">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Και τώρα μπορείτε όλοι να χαρείτε. Παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, οι ηγέτες μας με υπερπροσπάθεια θα κατορθώσουν και φέτος να προσφέρουν στο λαό άρτον και θεάματα. Εντάξει, ίσως όχι άρτον, αλλά μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Αυτό που όλοι περιμέναμε, η μεγάλη παρέλαση της 25ης Μαρτίου, επιτέλους έφτασε. Γελάει το σύμπαν.
Στα παλιά τα χρόνια, τα πολύ παλιά όμως, η εκάστοτε παρέλαση εξυπηρετούσε και κάποιο σκοπό. Ή την ανύψωση του φρονήματος του λαού, που έβλεπε από κοντά την ισχύ των στρατευμάτων της χώρας του, ή την τόνωση του εγωισμού του εκάστοτε ηγεμόνα, που παρήλαυνε λουσμένος σε φως και δάφνες κάτω από τις επευφημίες του πλήθους μετά από κάποια μεγάλη στρατιωτική νίκη και διακήρυσσε με τον τρόπο του «το κράτος είμαι εγώ». Για παράδειγμα, μπαίνει ο Καίσαρας στη Γαλατία, ήλθον, είδον και ενίκησον και τα σχετικά, σαρώνει τα πάντα (εκτός από ένα μικρό χωριό που αντιστέκεται ακόμα και θα αντιστέκεται για πάντα, να εξηγούμαστε…) και γυρνάει στη Ρώμη, μπαίνει στην πόλη με τις δάφνες του και τον Βερσινζετορίξ αλυσοδεμένο στο άρμα του και ο κόσμος που έχει τιγκάρει τους δρόμους παραληρεί. Εντάξει τώρα, και αν υπάρχουν και μερικοί που δεν παραληρούν αρκετά, υπάρχουν και τα μαστίγια για να είναι σίγουρο το παραλήρημα. Στα δικά μας τα χρόνια, η παρέλαση ήταν μια ευκαιρία να δείξουμε τα σώματα ασφαλείας μας, να παρελάσουν τα νιάτα της χώρας και να καμαρώσει ο μπαμπάς το γιο του, να περάσουν οι άνθρωποι που όντως πολέμησαν κάποτε και να πάρουν το χειροκρότημα του κόσμου, και να αποδώσουμε και τις απαραίτητες τιμές στους επίσημους που παρακολουθούν όλο καμάρι. Αυτά στη θεωρία. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πάρουν οι στρατιώτες καμιά τιμητική και οι μαθητές να χάσουν και λίγο μάθημα, να γίνει και μια αργία καλή να βολτάρουμε στην παραλία μιας και μπήκε και η άνοιξη και να κάνουν και δηλώσεις οι επίσημοι, τις ίδιες πάντα, μην τύχει και ξεχάσει ο ψηφοφόρος πόσο πατριώτες είναι. Αυτά βέβαια, παλιά. Τώρα έχουμε άλλα.
Σοβαρά τώρα, θα κάνουμε παρέλαση; Ποιο ακριβώς μπορεί να είναι το νόημα μιας τέτοιας επίδειξης, τη στιγμή που η πιθανότητα να γίνουν επεισόδια δεν προσφέρεται στο στοίχημα, ο κόσμος θέλει να παραβρεθεί μόνο και μόνο για να ξεφωνίσει τους πολιτικούς και οι πολιτικοί θα πάνε γιατί είναι αναγκασμένοι να δείξουν ότι και καλά έχουν τη συνείδησή τους καθαρή και δε μασάνε από προβοκάτσια, ας τους κράξουν όσο θέλουν. Δηλαδή δε μάθαμε τίποτα από την προηγούμενη παρέλαση τον Οκτώβρη; Πάση θυσία να γίνει η παρέλαση, λέει η στρατιωτική ηγεσία. Έχουμε κάτι να αποδείξουμε και δεν το ξέρω; Προσωπικά δεν είμαι και πολύ των παρελάσεων, δε με αγγίζουν και ιδιαίτερα ως εκδήλωση, ωστόσο τιμάω και σέβομαι και τους φαντάρους και τους μαθητές που λιώνουν στις πρόβες ένα μήνα πριν για να συμμετάσχουν, και πολύ περισσότερο και τους βετεράνους πολέμου. Γιατί λοιπόν να μπούμε σε μια διαδικασία να εμπλέξουμε όλους αυτούς σε μια ακόμα ντροπιαστική σελίδα για τους Έλληνες; Αφού ξέρουμε τι θα γίνει, γιατί πρέπει γίνει;
