">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Σκέψου ότι είσαι πενήντα πέντε χρονών και τριάντα χρόνια παντρεμένος ή παντρεμένη. Τα πρώτα πέντε χρόνια κυμαίνονταν από συμπαθητικά έως και πολύ καλά. Καμιά φορά τα θυμάσαι και με νοσταλγία, τα κάνεις να μοιάζουν υπέροχα και τους δίνεις περισσότερη αξία απ’ όση είχαν. Υποσχέσεις, επιθυμίες, χαμογέλα, καλό σεξ, ευφορία. Η πρώτη περίοδος πέρασε και είδες ότι χωρίς να καταλάβεις το πώς και το γιατί, αυτό που έμοιαζε με γη της επαγγελίας μετατράπηκε σε κινούμενη άμμο. Έλλειψη ενθουσιασμού και κινήτρου, έλλειψη διάθεσης, βαρετή καθημερινότητα, μικρά και μεγάλα ψέματα, τυπική επικοινωνία, κάποια κέρατα χαμένα στα βάθη του χρόνου, ίσως κι άλλα που δεν τα έμαθες ποτέ, ίσως κι όχι, λίγη σημασία έχει. Αν βαθμολογούσες τη ζωή σου από το 0 μέχρι το 10, θα της έβαζες το πολύ 5, καμιά φορά ακόμα και 4. Είσαι σαν ζόμπι στον αυτόματο πιλότο, αλλά η ζωή κυλάει χωρίς απρόοπτα. Τόσα χρόνια έμαθες να λες και να πιστεύεις πως καλά είναι κι έτσι. Διότι όλοι είναι έτσι, λες, τίποτα δεν αλλάζει, κάνεις υπομονή και για να νιώσεις καλύτερα με τον εαυτό σου βαφτίζεις τη συνήθεια και το συμβιβασμό «αγάπη».
Και τότε σου ‘ρχεται μια αναλαμπή. Ας πούμε ότι κάποιος ουρανοκατέβατος σου βάζει μπροστά μια πόρτα και σου λέει: «μένεις εδώ που είσαι μέχρι να πεθάνεις ή ανοίγεις την πόρτα, χωρίζεις, κάνεις μια καινούρια αρχή κι ό,τι βρέξει;» Τα ποδιά σου κόβονται… Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Από τη μια ποιος κάνει καινούρια αρχή στα πενήντα πέντε κι από την άλλη με τι κουράγιο να καταδικάσεις συνειδητά τη ζωή σου στο 5 ή στο 4; Διότι το 5 ποτέ δεν θα γίνει 6 και 7 και για 9 ή 10 ούτε λόγος. Οι συμπεριφορές δεν αλλάζουν, ο έρωτας έχει πεθάνει και αναστάσεις δεν γίνονται. Τα ψέματα έχουν ειπωθεί και τα σημάδια έχουν μείνει. Έτσι, λοιπόν, παίρνεις αρχικά την απόφαση να κάνεις μια διερευνητική κουβέντα με το ταίρι σου. Μόλις, όμως, του/της λες πως σκέφτεσαι το ενδεχόμενο να χωρίσετε, λυγίζει, κλαίει ορκίζεται ουρανούς και δαίμονες πως θα αλλάξει, πως θα κάνει ό,τι λες. Τα ίδια σου είχε πει άλλες τέσσερις φορές παλιότερα όταν κοντέψατε να χωρίσετε και τίποτα δεν άλλαξε. Εν πάση περιπτώσει πώς να πιστέψεις τώρα όρκους πίστης και αγάπης, όταν εδώ και είκοσι χρόνια αδιαφορούσε; Αλλά ακόμα κι αν τους πιστέψεις, τι νόημα έχει; Αυτό που εσύ κάποτε είχες μέσα σου, πλέον δεν υπάρχει.
Από την άλλη σκέφτεσαι το ενδεχόμενο να μείνεις μόνος/η και τα κάνεις πάνω σου. Τα χρόνια περνάνε, φοβάσαι τη μοναξιά, φοβάσαι το θάνατο. Σου λένε πως η ζωή δεν τελειώνει, πως καλύτερα στα πόδια σου και μόνος/η, παρά φυλακισμένος/η στη μόνιμη μιζέρια. Αλλά αυτοί που σου τα λένε είναι βολεμένοι. Σου λένε πως και στα εξήντα μπορείς να ερωτευτείς. Κι εσύ λες, ναι, το ξέρω, αλλά φοβάσαι και την απόλυτη αποτυχία. Αυτό, όμως, που κυρίως φοβάσαι είναι το άγνωστο. Τι κάνεις, λοιπόν; Ποντάρεις για μια ζωή στο 4-5 ή ρισκάρεις και δεν ξέρεις πού θα κυμανθείς από 1 μέχρι 10; Όλα είναι πιθανά. Ακόμα και να ξεκινήσεις από το 1 και να καταλήξεις στο 10. Ή το ανάποδο.
Ό,τι κι αν αποφασίσεις, ό,τι κι αν αποφάσιζες, να θυμάσαι: Η πολιτική ψήφος είναι ερωτική. Και η στάση σου στον έρωτα είναι πολιτική. Κι ας μην το παραδέχεσαι…
