">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Οι ελληνικές εκλογές ετοιμάζονται να ταρακουνήσουν την ήδη ευάλωτη ευρωζώνη» συμπεραίνει το πρακτορείο Ρόιτερ σε ανάλυσή του για τις Κυριακάτικες κάλπες. Μάλιστα, τοποθετεί τις ελληνικές εκλογές στο επίκεντρο της πανευρωπαϊκής προσοχής και κρίσης. «Έστω και αν επισκιάζονται από την προοπτική μιας νίκης των Σοσιαλιστών στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, οι βουλευτικές εκλογές στις Ελλάδα επιφυλάσσουν πολύ μεγαλύτερους κινδύνους για την ευρωζώνη», τονίζει το Ρόιτερ, απηχώντας ουσιαστικά ολόκληρο τον διεθνή τύπο που βρίθει δημοσιευμάτων για τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές.
Η πιο σοβαρή εβδομαδιαία εφημερίδα της Γερμανίας, η Die Zeit αναλύει «Όταν οι Έλληνες ξυπνήσουν μετά την 6η Μαΐου θα έχει τελειώσει μια ολόκληρη εποχή». «Οι κομματικές δυναστείες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν θα υπάρχουν πια, γιατί τους αποδίδεται ευθύνη για την πολιτική λιτότητας, τη διαφθορά αλλά και το νεποτισμό. Οι σφυγμομετρήσεις δίνουν διψήφια ποσοστά στα κόμματα διαμαρτυρίας. Στο Κοινοβούλιο θα σχηματιστεί μια αντιπολίτευση που δεν θα έχουν ξαναζήσει οι Έλληνες» σημειώνει η εφημερίδα, αστοχώντας, ωστόσο, στην αιτία της καταβαράθρωσης των δυο κομμάτων πυλώνων του δικομματισμού. Ούτε το καθεστώς οικογενειοκρατίας, ούτε οι μίζες κατάφεραν να ρίξουν την παντοδυναμία του δικομματισμού. Συντριπτικά η αιτία είναι η πολιτική που εκπληρώνουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Μια πολιτική που επιβάλουν, μέσω των Μνημονίων, η Γερμανία και η ΕΕ.
Η «μέρα ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών» που βλέπει ο γερμανικός τύπος, απευθύνεται προς το ίδιο το Βερολίνο. Στην ουσία, η ψήφος των Ελλήνων θα είναι ένα πανευρωπαϊκό μήνυμα. Με παλινωδίες και κωλοτούμπες, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι πλέον οι μόνες δυνάμεις που μπορεί να εμπιστευτεί με κλειστά τα μάτια το Βερολίνο για να εφαρμόσει το πρόγραμμα που έχουν, άλλωστε, υπογράψει οι αρχηγοί τους. Τα δικά τους ποσοστά, μαζί, ενδιαφέρουν τη Γερμανία και την ΕΕ. Οι Βρυξέλλες φοβούνται πως Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ δεν θα συγκεντρώσουν τις ψήφους που χρειάζονται για να κάνουν μαζί κυβέρνηση, όπως φέρεται ότι σχεδιάζουν, αναφέρεται σε δημοσίευμα των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς. Αντιθέτως, βέβαια, αν καταφέρνουν να συγκεντρώσουν μαζί 151 έδρες, τότε ουσιαστικά θα πρόκειται για την πρώτη ευρωπαϊκή νίκη των δυνάμεων της λιτότητας. Πουθενά αλλού ανά την Ευρώπη, δεν κατάφεραν οι κυβερνήσεις της λιτότητας να παραμείνουν στην εξουσία μέσω εκλογών. Τουναντίον, από τους Σοσιαλιστές στην Ισπανία και την Πορτογαλία μέχρι τον Ν. Σαρκοζί στην Γαλλία (λαμβάνοντας υπόψη το 27% της πρώτης Κυριακής) και το Φιάνα Φέιλ στην Ιρλανδία, ουδείς κατάφερε να ξεφύγει από τον εκλογικό καταποντισμό.
