">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Άφησε γένια, έβαλε τις μπότες του, φόρεσε το γάντζο του και ανεβαίνει στη σκηνή του Βασιλικού Θέατρο ως Κάπταιν Χουκ. Ο Γιάννης Καλατζόπουλος έγραψε τη διασκευή του γνωστού έργου του Τζέιμς Μπάρι «Πήτερ Παν», υπογράφει τη σκηνοθεσία και παίζει στην παιδική παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Πρόκειται για μια ξεχωριστή δουλειά. Πέρα από το γεγονός ότι μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη του σήμερα και είναι εμπνευσμένη από το κοινό της πόλης μας, αποτελεί την αποχαιρετιστήρια δουλειά του Καλατζόπουλου για το παιδικό θέατρο. «Θεωρώ ότι ήρθε η ώρα να τη δώσω στο κοινό της Θεσσαλονίκης το οποίο μου την ενέπνευσε και να σωπάσω. Θα κάνω κι άλλα πράγματα, θα σκηνοθετώ έργα για μεγάλους, αλλά με τα παιδιά νομίζω ότι έκλεισε ένας κύκλος», δήλωσε ο ίδιος στον «Τ.Θ.».
Όσο για το μήνυμα που θέλει να δώσει μέσα από τον Πήτερ Παν; Εστιάζει σε δύο σημεία: ότι η ζωή έχει μεγάλη πλάκα, όμως κάποια στιγμή πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά της, και ότι «όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο ψηλά πετάς». «Δεν πρέπει να χάσουμε ποτέ την ικανότητά μας να αγαπάμε. Μόνο έτσι θα παραμείνουμε παιδιά», σημείωσε ο σκηνοθέτης.
Η διασκευή μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη του σήμερα. Πώς και γιατί το επιλέξατε;
Ο Πήτερ Παν είναι ένα τόσο γνωστό πρόσωπο που δεν θα θέλαμε να περάσει ως ένα ακόμη ριμέικ των ήδη γνωστών, πολύ αγαπημένων και πετυχημένων κινηματογραφικών μεταφορών που έχει υπόψη του και ο θεατής. Νομίζω ότι δεν έχει και νόημα σε μια τόσο δύσκολη στιγμή που περνά η χώρα μας να κάνεις τέχνη μόνο και μόνο για να κάνεις κάτι ωραίο. Εμείς πιστεύω ότι είχαμε κάτι πούμε. Και ο Πήτερ Παν γίνεται το όχημα για να πούμε αυτά που θέλουμε να πούμε, αλλά όχι μόνο στα παιδιά.
Τόσα χρόνια που ασχολούμαι με το παιδικό θέατρο πιστεύω ότι το παιδί μπορεί να πάντα είναι ο αποδέκτης αυτής της προσπάθειας, αλλά δεν πάει μόνο του στο θέατρο. Θα είναι και ο δάσκαλος εκεί ή ο γονιός. Με λύπη μου βλέπω μερικές φορές δασκάλους και γονείς να αφήνουν τα παιδιά τους στην παράσταση και να βγαίνουν να καπνίζουν έξω στο φουαγιέ.
Εγώ προσπαθώ να πω κάτι και σε αυτούς. Γιατί το παιδί μετά από μια θεατρική παράσταση θα θελήσει να μιλήσει σε κάποιον για αυτό που είδε και ο συνομιλητής του, αν έχει παρακολουθήσει κι αυτός την παράσταση και έχει πάρει ερεθίσματα, θα το βοηθήσει να καταλάβει κάποια πράγματα και να λυθούν κάποιες απορίες του.
Η ιστορία του Πήτερ Παν πίσω από το πρώτο πλάνο της ανάγκης για ελευθερία, που δηλώνεται και με το πέταγμα, την ανάγκη στην ανεμελιά και στην ξενοιασιά, κρύβει και άλλα μηνύματα. Ο ίδιος ο Τζέιμς Μπάρι ήταν βαθύτατα διαβασμένος και το έργο του σχετίζεται με μύχιες ανάγκες και πρωτόγονα συναισθήματα του ανθρώπου.
Το δικό μου στοίχημα ήταν μέσα από μια παράσταση ψυχαγωγική με τα τραγούδια της, με τα σκηνικά της κλπ, να γεννηθούν ερωτήματα στα παιδιά για τον εαυτό τους. Και να μην είναι ένα έργο που θα το ξεχάσουν την επόμενη εβδομάδα. Γι’ αυτό και τοποθετείται η δράση στη Θεσσαλονίκη του σήμερα, μια σύγχρονη πόλη με όλα τα προβλήματα που έχουν οι μεγαλουπόλεις και για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους. Ο Πήτερ Παν δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε αυτή την υπέρβαση: να τρυπήσουμε τον τοίχο του τσιμεντένιου μας διαμερίσματος με το μυαλό μας και να κάνουμε ένα ταξίδι στη Χώρα του Ποτέ, που κατά τη γνώμη μου είναι ένα ταξίδι στη χώρα του εντός, ένα ταξίδι που πρέπει να γίνει και μέσα μας. Ο Πήτερ Παν και τα χαμένα παιδιά είναι αυτά τα παιδιά που έχουμε χάσει όλοι μας, μέσα από αυτές τις μυλόπετρες που μας συνθλίβουν στην καθημερινότητά μας. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος είναι πολύ εμφανείς στο πρωτότυπο έργο του Τζέιμς Μπάρι και προσπαθώ να το δείξω κι εγώ: ότι ο Κάπταιν Χουκ είναι ένας πρώην Πήτερ Παν και ότι ο Πήτερ Παν κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να περάσει το όριο και να γίνει ένας Κάπταιν Χουκ. Το παράπονο των παιδιών της οικογένειας στην οποία εισβάλλουν ο Πήτερ Παν και η Τίνκερμπελ είναι ότι έχουν ένα μπαμπά που ονειρεύεται να γίνει διευθυντής, και όπως λένε στο έργο στη σημερινή εποχή πρέπει να διαλέξεις αν θα γίνεις διευθυντής ή πειρατής.