Η γενικότερη παρωδία της κατάστασης ξεκίνησε νωρίς, με την απόφαση της Συνομοσπονδίας Αναπήρων και Θυμάτων Πολέμου Ελλάδος να μην συμμετάσχει για πρώτη φορά στην παρέλαση, αντιδρώντας στην κατάσταση της χώρας και στις αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας. Ωραία πράγματα. Από κει και πέρα, όλα δείχνουν ότι θα είναι μια γιορτή. Και για να το σιγουρέψουμε ότι θα είναι γιορτή, η ηγεσία μας θα βάλει και 4.500 αστυνομικούς στο κέντρο της Αθήνας. Είπαμε, αν πάρει το μάτι σας κανέναν όχι και πολύ ενθουσιώδη, φωνάξτε «Προδοσία» και απευθυνθείτε στο πλησιέστερο όργανο της τάξης για να τον συνετίσει. Θα υπάρχουν δε συνεχείς έλεγχοι σε οποιονδήποτε πλησιάσει τον χώρο της παρέλασης με σακίδιο, μιας και μπορεί να περιέχει γιαούρτια, ντομάτες, αβγά και όλα γενικά τα απαραίτητα για το γιορτινό τραπέζι. Η αστυνομία δεν καταδέχεται να ξοδεύεται ο κόσμος, μη φέρετε λοιπόν τίποτα, θα είναι όλα πληρωμένα. Τέλος, θα υπάρχουν ακροβολισμένες δυνάμεις σε όλο το μήκος της παρέλασης, ενώ οι αστυνομικοί θα είναι εφοδιασμένοι με εξοπλισμό κατά των διαδηλώσεων, δηλαδή δακρυγόνα, κλομπ, χειροβομβίδες κρότου – λάμψης, που θα χρησιμοποιηθούν σε περίπτωση που κάποιος αποφασίσει ότι δεν περνάει καλά. Αυτό είναι κλίμα. Αυτή είναι ατμόσφαιρα. Ποιος πατέρας δε θα πάει τα παιδιά του σε μια τέτοια γιορτή; Η αρχή της παράνοιας…
Φανταστείτε μόνο τι θα γίνει μόλις ακουστούν οι πρώτες αποδοκιμασίες. Μόλις οι πρώτοι μαθητές αποστρέψουν το βλέμμα από τους επίσημους και εισπράξουν το χειροκρότημα του πλήθους. Μόλις αρχίσουν και οι πρώτες χειρονομίες προς την εξέδρα. Μόλις πέσει το πρώτο γιαούρτι. Μόλις κάποιος υπερβολικά θερμόαιμος κινηθεί προς την παράταξη των στρατιωτών που παρελαύνουν. Μόλις εμπλακεί η αστυνομία. Μόλις αρχίσουν τα παιδάκια να κλαίνε. Μόλις ξεκινήσει ο θαρραλέος πατέρας να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο διαφυγής από το πεδίο της γιορτής με την οικογένεια παραμάσχαλα, σκεπτόμενος το πώς θα εξηγήσει στο παιδί του τα όσα θα γίνονται. Ανέκαθεν την είχαμε τη ροπή προς το δράμα, τώρα θα βρούμε όλοι τη χαρά μας. Κανάλια, εφημερίδες, ραδιόφωνα, πάρτι θα γίνει.
Παρ’ όλα αυτά, είπαμε, πάση θυσία να γίνει η παρέλαση. Ας γίνει λοιπόν, να δούμε τι θα καταλάβουμε. Μακάρι τουλάχιστον να μην εκτραχυνθούν υπερβολικά τα πράγματα, γιατί τότε θα έχουμε άλλα. Τουλάχιστον οι Ρωμαίοι είχανε και τον Καίσαρα, είχε και τα απαραίτητα cojones να χειριστεί τις καταστάσεις. Εμείς ποιον έχουμε; Όπως και να χει, έστω και σε καθεστώς αστυνομευομένης Δημοκρατίας, η παρέλαση πρέπει να γίνει. Πρέπει λέμε. Στην τελική, έτσι θα βρούμε το δέντρο. Αφού έτσι κι αλλιώς, το δάσος έχει χαθεί εδώ και καιρό.
