">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Τον καιρό εκείνο, κατά τας γραφάς, ο κυρ – Νίκος έκανε άλλη μια στάση στο μακροσκελέστατο βιογραφικό του ως προπονητής στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Για τους αδαείς, κυρ – Νίκος είναι μόνο ένας, ο Αλέφαντος. Σύμφωνα με το μύθο, η ομάδα του που πάλευε να σωθεί έπαιζε έναν πολύ κρίσιμο αγώνα με την ΑΕΚ. Την ΑΕΚ στα καλά της, όχι την ΑΕΚ του σήμερα, για να ξηγιόμαστε. Τότε λοιπόν στο δικέφαλο δέσποζε η ηγετική μορφή του Στέλιου Μανωλά, στυλοβάτη της άμυνας των κιτρινόμαυρων αλλά και της Εθνικής Ελλάδας, που διένυε την καλύτερη περίοδο της μεγάλης καριέρας του. Λίγο πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, λοιπόν, ο κυρ – Νίκος ανήσυχος παίρνει παράμερα τον νεαρό επιθετικό της ομάδας του για να τον συμβουλέψει πώς θα αντιμετωπίσει το Μανωλά. «Κάποια στιγμή, μικρέ, αφού το κρατήσουμε το ματς και έχουμε την ισοπαλία στο χέρι, πού θα πάει, κάποια στιγμή θα κάνουμε τη μεγάλη φάση να βγάλουμε το γκολ. Εκείνη τη στιγμή, θα βρεθείς φάτσα με το Μανωλά. Κάνεις μια έτσι (και κάνει μια κίνηση με τους ώμους σαν να προσποιείται ότι αλλάζει κατεύθυνση), μπροστά σου ο Στέλιος. Κάνεις μια από την άλλη, βράχος ο Μανωλάς. Κάνεις μια τρίτη προσποίηση, πού να περάσεις τώρα από το Στελλάρα, κάνεις και μια έεεεεεεετσι (και κουνάει τη γροθιά του στον αέρα, προσγειώνοντάς την στο πρόσωπο του φανταστικού Μανωλά) και περνάς…
Για τη δικιά μου τη γενιά, που μεγάλωσε την εποχή του ασταμάτητου χαβαλέ, των ριάλιτι και του ίντερνετ, ιστορίες σαν αυτή μοιάζουν λίγο πολύ με διδαχές. Στο ταραγμένο μου μυαλό, η παραπάνω ιστοριούλα είναι κάτι σαν τους Μύθους του Αισώπου, μόνο που πρωταγωνιστούν άνθρωποι. Και τι μας διδάσκει ο συγκεκριμένος μύθος; Ότι οι άνθρωποι, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με την απελπισία, πολλές φορές στρέφονται σε ακραία μέτρα, σε αποφάσεις παρορμητικές και, συνήθως, απόλυτα λανθασμένες.
Μια τέτοια κατάσταση απελπισίας βιώνουμε και τώρα. Και κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα από κάθε λαό της γης. Στρεφόμαστε σε ακραίες και λανθασμένες λύσεις. Όπως είναι για παράδειγμα η πρόθεση ψήφου σε ένα ακροδεξιό «κόμμα», που θα λύσει τα προβλήματα της χώρας, θα απελάσει κάθε μετανάστη, νόμιμο και παράνομο, θα στήσει ναρκοπέδια για να κάνουν μπουμ όλοι αυτοί οι κακοί τρομοκράτες που πάνε να περάσουν τα σύνορα, θα εξορίσει κάθε Έλληνα που θα αρνηθεί να καταταγεί στο στρατό, αφαιρώντας του και την υπηκοότητα και θα κηρύξει στα πέρατα της γης την ανωτερότητα της ελληνικής φυλής. Τα ξαδέρφια μας οι Άριοι θα ήταν τόσο, μα τόσο περήφανοι.
