">
Του Ηλία Παπαναστασίου*
Παρ όλες τις διαφορές τους, οι ελληνικές και γαλλικές εκλογές είχαν και έχουν και κοινά στοιχεία. Στοιχεία τα οποία δύσκολα ξεχώριζαν έως τώρα, όμως συν τω χρονω
μορφοποιούνται σε ορισμένους κοινούς άξονες και οι οποίοι θα παρουσιάζουν εντονότερα χαρακτηριστικά όσο περισσότερο πλησιάζει η ημερομηνία των επόμενων
εκλογών στην Ελλάδα. Στοιχεία αυτής της στρατηγικής παρουσιάστηκαν και από άλλα συντηρητικά, δεξιά, αστικά κόμματα σε άλλες, προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις όμως στις γαλλικές και ελληνικές εκλογές μορφοποιούνται με κλασσικότερο τρόπο τα χαρακτηριστικά και μπορούμε να τα συνοψίσουμε ως
εξής 1) Πλήρης ενοποίηση κοινωνικά και πολιτικά όλου του δεξιού, συντηρητικού, αστικού χώρου με όλες τις εκφάνσεις της δεξιάς πλέον ενοποιημένες(ακροδεξιά, λαϊκή δεξιά, φιλελεύθερη δεξιά). Δεν είναι τυχαίο πως ο μεν Σαρκοζι υιοθέτησε θέσεις του NATIONALE FRONT (Εθνικού Μετώπου) σε θέματα μεταναστών αλλά και συνδικάτων. Επίσης δεν είναι τυχαίο πως σε εποχή μαζικής κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους- και η οποία κατεδάφιση αποτελεί την κατεξοχήν στρατηγική του κεφαλαίου ιδιωτικοποιώντας τομείς του δημοσίου, λογω της μείωσης του μέσου ποσοστού κέρδους στους περισσότερους τομείς του παραγωγικού τομέα της ευρωπαϊκής οικονομίας- οι μαζικές αντιδράσεις των συνδικάτων, και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, που θίγονται από αυτήν την πολιτική, «υποχρεώνουν» το συλλογικό, δεξιό, αστικό μπλοκ σε άμεση σκλήρυνση της πολιτικής στρατηγικής του. Εκλείπει πλέον κάθε τάση συνδιαλλαγής με τον αντίπαλο- αριστερά, σοσιαλιστικά κόμματα –και προτιμάται η ολική επαναφορά της συνολικής δεξιάς με απορρόφηση των στρατηγικών των επιμέρους συνιστωσών
2) Και οι δυο Δεξιές –Ελληνική και Γαλλική – παρ όλες τις τεράστιες διαφορές των επιμέρους έχουν και ένα ακόμη χαρακτηριστικό, την ασυνείδητη αντιπάθεια τους στην ευρωπαϊκή ενοποίηση σε κοινωνικότερη, προοδευτική βάση.
Η «κοινωνικρατική βάση» της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι ήδη πολύ αδύνατη στην ελληνική δεξιά.. Η ίδια θέλοντας να ποντάρει στον εθνικισμό των «νοικοκυραίων» δηλαδή των συντηρητικών μικροαστών πόνταρε στο αντιμνημονικό τόνο της πολιτικής της ο οποίος φάνηκε να απορρίπτεται «ενδονεοδημοκρατικα» από τους εμπνευστές της, με αποτέλεσμα την γνωστή στροφή υπέρ της κυβέρνησης Παπαδημου και την «κωλοτουμπα Μπακογιάννη». Η ελληνική δεξιά φαίνεται να ενσωματώνει πλέον, εκτός από μια σειρά στελεχών, και όλη την ατζέντα του ΛΑΟΣ – από το μεταναστευτικό έως θέματα παρελάσεων και δημόσιας τάξεως- με πολύ μεγάλες πιθανότητες – η και βεβαιότητα- το κόμμα αυτό στις επόμενες εκλογές να μην εισέρθει στην βουλή.
Τέλος, η σκλήρυνση του μετώπου απέναντι στην ιστορική αριστερά, εισάγει καινά δαιμόνια στην εκλογική τακτική και στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας του Σαμαρά. Έως σήμερα υπήρχε μια GENTLEMEN’S AGREEMENT μεταξύ Δεξιάς, και ΚΚΕ στις μεταξύ τους σχέσεις. Σχέσεις πλήρεις αλληλοσεβασμού και βρετανικού τύπου ευγένειας.
Πλέον η ελληνική Δεξιά θυμάται το αβερωφικο παρελθόν του αρχηγού της και
τον αντικομουνισμό της μετά τον εμφύλιο περιόδου αποκλειστικά εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο πλησιάζουν οι εκλογές τόσο περισσότερο η αριστερά –κατά πρώτο λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ- θα συσπειρώνει το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ αντίθεσης στο Μνημόνιο. Αντίστοιχα, το δεξιό μπλοκ θα εντείνει την προπαγανδιστική και «διλληματικη» εκστρατεία του (ευρώ η δραχμή). Όπως και το ΠΑΣΟΚ έτσι και η ΝΔ θα καταλάβει πως τα διλλήματα πεισμώνουν τον ελληνικό λαό και καταφέρνουν το αντίθετο.
*Αρθρογράφος – Οικονομολόγος, Σπούδασε Νομικά, Πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Lund(Σουηδία).
