">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Το σκεφτόμουν πολύ αν θα έπρεπε να ασχοληθώ με το περιστατικό της αυτοκτονίας του 77χρονου κ. Δημήτρη στο Σύνταγμα. Προσωπικά με χαλάει η αντιμετώπιση της οποίας έτυχε το συμβάν από τα ΜΜΕ, τους πολιτικούς αλλά και τους Έλληνες εν γένει. Ωστόσο, αποφάσισα να ασχοληθώ γιατί, στην τελική, αυτό ήταν που ήθελε και ο ίδιος. Να συζητηθεί.
Εκνευρίζομαι απίστευτα με την προσπάθεια ηρωοποίησης ενός ανθρώπου όπως ο κ. Δημήτρης. Ξέρω, παίζω το ρόλο του κακού εδώ και πολλοί θα πείτε ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται. Σεβαστό, αλλά εγώ θα γράψω αυτά που σκέφτομαι κι ό, τι βρέξει ας κατεβάσει. Η αυτοκτονία από μόνη της είναι η διέξοδος που βρίσκουν άνθρωποι όταν έχουν απόλυτη ή καθόλου ψυχραιμία σε σχέση με τα όσα τους έχουν συμβεί. Μέση λύση δεν υπάρχει. Χτυπημένος από τα βιώματά του, ο άνθρωπος καταφεύγει στην αυτοκτονία όταν δεν μπορεί πλέον να αντέξει. Και το κάνει είτε σε κατάσταση πανικού, είτε σε κατάσταση απόλυτης διαύγειας, όπως στην προκειμένη περίπτωση. Το κείμενο που είχε στην τσέπη του ο 77χρονος αυτό μαρτυρά. Την πρόθεσή του να στείλει ένα μήνυμα.
Κάπου εκεί έχω τις ενστάσεις μου. «Το σημείωμα είναι η φωνή του πατέρα μου», δήλωσε η κόρη του τονίζοντας τις πολιτικές προεκτάσεις της πράξης του πατέρα της. Ωστόσο ο κ. Δημήτρης δεν ήταν ένας ηγέτης κάποιου κινήματος. Δεν ήταν ο πολιτικός Μεσσίας μιας γενιάς, που αυτοκτόνησε προκειμένου να πυροδοτήσει τα γεγονότα της επανάστασης. Δεν ήταν καν κάποιος που το έκανε για να μην προδώσει τα όσα περίμεναν οι υπόλοιποι από αυτόν, κάτω από το βάρος δηλαδή των προσδοκιών του κόσμου. Απλούστατα, γιατί ήταν ένας ακόμα απλός καθημερινός άνθρωπος όπως όλοι μας, με ελάχιστη εξουσία στα χέρια του και μηδαμινές δυνατότητες να επηρεάσει την κατάσταση της χώρας επί της ουσίας. Το ότι επέλεξε αυτό το δρόμο, φανερώνει αυτό ακριβώς που γράφει στο σημείωμα : έναν αξιοπρεπή άνθρωπο που βίωσε την απύθμενη απογοήτευση να του στερεί η ίδια του η χώρα όλα αυτά για τα οποία μόχθησε σε όλη του τη ζωή. Έναν άνθρωπο που δεν μπορεί, δε θέλει να συνεχίσει σε αυτό το δρόμο. «Δε θέλω να γίνω βάρος στο παιδί μου», είπε λίγες στιγμές πριν το τέλος. Σίγουρα υπάρχουν πολιτικές προεκτάσεις στα λόγια του, δεν το αρνούμαι αυτό. Ωστόσο στο διά ταύτα, στην Ελλάδα του σήμερα, μικρή σημασία έχουν όλα αυτά.
Η αυτοκτονία δεν είναι λύση για κανέναν, με την ίδια έννοια που η αγανάκτηση από μόνη της δεν είναι αρκετή. Indignarse no es sufficiente. Ένθερμος υποστηρικτής και ο ίδιος ο 77χρονος του κινήματος των αγανακτισμένων, πιθανότατα θα διαφωνούσε μαζί μου. «Είναι μια αρχή», όπως λένε οι περισσότεροι. Μια αρχή όμως χωρίς συγκεκριμένη πρόταση για τη συνέχεια. Μια αρχή καταδικασμένη να μείνει αρχή, χωρίς μέση και τέλος, όσο δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη διάθεση για λύση. Κάποια πρόταση. Αλλιώς, είναι σκέτη αγανάκτηση. Απλώς η άναρχη κραυγή οργής ενός σκασμένου ανθρώπου που γυρεύει εκτονώσεις, που γυρεύει αντίδραση στην αδικία που υφίσταται. Βρίσκει τοίχο. Και η αγανάκτηση είναι συναίσθημα, και σιγά σιγά σβήνει. Είτε μιλάμε για έναν άνθρωπο είτε για 100.000. Και ο κ. Δημήτρης ήταν αγανακτισμένος το καλοκαίρι. Έναν χρόνο μετά, επέλεξε την αυτοκτονία. Εκτός αν αυτή είναι τελικά η λύση.