Εσείς τι διαλέγετε;
Εγώ είμαι χρόνια πειρατής (γέλια)!
Ανακοινώσατε ότι αυτή η παράσταση θα είναι η τελευταία σας παράσταση για το παιδικό θέατρο…
Δεν είναι απειλή...(γέλια). Έχω κάνει πολλές διασκευές έργων που απευθύνονται σε μεγάλους (Σαίξπηρ, Αριστοφάνη, Μολιέρο) και τα φέρω στα μέτρα των μικρών. Όμως αισθάνομαι ότι με αυτό το έργο, που είναι και η τελευταία μου διασκευή, είπα σχεδόν όλα όσα είχα να πω.
Πρόκειται για ένα βιωματικό έργο. Όχι μόνο γιατί κάθε άνθρωπος πράγματι κρύβει ένα παιδί μέσα του, αλλά και το φόβο του θανάτου, συνεπώς δεν θέλει να παύσει να είναι παιδί, αλλά και γιατί την προηγούμενη φορά που δούλεψα στη Θεσσαλονίκη και στο Κρατικό με το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» ήταν μια σημαντική στιγμή στη ζωή μου που ήρθα αντιμέτωπος με τον εαυτό μου, απάντησα σε δύσκολες ερωτήσεις που μου τέθηκαν στη ζωή μου και μέσα από αυτή τη διαδικασία εμπνεύστηκα την ιστορία του Πήτερ Παν. Θεωρώ λοιπόν ότι ήρθε η ώρα να τη δώσω στο κοινό της Θεσσαλονίκης το οποίο μου την ενέπνευσε και να σωπάσω. Θα κάνω κι άλλα πράγματα, θα σκηνοθετώ έργα για μεγάλους, αλλά με τα παιδιά νομίζω ότι έκλεισε ένας κύκλος.
Το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από το έργο είναι για το παιδί που πρέπει να κρατήσουμε όλοι μέσα μας;
Όχι. Νομίζω ότι το μήνυμα που θέλουμε να δώσουμε συνοψίζεται σε δύο φράσεις που υπάρχουν μέσα στο έργο: η πρώτη είναι ότι «η ζωή έχει μεγάλη πλάκα» και η δεύτερη είναι αυτό που λέγεται σε ένα τραγούδι… «όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο ψηλά πετάς». Η ζωή έχει πλάκα, μοιάζει με παιχνίδι, αλλά δεν είναι παιχνίδι. Κάποια στιγμή πρέπει να αντιληφθούμε ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά της ζωής. Δεν παλιμπαιδίζουμε λέγοντας ότι θέλουμε να μείνουμε για πάντα παιδιά. Όμως αυτό που δεν πρέπει να χάσουμε ποτέ είναι η αγάπη, η ικανότητά μας να αγαπάμε. Μόνο έτσι θα παραμείνουμε παιδιά. Αν χάσουμε την ικανότητά μας να αγαπάμε γεράσαμε.
Παράλληλα αυτό το διάστημα συμμετέχετε ως ηθοποιός και στο Κοινωνικό Θεατροπωλείο του ΚΘΒΕ…
Ναι και είναι πολύ σημαντικό για μένα το ότι παράλληλα με τον Πήτερ Παν ετοιμάζουμε τις παραστάσεις για το «Κοινωνικό Θεατροπωλείο» όπου θα παίξω ως ηθοποιός στο έργο του Πίντερ «Η συλλογή» που το σκηνοθετεί η Μαρία Χατζηιωάννου η οποία ήταν μαθήτριά μου και έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Εγώ την ανακάλυψα και την έφερα στο θέατρο. Τη βλέπω με μεγάλη μου χαρά να ανοίγει τα φτερά της είναι πολύ αξιόλογο παιδί, με πολλές ικανότητα και ένα εξαιρετικό χαρακτήρα και συγκινούμαι βαθιά που στην πρώτη της σκηνοθεσία με επέλεξε ως ηθοποιό. Ομολογώ ότι είναι και πολύ καλή σκηνοθέτης και την υπακούω σαν μαθητής.
Η παιδική παράσταση «Πήτερ Παν» θα φιλοξενείται στο Βασιλικό Θέατρο μέχρι και την Κυριακή 8 Απριλίου, ενώ θα επαναληφθεί και από το φθινόπωρο του 2012 στον ίδιο χώρο.
