Κριτική της κρισιμότητας

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Δεν ξέρω αν το έχετε ενστερνιστεί αλλά σίγουρα θα το έχετε πληροφορηθεί. Έχουν φροντίσει εξάλλου για αυτό σύσσωμα τα ΜΜΕ της χώρας, με επαναλήψεις σε ρυθμούς πολυβόλου. Οι εκλογές της 6^ης Μαΐου είναι οι πιο κρίσιμες από την εποχή της Μεταπολίτευσης ως σήμερα.  Δεν είναι απλώς κρίσιμες, είναι οι πιο κρίσιμες, οι κρισιμότερες όλων των εποχών, όπως απεφάνθη το ειδικό μηχάνημα μέτρησης της κρισιμότητας. Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικροσκοπικό καλάθι. Ιδιαίτερα αν τα κεράσια προέρχονται από όλες τις καθεστηκυίες εξουσιαστικές δομές της χώρας. Αφότου δρομολογήθηκαν όλα όσα έπρεπε να δρομολογηθούν, δίχως να ανοίξει ρουθούνι ή να ιδρώσει αυτί, το εκλογικό σώμα εκλήθη για μία ευχάριστη κυριακάτικη απόδραση. Η λαϊκή ετυμηγορία, αφού πρώτα αναδυθεί στην επιφάνεια μέσα από τις παλινωδίες ενός γελοίου εκλογικού νόμου, θα δώσει το στίγμα της αυριανής ημέρας. Η οποία εν πολλοίς έχει προαποφασιστεί, αλλά αυτή είναι μία λεπτομέρεια που δεν είναι της παρούσης. Χαλάει το γενικευμένο κλίμα αλλαγής, σωφρονισμού και «επαναστατοφανούς» παρρησίας που επικρατεί.

Θα ήταν μήπως λύση η αποχή ως συνολική αποδοκιμασία ενός παιχνιδιού που στήνεται με επικοινωνιακούς, διπλωματικούς και επίπλαστους κανόνες; Δεν έχω αγγίξει ακόμη τα άκρα όρια απογοήτευσης. Συμμετοχή - Αποχή, σημειώσατε 1, τουλάχιστον και σε αυτές τις εκλογές, δεν ξέρω για πόσο ακόμη όμως. Παρόλο που ο τρόπος με τον οποίο έχουν προκύψει αυτές οι εκλογές θυμίζει κοκαλάκι που πετάχτηκε σε υποσιτισμένο αδέσποτο κουτάβι. Είναι ό,τι καλύτερο έχουμε και θα αρκεστούμε σε αυτό. Χωρίς να το θεωρούμε επαρκές. Χωρίς να νιώσουμε τα δημοκρατικά μας αισθητήρια σε κατάσταση έκστασης. Χωρίς τσουβαλιάσουμε άπαντες τους θιασώτες της αποχής ως απλά «αδιάφορους».

Προχωρώντας παραπέρα, προκύπτει το εύλογο ερώτημα πώς ακριβώς γίνεται αντιληπτή η διαφορετικότητα της «κρισιμότερης εκλογικής διαδικασία από τη Μεταπολίτευση»; Οι διαφορές είναι οι ελάχιστες δυνατές σε σχέση με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στην κοινωνία. Θα ήταν παρά φύση εξάλλου να υπάρξει ανθρωποπλημμύρα στις προεκλογικές συγκεντρώσεις. Μειώθηκαν ραγδαία τα φυλλάδια, οι αφίσες, τα εκλογικά περίπτερα και κέντρα, τα παντός τύπου ταρατατζούμ, φρου φρου και αρώματα. Τα γιαούρτια μπήκαν στα ζωνάρια τους, ο περήφανος λαός έβαλε στη θέση του τους προδότες.