Είναι τόσο άσκοπο να προσπαθήσει κανείς να εξηγήσει σε έναν ψηφοφόρο γιατί να μην ψηφίσει τη Χρυσή Αυγή, που δε θα το επιχειρήσω καν. Άλλωστε στην ψυχολογία του Έλληνα, πιθανότερο είναι να κάνει αυτό που του λες να μην κάνει, γιατί από πείσμα και χαζομάρα είμαστε φίσκα. Τώρα θα αλλάξει; Σου καίνε το σπίτι, τους ψηφίζεις. Σου κόβουν το μισθό, τους ψηφίζεις. Σου ρίχνουν το ένα σκάνδαλο στα μούτρα μετά το άλλο, τους ψηφίζεις. Στην τελική, ο καθένας είναι ελεύθερος να πράξει όπως θέλει. Ό, τι και να γράψω εγώ, άλλωστε, αν πάρουμε σοβαρά υπ’ όψιν τις δημοσκοπήσεις, η Χρυσή Αυγή θα είναι στην επόμενη Βουλή. Από κει και πέρα όμως, είμαι και εγώ ελεύθερος να έχω τους προβληματισμούς μου. Αυτούς τους μοιράζεται όπως φαίνεται και το Reuters, που με αφορμή τις δημοσκοπήσεις αποφάσισε να ασχοληθεί με το κόμμα. Η συντάκτης λοιπόν του εν λόγω κειμένου, τονίζει ότι η οργάνωση αρνείται το χαρακτηρισμό των νεοναζί, ωστόσο δεν παραλείπει να υπενθυμίσει το φασιστικό χαιρετισμό που απηύθυνε ο αρχηγός του κόμματος, Νίκος Μιχαλολιάκος στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας και σημειώνει ότι σε συνάντηση της οργάνωσης στην οποία παραβρέθηκε υπήρχαν βιβλία για την υπεροχή της Αρίας φυλής, μανιφέστα και φυλλάδια με εθνικιστικό περιεχόμενο και μια σημαία με αρχαιοελληνικό σύμβολο που έμοιαζε με σβάστικα σε κόκκινο φόντο. Ακόμα, προβληματίζεται για το ότι πρόκειται για ένα κόμμα ουσιαστικά αόρατο, μιας και πέραν του κ. Μιχαλολιάκου τα υπόλοιπα στελέχη του κόμματος είναι επί της ουσίας άγνωστα. Υπερβολές.
Το δεδομένο είναι ότι όντως, το ποσοστό των Ελλήνων που σκέφτονται σοβαρά να ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή στις επερχόμενες εκλογές είναι ιδιαιτέρως αυξημένο, γεγονός που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο κοινωνικό έργο που έχει φροντίσει να επιτελέσει η οργάνωση σε φτωχογειτονιές και εργατικές συνοικίες, όπως στον Άγιο Παντελεήμονα της Αθήνας. Εκεί προσφέρουν τρόφιμα και ρούχα σε φτωχές οικογένειες, σε κουτιά που αναγράφουν σλόγκαν όπως «Ψηφίζω Χρυσή Αυγή για να καθαρίσει ο τόπος, για να ξαναγίνει η Αθήνα ελληνική». Προβάλει έτσι ως ένα φιλικό κόμμα που έρχεται να συντρέξει τους ταλαιπωρημένους από τις τελευταίες κυβερνήσεις Έλληνες. Ακόμα, σημαντικό ρόλο παίζει ο λόγος που χρησιμοποιεί και δε μοιάζει καθόλου με τον ξύλινο πολιτικό λόγο των μεγάλων κομμάτων, λόγο που κουράζει τους ψηφοφόρους που, ας είμαστε ειλικρινείς, τον έχουν πια συνδυάσει με το ψέμα.
Το αβγό του φιδιού επωάζεται σιγά σιγά τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ευρώπη. Στη Γερμανία, στην Ιταλία, στη Γαλλία. Πόσο μάλλον σε θερμότερα κλίματα όπως το δικό μας, που οι συνθήκες είναι υπέρ το δέον ιδανικές. Ένα κλίμα που γίνεται ακόμα θερμότερο από τους βλακώδεις χειρισμούς των υπολοίπων κομμάτων, που αφού τα έκαναν λίμπα πλέον έχουν χάσει την μπάλα τελείως και χρειάζονται συζητήσεις επί συζητήσεων ακόμα και για το πώς θα γίνει ένα ντιμπέιτ και ποιος θα μιλήσει και πώς και πόση ώρα και εμείς με αυτούς δε μιλάμε και εκείνοι δεν ξέρουν να κάνουν διάλογο και παίρνω κι εγώ την μπάλα μου και φεύγω και δε σας παίζω. Δεκάχρονα.
Σύμφωνοι, κοιτάζεις μια το ψηφοδέλτιο και μια το ντουβάρι και λες «Ποιον να ψηφίσω;». Σύμφωνοι, δεν υπάρχει ούτε ένας πολιτικός αρχηγός που να σε εκφράζει απόλυτα. Σύμφωνοι, βαρέθηκες, κουράστηκες, απελπίστηκες. Φρένο όμως τώρα και λίγη σκέψη παραπάνω. Δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Εκτός και αν είσαι πρόθυμος να σηκώσεις στον αέρα τη γροθιά και να την ανεμίσεις προς το φίδι. Υπάρχουν λάθη και λάθη. Γιατί ο Μανωλάς άμα τη φάει στο πρόσωπο, το πολύ να σε αρχίσει στις ψιλές, να φάτε και μια κόκκινη και την επόμενη Κυριακή να βλέπεις το ματς από την εξέδρα. Το φίδι, όμως, δαγκώνει.
