">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ήταν πράγματι συνταρακτικό γεγονός το μακελειό στην Τουλούζη. Απολύτως δικαιολογημένο ήταν και είναι το κλίμα θρήνου που επικράτησε στην Γαλλία και το Ισραήλ, παρότι η κίνηση της διακοπής της προεκλογικής εκστρατείας από τον Ν. Σαρκοζί και τον Φ. Ολάντ για 3 μέρες (!) ήταν τουλάχιστον υποκριτική. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η μοίρα του μακελάρη ήταν ακόμη άγνωστη, ενώ οι γαλλικές αρχές είχαν περικυκλώσει το σπίτι του.
Προηγήθηκε των γεγονότων στην Τουλούζη ένα άλλο μακελειό. Στις 11 Μαρτίου Αμερικανός στρατιώτης άνοιξε αδιακρίτως πυρ εναντίον Αφγανών αμάχων στη νότια επαρχία Κανταχάρ. Έπειτα έκαψε τα 16 θύματά του, μεταξύ των οποίων 9 ήταν παιδιά. Το όνομα του στρατιώτη είναι πλέον γνωστό. Πρόκειται για τον υπαξιωματικό, Ρόμπερτ Μπέιλς, ο οποίος μεταφέρθηκε αεροπορικώς από το Κουβέιτ στο Κάνσας. Από την πρώτη στιγμή οι Αφγανοί, ακόμη και ο φιλοαμερικανός πρόεδρος Χαμιντ Καρζάι, έχουν καταγγείλει τόσο την έλλειψη συνεργασίας όσο και την πεποίθηση τους πως δεν μπορεί το μακελειό να είναι έργο ενός ανθρώπου.
Η υπόθεση του Ρ. Μπέιλς μεταφέρεται πλέον στα δικαστήρια και άλλοι θα ασχοληθούν με το κατά πόσο έχουμε να κάνουμε με ένα μεγάλο κουκούλωμα. Αυτά τα στοιχεία λοιπόν θα τα αφήσουμε στους ειδικούς. Υπάρχουν όμως και άλλα στοιχεία για αυτή την υπόθεση, τα οποία αφορούν την κοινωνία και τα στερεότυπα μέσω των οποίων μαθαίνουμε να αναλύουμε τα γεγονότα και να κοιτάζουμε την πραγματικότητα. Εννοούμε βεβαίως την κάλυψη των δυο μακελειών. Από τη μια πλευρά, στην περίπτωση της Τουλούζης ευθύς εξ αρχής ακούσαμε από επίσημα χείλη να καταδικάζουν την «έξαρση του αντισημιτισμού», ενώ τα κίνητρα του φονιά αναλύονταν στις εφημερίδες και ήταν αυτά που «τρόμαξαν την Γαλλία» σύμφωνα τόσο με την Λιμπερασιόν όσο και με την δεξιά Λε Φιγκαρό.
Στην περίπτωση του μακελειού στην Κανταχάρ αντιθέτως φαίνεται πως δεν υπάρχουν κίνητρα. Υπάρχει η «διαταραχή» του συγκεκριμένου, του ενός, του σάπιου μήλου. Του Ρόμπερτ Μπέιλς. Η σφαγή των αμάχων είναι το έργο μιας διαταραγμένης προσωπικότητας που «έσπασε», ενός ανθρώπου που δεν ήταν κατάλληλος «ψυχικά και πνευματικά» να αντέξει στην πίεση. Η γενεσιουργός αιτία σε μια τέτοια κλινική περίπτωση είναι τα προσωπικά του κίνητρα, όπως τα μεθύσια, κάτι που του απεδόθη από ανώνυμη πηγή των Τάιμς της Νέας Υόρκης.
Στην περίπτωση της Τουλούζης έχουμε να κάνουμε με δομές. Έχουμε να κάνουμε με τον ιερό πόλεμο των ισλαμιστών, την Τζιχάντ ή με την ακροδεξιά ιδεολογία. Στην περίπτωση της Κανταχάρ οι δομές, δηλαδή οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ, βρίσκονται υπεράνω υποψιών. Από τη μια πλευρά έχουμε μια δογματική αντίληψη που οδηγεί σε αίμα, αλλά από την άλλη δεν υπάρχει κάτι δογματικό εν σχέσει με τον στρατό των ΗΠΑ. Ο Ρ. Μπέιλς είναι ένας στρατιώτης που, εντάξει, τρελάθηκε αλλά θα πληρώσει και στην τελική δεν είναι δα και τρομοκράτης.
Δεν προσπαθούμε να στοχοποιήσουμε τον Ρ. Μπέιλς. Τουναντίον. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ και οι απανταχού πολιτικοί τον ξεχωρίζουν από τους άλλους, λέγοντας μας πως είναι ο παράξενος, ο ψυχάκιας, ο ιδιαίτερος. Όμως τα γεγονότα τους διαψεύδουν. Στην ιρακινή πόλη Χαντίθα ομάδα Αμερικανών στρατιωτών σκότωσε 24 άμαχους το 2005. Στο Αφγανιστάν στρατιώτες είχαν δημιουργήσει μια «ομάδα θανάτου». Μάλιστα, κρατούσαν σαν τρόπαια κομμάτια των σορών των θυμάτων τους. Η λίστα μπορεί να συνεχιστεί. Είναι όλοι τους απλά ψυχάκια;
Στις ταραχές που ακολούθησαν το κάψιμο του Κορανίου από Αμερικανούς στρατιώτες σκοτώθηκαν 6 στρατιώτες του ΝΑΤΟ, εκ των οποίων οι 2 ήταν Αμερικανοί. Στις 24 Φεβρουαρίου, ο αρχηγός της αμερικανικής δύναμης στο Αφγανιστάν, Τζον Άλεν, έλεγε προς τους άνδρες του πως «δεν είναι τώρα η στιγμή για εκδίκηση για τους θανάτους των δύο Αμερικανών στρατιωτών που σκοτώθηκαν στις ταραχές της Πέμπτης». Και συνέχιζε, «Θα υπάρχουν στιγμές σαν αυτές που τα συναισθήματά σας θα κυριεύουν ο θυμός και η επιθυμία για εκδίκηση. Τώρα δεν είναι η ώρα για εκδίκηση, τώρα είναι ώρα να κοιτάξετε βαθειά μέσα στις ψυχές σας, να θυμηθείτε την αποστολή σας, την πειθαρχία σας , το ποιοί πραγματικά είστε». Αναρωτιόμαστε γιατί πρέπει o στρατηγός να εξηγεί στους πειθαρχημένους στρατιώτες του πως δεν πρέπει να βγουν έξω από το στρατόπεδο και να αρχίσουν να σκοτώνουν; Μήπως γιατί στο όνομα της ελευθερίας μπορούν να πλαστούν ιδεώδη που πολύ θυμίζουν τον ιερό πόλεμο;
