνεία του Σμαραγδίνου Πίνακος. Βαθύτερη έρευνα μπορεί να υποδείξει εξαιρετικής σημασίας πλούσιες και τολμηρές αλήθειες, κρυμμένες στις αλληγορικές φράσεις του Ερμού, πράγμα που επιβεβαιώνει η ευρεία διάδοση, του τόσο σκοτεινής προελεύσεως πίνακα αυτού και η σημασία την οποία απέδωσαν σ' αυτόν οι υιοί του Ερμού.