Αυτός ο καταποντισμός των κομμάτων εξουσίας που έπεσαν στο βωμό της λιτότητας δεν είναι αμελητέος για το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Μπορεί να υπήρξαν αναλώσιμοι πολιτικοί ηγέτες σε διάφορες χώρες, καθώς τα κόμματα που έρχονταν από πίσω ήταν διατεθειμένα να εφαρμόσουν και αυτά πάση θυσία τα διατάγματα Μνημονίων ή όχι (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων είναι ο Μαριάνο Ραχόι που κατάφερε να γίνει απεχθής στον ισπανικό λαό σε λιγότερες από 100 μέρες διακυβέρνησης), όμως τα εκ Βερολίνου κελεύσματα για «τιμωρία» των «απείθαρχων» χωρών έχουν δεχτεί απανωτά χτυπήματα.
Κάποιος που έστω επιδερμικά έχει παρακολουθήσει την πορεία των εκβιασμών προς την Ελλάδα τα τελευταία δυο χρόνια, σίγουρα, έχει ξεχωρίσει τον υπουργό Οικονομικών της Ολλανδίας Γιαν Κέες ντε Γιάχερ που συχνά πυκνά αναλάμβανε το ρόλο του Β. Σόιμπλε, απαιτώντας μέχρι και τον εξοστρακισμό της χώρας μας από το ευρώ. Σήμερα, όμως ο κυβερνητικός συνασπισμός της Ολλανδίας όχι μόνο έχει καταρρεύσει ελέω των δυσβάσταχτων μέτρων που έπρεπε να ψηφίσει, αλλά ο ακρογωνιαίος λίθος της συνεργασίας και μετέπειτα της κατάρρευσής της, το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας με ηγέτη τον Χέερτ Βίλντερς, ζήτησε… δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας της τουλίπας στο ευρώ!
Το αντιγερμανικό τσουνάμι δεν σταματά εκεί βεβαίως, καθώς η ψήφος του γαλλικού λαού είχε ως πρώτο γνώμονα να εκλέξει τον άνθρωπο που δεν αντιπροσωπεύει το Βερολίνο. Ακόμη και ο λατρεμένος της Άνγκελα Μέρκελ, Σούπερ Μάριο Μόντι, ζήτησε την προηγούμενη εβδομάδα να γίνουν μεν οι μεταρρυθμίσεις, αλλά να σταματήσει η λιτότητα και να παρθούν επιπλέον μέτρα που θα διασφαλίζουν την ανάπτυξη. Μάλιστα, μόλις χθες αυτόπροτάθηκε ως μεσολαβητής μεταξύ του Ολάντ και της Μέρκελ!
Στην πραγματικότητα, όμως, η «ευάλωτη ευρωζώνη» βρίσκεται ανάμεσα στο δόγμα της σκληρής λιτότητας και σε μια πιο ανάλαφρη μορφή του. Οπότε τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί και πιθανότητα ο Φ. Ολάντ να μπορέσει να εξασφαλίσει μια κάποια χαλάρωση των μέτρων, εάν και εφόσον στηριχθεί από τις χώρες που πλήττονται και την τεράστια πανευρωπαϊκή αντίδραση των λαών προς την καλπάζουσα λιτότητα. Όπως δηλώνει η Ούλρικε Γκέροτ, διευθύντρια του γραφείου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων στο Βερολίνο «Η Μέρκελ έχει στείλει ξεκάθαρα μηνύματα που δείχνουν ότι δεν θέλει να καταλήξει απομονωμένη» στην Ευρώπη. Ωστόσο, δεν πρέπει να αφήσουμε για ακόμη μια φορά τις αυταπάτες να πάρουν τον έλεγχο. Τόσο οι Έλληνες, όσο και οι Γάλλοι ή οι Ιταλοί μπορούμε να αποδοκιμάσουμε στις κάλπες τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην ΕΕ, που ουδεμία σχέση έχει με την Ενωμένη Ευρώπη που οραματίστηκε ο Χέλμουτ Κολ ή ο Ντε Γκωλ. Για να τις αλλάξουμε, όμως, θα χρειαστεί πνευματική και προσωπική αναζήτηση. Θα χρειαστεί μια ευρύτερη συνεργασία, δίχως δογματισμούς και ασυνέπειες, των πραγματικών ανατρεπτικών δυνάμεων.