Στον αντίποδα, έχουμε όσα έμειναν ίδια και απαράλλαχτα ή τέλος πάντως απλώς μακιγιαρίστηκαν διαφορετικά. Όπως αυτοί που διεκδικούν την ψήφο μας. Δύο ακραιφνώς χυδαίες υπάρξεις βουτηγμένες στην εξουσιολαγνεία και στα πιο δύσοσμα λύματα των κομματικών τους βόθρων, να λιγουρεύονται τον πρωθυπουργικό θώκο. Αναφέρομαι στους κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλο, αν δεν έγινε κατανοητό. Ο λαϊκισμός διεκδικεί επιτέλους το κομμάτι που του αναλογεί στη χώρα που τον αποθέωσε, μέσα από την πομπώδη ευφράδεια του κυρίου Καμμένου. Ο κύριος Καρατζαφέρης βλέπει όλες τις υποψήφιες δεξαμενές να αδειάζουν επικίνδυνα. Προέκυψαν πολλά μέτωπα δεξιόστροφης κάθαρσης, δύσκολοι καιροί για καιροσκόπους υπέρ-πατριώτες. Οι ακροδεξιοί δολοφόνοι προσελκύουν ψηφοφόρους που έχουν πλέον κουραστεί να έχουν το μυαλουδάκι τους σε λειτουργία και επιθυμούν διακαώς να «ξεβρωμίσει ο τόπος». Δέχονται βέβαια τα πυρά των γαλαζοπράσινων που τους αποκαλούν «απειλή για τη Δημοκρατία». Το ότι τους έχουν επιτρέψει να υποκαταστήσουν την αστυνομία και να αλωνίζουν με καμάρι τόσα χρόνια, το θεωρούν εντελώς ασύνδετο με την άνοδο της δημοτικότητάς τους. Μέσα στη δίνη του αντί-μνημονιακού καιροσκοπισμού, κάθε παρέα ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος, διεκδικεί ψήφο, δικαίωση και φωνή. Τα εθνοσωτήρια συνθήματα δίνουν και παίρνουν, πρώτα θα θάψουμε την Ακρόπολη στην Ελλάδα και μετά τα τσιτάτα. Η επίκληση του φόβου σταθερή αξία, το σκοτεινό φάντασμα της ακυβερνησίας πλανάται πάνω από μία εννόμως και ηθικώς κυβερνούμενη χώρα. Κλείνοντας, όποιος έχει συνδέσει de facto την ελπίδα με οποιοδήποτε αριστερόστροφο σχηματισμό, ας περιμένει την Κυριακή με γνήσια οπαδική αντί-παραγωγική ανυπομονησία. Ασχέτως αν γυροφέρνουμε σε γειτονικά μετερίζια. Αρκετά με το παραμύθιασμα.

Υπάρχει λοιπόν ελπίς κύριε αρθογράφε που ξέρετε μονάχα να μοιρολατρείτε; Βεβαίως, αγαπητέ μου αναγνώστη και υπάρχει. Η ελπίδα είναι πιο ανθεκτική και από κατσαρίδα εν μέσω πυρηνικής καταστροφής. Η δική μου ελπίδα είναι να αντιμετωπίσει η κοινωνία μας αυτές τις εκλογές ως εφαλτήριο και όχι ως κατακλείδα, με τελικό στόχο την αυτογνωσία και την αφύπνιση. Μακριά από ιππότες σε λευκά περήφανα άτια, χωρίς σωτήρες και λυτρωτές. Με ισοπεδωτική αυτοκριτική και ειλικρίνεια χωρίς τη σαδιστική ηδονή του αυτό-μαστιγώματος. Χωρίς εν λευκώ επιταγή των όποιων διεκδικήσεων σε ξεπουλημένους συνδικαλιστές και αμφιβόλου ηθικής εντολοδόχους. Με ανθρωπιά και ευαισθησία δίχως λαϊκίστικους οδυρμούς. Η κρίσιμη μέρα είναι η 7^η και όχι η 6^η Μαΐου.