">
του Γιώργου Παπαδημητρίου
Φτάσαμε αισίως στο τελευταίο ΠΣΚ του καλοκαιριού, επομένως μπορούμε να κηρύξουμε την επίσημη λήξη των μπάνιων του λαού και την έναρξη της φθινοπωρινής σεζόν. Το περιλάλητο σε ολόκληρη την Οικουμένη ελληνικό καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του, αλλά οι πατροπαράδοτες αξίες του διατηρήθηκαν αναλλοίωτες, σε πείσμα των ζοφερών καιρών που διανύουμε. Ο εκσυγχρονισμός του Έλληνα λουόμενου δεν απειλήθηκε ούτε φέτος από αναχρονιστικές δυνάμεις. Η παραλία έχει ευτυχώς πάψει προ πολλού να θεωρείται δημόσιος χώρος, προσβάσιμος στον καθένα. Η καταβολή ταρίφας σε κακόγουστα μπιτς μπαρζ που χρεώνουν τον ήλιο, την ξάπλα και το κολύμπι είναι μία κατάκτηση που δεν απειλείται ακόμη.
Οι εφοπλιστές κρατούν ψηλά τη σημαία της εμπορικής ναυτιλίας και δικαίως απαιτούν να μην έχουν σκοτούρες στο κεφάλι τους. Αυτό είναι το σωστό και μικρή σημασία έχει ότι έχουν καταργήσει όποιες διαδρομές τους φαίνονται ασύμφορες, καθιστώντας αληθινή πρόκληση το να ταξιδεύσει κανείς ακτοπλοϊκά στην ίδια του τη χώρα. Εξυπακούεται επίσης πως οι εταιρίες στις οποίες έχουν χορηγήσει την εκμετάλλευση των κυλικείων τους μπορούν να κοστολογούν όσο γουστάρουν τα προϊόντα τους. Ο Έλληνας παραθεριστής δεν είναι κανένας γύφτος, είναι άπλας και άνετος και δεν θα κάνει ζήτημα για ψύλλου πήδημα. Ας ελπίσουμε ότι σύντομα οι ξενοδόχοι και οι εστιάτορες θα μπορέσουν να επαναφέρουν τις ληστρικές τιμές του παρελθόντος. Σε αυτό τον τομέα είχαμε ένα μικρό πισωγύρισμα είναι η αλήθεια, ευτυχώς όμως διατηρούνται ανέπαφοι οι δύο στέρεοι πυλώνες της ελληνικής φιλοξενίας. Η αγένεια που θεωρείται μαγκιά και η παράλειψη της αποδειξούλας.
Μέσα σε αυτό το ειδυλλιακό περιβάλλον, όπου οι περισσότεροι παραθεριστές επιστρέφουν με συγκεκαλυμμένη ανακούφιση στις πόλεις για να ξεκουραστούν από τις εξαντλητικές, σωματικά και ψυχολογικά, διακοπές, μαζί με τα σχολεία ξεκινά και η πολιτική επικαιρότητα. Από τις 7 ως τις 12 του μηνός λοιπόν, οι επικεφαλής της Τρόικα θα σουλατσάρουν σε διάφορα Υπουργεία, θα συναντηθούν με Αντωνάκη και λοιπούς και θα αξιολογήσουν την ελληνική «πρόοδο». Δεν αποκλείεται μάλιστα να ακούσουμε και κάποιες ενθαρρυντικές κουβέντες, οι οποίες θα μας δώσουν την απαραίτητη ώθηση για να συνεχίσουμε να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο πιστεύοντας πως έτσι θεραπεύουμε τον πονοκέφαλο.