Δε θα κάτσω καν να μιλήσω για τα όσα ακολούθησαν το περιστατικό. Πολιτικοί συντετριμμένοι μπροστά στις κάμερες, άνθρωποι να φωτογραφίζονται στο σημείο της αυτοκτονίας του 77χρονου με ύφος «ήμουν κι εγώ εκεί», τηλεοπτικοί παρουσιαστές να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και να κατακεραυνώνουν λεκτικά όλους αυτούς που μας έφτασαν σε αυτό το σημείο, το «μας» πληθυντικός ευγενείας, ας είναι καλά τα πρόβατα που συνεχίζουν να πληρώνουν 10 ευρώ το ποτό και άλλα φαιδρά. Το έχω ξαναγράψει, ως λαός έχουμε μεγάλη έφεση και αδυναμία στο δράμα. Στην τελική, εμείς το γεννήσαμε. Και μαζί με το δράμα, στο μελόδραμα. Συγκεντρώσεις ανθρώπων στη μνήμη του 77χρονου. Καλά που υπάρχει και το facebook, και οργανώνουμε τους αγώνες μας. Συγγνώμη που σας το χαλάω, αλλά ο κ. Δημήτρης δεν είναι ο πρώτος που αυτοκτονεί από τότε που βρεθήκαμε σε αυτήν την κατάσταση, και σίγουρα δεν είναι και ο τελευταίος. Και όπως και όλοι οι υπόλοιποι, θα ξεχαστεί μόλις καταλαγιάσει ο θόρυβος και έχουμε την επόμενη είδηση της ημέρας. Σε καμιά βδομάδα, άντε δύο. Ελλάδα είσαι.
Ο κ. Δημήτρης δεν ήταν ήρωας. Ήταν ένας άνθρωπος νικημένος από τη σαπίλα και την αηδία που γεμίζει την Ελλάδα μέχρι τα μπούνια. Από τα αίσχη, τις λαμογιές, τις μίζες, τις αυθαιρεσίες, τις κομπίνες, τα ρουσφέτια και την αθάνατη ελληνική βλαχομαγκιά που μας οδήγησε σε αυτό το σημείο. Στο σημείο που ο παππούς σου που δούλευε 40 χρόνια και πλήρωνε για να έχει σύνταξη δε θα πάρει μία και θα ψάχνει στα σκουπίδια για φαγητό, γιατί τη σύνταξή του τη φάγανε άλλοι. Στο σημείο που ο γιος σου σπούδαζε όλη του τη ζωή και δε θα βρει ποτέ δουλειά της προκοπής. Στο σημείο που πλέον δεν έχουμε καν τη δυνατότητα να επιλέξουμε αν θα καταδικάσουμε τη γενιά όσων δούλεψαν και περιμένουν ή όσων περιμένουν να δουλέψουν. Καταδικάζονται αυτόματα και οι δύο. Ο κ. Δημήτρης ήταν ένας άνθρωπος που η αξιοπρέπειά του και η συνείδησή του δεν τον άφησαν να συνεχίσει σε αυτό το δρόμο. Συνειδητά επέλεξε να φύγει. Δεν του άξιζε όλο αυτό, όπως δεν αξίζει σε κανέναν. Όμως το επέλεξε και δικαίωμά του. Και ναι, τα τελευταία του λόγια είναι υλικό προς συζήτηση και δείχνουν την κατάντια μας. Όμως το τέλος που επέλεξε να βάλει στην ιστορία του πρέπει να αντιμετωπιστεί με σεβασμό, με θλίψη και σκέψη, όχι ως βορά για αυτόκλητους πολιτικούς ηγέτες και δήθεν αγανακτισμένους μεσσίες. Γιατί αν η αγανάκτηση δε μετουσιωθεί σε πράξη, δεν αργεί ο καιρός που θα γίνει απάθεια. Οι εκλογές έρχονται, για όλους εσάς που αγανακτήσατε. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Εμένα γιατί κάτι μου λέει πως πάλι τις ίδιες φάτσες θα βλέπω στα κανάλια;
