">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Είχα τη χαρά να μεγαλώσω σε καλύτερα χρόνια, για αυτό και η παιδική μου ηλικία είναι μια πολύ ευχάριστη ανάμνηση. Μεγαλώνοντας, βέβαια, και ιδίως μετά την ενηλικίωση, έμπλεξα σε δυσάρεστες ρουτίνες και καθημερινότητες, προσπαθώντας να προσαρμοστώ στα δυσοίωνα σημεία των καιρών, όπως όλοι μας. Την ίδια μεταμόρφωση με τους ανθρώπους της υπέστη σιγά σιγά και η πόλη μας, χάνοντας τα τελευταία χρόνια λίγη από την ομορφιά και την αίγλη της. Η νύχτα της Θεσσαλονίκης, άλλοτε σημείο αναφοράς για την ασίγαστη έντασή της, την πληθώρα επιλογών και το σεβασμό στη διαφορετικότητα και τα ποικίλα γούστα των ντόπιων αλλά και των επισκεπτών, άρχισε χρόνο με το χρόνο να αδειάζει, να επικεντρώνεται σε ορισμένες νόρμες και να γεννά συνεχώς μαγαζιά και εκδηλώσεις τόσο όμοιες μεταξύ τους, όσο και οι άνθρωποι που τις επισκέπτονταν. Και το καλοκαίρι, μια από τα ίδια στη Χαλκιδική, στο κακόμοιρο πρώτο πόδι που βουλιάζοντας υποδέχεται τα θερινά παραρτήματα των μαγαζιών της πόλης και τις ίδιες, μα εντελώς τις ίδιες φάτσες.
Ξεχάσαμε να ζούμε και να διασκεδάζουμε παρέα. Κλειστήκαμε στα μαγαζιά που μας πλασάρανε για χρόνια και εγκλωβίσαμε το μυαλό μας στην ψυχοσύνθεση του προβάτου, τιμώντας τους ίδιους ανάξιους λόγου χώρους, χρυσοπληρώνοντας τους ίδιους ανάξιους λόγου ανθρώπους και βιώνοντας μια κενή, τυποποιημένη διασκέδαση. Κάποτε έφτανε η παρέα, η διάθεση και η βόλτα. Μετά όχι, έπρεπε να δώσει κανείς το παρών στο μαγαζί του τάδε, να στριμωχτεί σαν το γίδι στο μπαράκι του δείνα και να καταστρέψει τη φωνή του προσπαθώντας να υπερνικήσει τα 300 ντεσιμπέλ απαίσιας μουσικής, ρωτώντας πού είναι η τουαλέτα στο πιο ιν κλαμπάκι του αεροδρομίου. Χάσαμε την απλότητα, και το μόνο θετικό των καιρών είναι ότι θα πρέπει να την ξαναβρούμε. Έστω και με το ζόρι.
Για τους λόγους αυτούς χαίρομαι αυθεντικά να ακούω για εκδηλώσεις διαφορετικές, πρωτότυπες και φρέσκιες. Όπως ακριβώς χάρηκα όταν διοργανώθηκε το Gay Pride, παρά τις όποιες – ελάχιστες, ευτυχώς – αντιθέσεις ορισμένων και τις δεδομένες δυσκολίες που προκύπτουν όταν ένα εγχείρημα πραγματοποιεί την παρθενική του εμφάνιση. Βρέθηκα τότε στο κέντρο της πόλης και, παρά το γεγονός ότι αντίκρισα ανθρώπους πολύ διαφορετικούς από μένα, ή ίσως ακριβώς εξαιτίας αυτού, μιας και επρόκειτο για ανθρώπους διαφορετικούς και ως εκ τούτου άκρως ενδιαφέροντες μα και φιλικούς συνάμα, διασκέδασα με την ψυχή μου όντας στο επίκεντρο μιας υπέροχης γιορτής, με συμπολίτες που μπορεί να φορούσαν ό, τι μπορεί κανείς να φανταστεί στο κορμί τους, είχαν όμως κοινή φορεσιά το χαμόγελο στο πρόσωπο. Αυτό φτάνει.
Έτσι και τώρα, παρά το γεγονός ότι λείπω από την πόλη, το καταευχαριστιέμαι που άλλη μια όμορφη προσπάθεια νέων παιδιών γνωρίζει επιτυχία. Το Πικ – Νικ στην Ρωμαϊκή Αγορά είναι μια εκδρομή στην πόλη μου, και την είχαμε ανάγκη. Η Αγορά έτυχε να είναι χώρος οικείος για μένα, μιας και την προσπερνούσα σχεδόν καθημερινά στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Βλέποντας τις πρώτες φωτογραφίες από το φεστιβάλ, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι τόσα χρόνια, δεν έχω μπει ποτέ μέσα στην Αγορά, δεν έχω πατήσει το χώμα της, κι ας έχω περάσει χιλιάδες φορές από μπροστά της. Μου φάνηκε πραγματικά απίστευτο αυτό : σαν ένα δωμάτιο του σπιτιού μου που ξέρω ότι είναι εκεί, αλλά δεν έχω μπει ποτέ μέσα. Ξεπεράστε για λίγο το γεγονός ότι όντως είμαι παράξενος και εστιάστε στο προκείμενο. Πόσο άσχημο είναι να συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν τέτοια τμήματα της πόλης που δεν αξιώθηκες ποτέ να τα περπατήσεις. Και δε μιλάω για κανένα στενό, μιλάω για την Αγορά. Πιο κέντρο πεθαίνεις. Και το χειρότερο είναι ότι ούτε τώρα θα την πατήσω, ελπίζω να είμαι εκεί του χρόνου. Νιώθω όμως μια ευχαρίστηση βλέποντας φωτογραφίες συμπολιτών μου να ακούνε μουσική σε αυτό το χώρο από εξαιρετικούς νέους καλλιτέχνες της πόλης μας, να βλέπουν υπέροχες ταινίες σε ένα θερινό σινεμά στημένο στην καρδιά της, να μοιράζονται το ποτό και το φαγητό τους, να συνομιλούν, να γελούν, να διασκεδάζουν, να υπάρχουν.
Το πρώτο βήμα για να πάρουμε πίσω τη χαμένη μας ταυτότητα ως λαός είναι να απολαύσουμε και πάλι το «σπίτι» μας. Να γνωρίσουμε από την αρχή τους δρόμους και τις πλατείες μας, να περπατήσουμε στα πάρκα μας και να επισκεφτούμε επιτέλους τα μνημεία μας. Να θυμηθούμε κάτι από το παρελθόν που, με κάποιο μυστήριο τρόπο, έκανε τους παππούδες μας λίγο πιο ευτυχισμένους. Και να κάνουμε επιτέλους παρέα. Όχι μέσα σε τέσσερις τοίχους, πίνοντας ένα ποτό και κοιτώντας γύρω σαν λοβοτομημένοι. Κανονική παρέα. Με κουβέντα, με χαβαλέ, με ένταση. Μια εκδρομή στην πόλη μας. Καιρός είναι.
*Το Πικ Νικ urban festival 2012 ολοκληρώνεται σήμερα στο χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς. Πληροφορίες στο www.urbanpicnic.gr