Ο Σύνδεσμος των Γερμανικών Επιμελητηρίων Βιομηχανίας και Εμπορίου επιβεβαιώνει τα χαρμόσυνα νέα. Η πολυπόθητη ανάπτυξη δειλά και ντροπαλά αχνοφαίνεται στο βάθος του ελληνικού τούνελ. Κάποιος δύσπιστος θα αναρωτηθεί ποια στοιχεία πιστοποιούν αυτή την επερχόμενη ανάπτυξη. Μα φυσικά, η καταβαράθρωση του εργατικού κόστους θα απαντήσουν οι παντογνώστες οικονομολόγοι, η οποία σε αυτό τον διεστραμμένο κόσμο θεωρείται συνώνυμη της ανάπτυξης. Η οποία ανάπτυξη έχει φυσικά ένα και μόνο στόχο, την ανάκαμψη των εξαγωγικών εταιριών των ισχυρών χωρών. Ας μην πανηγυρίζουμε όμως, δεν είναι όλα ρόδινα. Η έκθεση του εν λόγω Συνδέσμου εντόπισε και ένα μελανό σημείο. Ο καημενούλης ο τραπεζικός τομέας δεν αποπνέει υγεία στην Ελλάδα. Είναι πράγματι μία οδυνηρή είδηση, θα φροντίσουμε όμως τον ασθενή άμεσα και αποτελεσματικά. Όπως συνέβη άλλωστε και πρόσφατα, με την σκανδαλωδώς αδιαφανή εξαγορά της ΑΤΕ από την Τράπεζα Πειραιώς. Η συγκεκριμένα εξαγορά αποτέλεσε στην ουσία μία θυσία της ΑΤΕ για να σωθεί η προβληματικότατη Πειραιώς, με ένα όμως μαγικό τρόπο το γεγονός παρουσιάστηκε αντιστραμμένα, περνώντας δηλαδή το μήνυμα πως η Πειραιώς εξασφάλισε τη σωτηρία της ΑΤΕ. Όχι φυσικά στην τηλεόραση, εκεί δεν παρουσιάστηκε καθόλου, υπήρχαν πιο σημαντικές ειδήσεις.
Κατά τα λοιπά, ο τουρισμός του Αντωνάκη στο εξωτερικό παρουσιάστηκε σχεδόν ως εθνικός θρίαμβος, καθότι απέφερε πολύ συμπαγή και χειροπιαστά οφέλη, τα οποία δεν μπορούν να αμφισβητηθούν ούτε από τον πλέον κακόπιστο. Πώς μπορεί κανείς εξάλλου να σνομπάρει την ιλιγγιώδη επιτυχία της «αντιστροφής του αρνητικού κλίματος»; Μιλάμε για ένα άνευ προηγούμενου tour de force της Ελλάδας στο εξωτερικό, η οποία μπορεί μεν να διαλύεται, έχει όμως αντιστρέψει το αρνητικό κλίμα και αυτό είναι τρομερό, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Ένα διάσημο ρητό που έχει αποδοθεί στον Αβράαμ Λίνκολν υποστηρίζει πως μπορείς να ξεγελάς είτε λίγους ανθρώπους για πολύ καιρό είτε πολλούς ανθρώπους για λίγο καιρό, όχι όμως πολλούς ανθρώπους για πολύ καιρό. Όχι στην περίπτωση της Ελλάδας. Εδώ, οι πάντες λένε ψέματα στους υπόλοιπους, αλλά και στους εαυτούς τους, ακατάπαυστα.
Το πρόβλημα στην περίπτωσή μας είναι διττό και ενώ οι όψεις του φαίνονται αλληλογρονθοκοπούμενες, στην ουσία συμπληρώνουν η μία την άλλη. Ναι, η Ελλάδα πληρώνει τις συνέπειες μίας ευρωπαϊκής πολιτικής στραγγαλισμού, η οποία κάθε άλλο παρά ενοποίηση αποπνέει και ναι, οδηγείται στο χείλος της καταστροφής από χειρισμούς ειδημόνων που στερούνται τόσο ηθικής όσο και λογικής Από την άλλη, η οικονομική κατάρρευση της χώρας δεν έχει βάλει ουδόλως φρένο στις αναρίθμητες παθογένειες ενός τόπου όπου το μικροσυμφέρον τσαλαπατά το συλλογικό καλό, όπου τίποτα δεν λειτουργεί βάσει ενός υποτυπώδους σχεδίου. Αντίθετα, μοιάζει με ένα νοσηρό τρόπο να τις ενισχύει, καθώς η καθαγιασμένη αγανάκτηση προσφέρει το απαραίτητο συγχωροχάρτι για κάθε είδους παρατυπία. Η Ελλάδα είχε βυθιστεί ολομόναχη σε ένα βούρκο, δεν είχε ανάγκη τη βοήθεια κανενός. Απλώς, αντί να της τείνουν χείρα βοηθείας, οι Ευρωπαίοι εταίροι της πετάνε εξτρά λάσπη για να μην βγει ποτέ.
