">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Από τις εκλογές και μετά έχει πέσει μαζική παράκρουση «συριζίασης» από τον πολιτικό και τον δημοσιογραφικό κόσμο. Ανεξάρτητα από το αν ασπάζεσαι ή όχι τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και αν θεωρείς πως οι προτάσεις του είναι ανεδαφικές και καταστρεπτικές ή λυτρωτικές και τίμιες, μπορείς να καταλάβεις πως το κόμμα του Τσίπρα αποτελεί εδώ και δυο βδομάδες αποδιοπομπαίο τράγο. Το ότι όλα τα υπόλοιπα κόμματα έχουν πέσει να τον φάνε και να του επιρρίψουν ακόμα και την ευθύνη για τη δική τους αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης είναι λογικό. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ βλέπουν την σαρανταετή κυριαρχία τους να κλονίζεται και γκρινιάζουν σαν τον Μουρίνιο όταν χάνει, ενώ τα μικρότερα κόμματα ευνουχίζονται από τη χαμένη ευκαιρία να γίνουν ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι τα ΜΜΕ έχουν την τάση να τον λιθοβολούνε σε κάθε ευκαιρία και προσπαθούν να κολλήσουν στον τοίχο κάθε μέλος του με ερειστικές ερωτήσεις είναι επίσης λογικό. Η τρίτη εξουσία είναι το τρίτο και μεγαλύτερο παλαμάρι ενός συντηρητικού καθεστώτος. Και συντήρηση σημαίνει αυτό ακριβώς: διατήρηση των κεκτημένων και αδράνεια, περιφρούρηση του παρόντος. Οτιδήποτε ενδέχεται να κλονίσει τα σαραντάχρονα δεδομένα αποτελεί τρομακτική απειλή. Δυστυχώς για κάποιον λόγο δεν θεωρείται απειλή για την εθνική ασφάλεια ότι υπάρχει περίπτωση να συγκυβερνήσουν τα δυο μεγάλα κόμματα, τα μοναδικά κόμματα δηλαδή που κυβέρνησαν την χώρα από το 74 και μετά, τα οποία φέρουν μόνα τους όλη την πολιτική ευθύνη για το χρέος, τους ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, τη διαφθορά του κρατικού μηχανισμού, την υπερδιόγκωση και δυσλειτουργία του δημόσιου τομέα, τη σαθρή καλλιέργεια της λογικής του ρουσφετιού και των πελατειακών σχέσεων, την αδυναμία δημιουργικής απορρόφησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων, το άνοιγμα της ψαλίδας των τάξεων, την επί τριάντα χρόνια παράλληλη εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούσαμε κι εν τέλει την υπογραφή του καταδικαστικού μνημονίου που πλάσαραν κι εξακολουθούν να πλασάρουν ως σωτηρία.
Αυτό που βρίσκω εμετικό, όμως, είναι ο πολιτικός λόγος και οι χίλιοι τρόποι να διαστρεβλώνονται οι λέξεις και να εφευρίσκονται νέες σημασίες. Η λέξη που φοριέται τελευταία είναι η «ανοχή» (και φυσικά μαντέψτε ποιος είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος που δεν δείχνει ανοχή). Κοντεύουν να μας πείσουν πως η ανοχή είναι το μεγαλύτερο πολιτικό προτέρημα. Ε, όχι… Η ανοχή δεν είναι παράσημο, ποτέ δεν ήταν. Ανοχή με πολύ απλά λόγια σημαίνει: «δεν μου αρέσει κάτι, αλλά το καταπίνω». Στην πολιτική ιστορία η ανοχή ήταν ο λόγος που ολοκληρωτικά καθεστώτα προχώρησαν μέχρι και σε γενοκτονίες, ενώ σε μικρότερη κλίμακα ανοχή είναι ο λόγος που όλοι μας το βουλώνουμε όταν θέλουμε να ουρλιάξουμε. Η ανοχή είναι ήττα, μόνο ήττα και τίποτα παραπάνω. Δεν είναι ούτε νίκη ούτε μεγαλοσύνη.
Κι αν σκέφτεσαι πως η ανοχή στην καθημερινότητα είναι κάτι καλό, αφού πρέπει να ανεχόμαστε την ετερότητα, το διαφορετικό, ας πούμε, τότε κάνεις μεγάλο λάθος. Η λέξη ανοχή σε αυτήν την περίπτωση βάζει εσένα τον «ανεκτικό» σε θέση ισχύος έναντι όλων των βρομερών διαφορετικών που τους κάνεις τη χάρη να τους ανεχτείς. Δεν υπάρχει καμιά μεγαλοσύνη στο να θεωρείς τον εαυτό σου καλύτερο από το διαφορετικό. Αν θέλεις, μπορούμε να μιλήσουμε για αποδοχή. Εκεί αλλάζει το πράγμα. Το χάσμα, όμως, μεταξύ αποδοχής και ανοχής είναι μεγαλύτερο από το Γκραν Κάνυον.
Και μιας και ανέφερα το Γκραν Κάνυον, θυμήθηκα τον… Κλίντον. Πριν 14 χρόνια κόντεψε να μας πείσει πως ο στοματικός έρωτας δεν είναι σεξουαλική σχέση. Δεν χρειάζεται τώρα να πιστέψουμε πως η ανοχή είναι ύψιστη ανθρώπινη αρετή. Ε, όχι…
