">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Καθημερινός είναι ο βομβαρδισμός ειδήσεων που αφορούν την Ελλάδα. Από τις δηλώσεις υπευθύνων, επιτρόπων και πολιτικών από όλο το Δυτικό κόσμο μέχρι τις εκτιμήσεις πρακτορείων, οίκων αξιολόγησης και οικονομολόγων είναι φανερό πως για ακόμη μια φορά η χώρα μας έχει αφεθεί έρμαιο στις διαθέσεις ξένων επικυρίαρχων. Την ώρα, λοιπόν, που τα δικά τους σχέδια εκκολάπτονται και προωθούνται μεθοδικά, η ελληνική πολιτική ελίτ επιδίδεται σε ένα επικίνδυνο προεκλογικό άθυρμα με μοναδικό στόχο την πολιτική επιβίωση των υφιστάμενων δυνάμεων. Παντελή αδιαφορία για την επόμενη μέρα των εκλογών επιδεικνύουν οι δυνάμεις που με σημαία τους την υπευθυνότητα, σιωπούν εκκωφαντικά προς τους διαρκείς εκβιασμούς που κλονίζουν καθημερινά την Ελλάδα.
Ας μην ασχοληθούμε καθόλου με το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές και ας επικεντρωθούμε στον τεράστιο πολιτικό χρόνο που έχει περάσει από την προκήρυξη των πρώτων εκλογών την 6η του περασμένου Μάη. Για περισσότερο από δυο μήνες τα καθημερινά δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου και οι εκβιαστικές δηλώσεις των πολιτικών ηγετών ανά την Ευρώπη ανακυκλώνουν το δίλημμα μνημόνιο ή χρεοκοπία, συνδέοντας το προφανώς με το ευρώ ή δραχμή. Για το «κοινό καλό» η εγχώρια πολιτική ελίτ, σε αγαστή συνεργασία με την οικονομική ελίτ, που ορίζει την τηλεοπτική πραγματικότητα μας, αναπαραγάγει και διατρανώνει τα σενάρια αυτά με στόχο την ψήφο.
Αυτή τη χρονική στιγμή, όμως, που η Ευρώπη δονείται συθέμελα λόγω των τρομακτικών συνεπειών μιας επικείμενης «διάσωσης» της Ισπανίας, η Ελλάδα χάνει την ευκαιρία να βγει - για όσο περισσότερο μπορεί - από το κυρίως κάδρο της κρίσης. Δεν θέλουμε καθόλου να παρασυρθούμε από το ενοχλητικό τηλεοπτικό παιχνίδι των λέξεων, όπου το σημαίνον χάνεται μέσα στο δάσος και δημιουργείται μια υπερπραγματικότητα, η οποία ουδεμία σύνδεση έχει με τις φοροεπιδρομές που σαρώνουν το ελληνικό εισόδημα ή τα λουκέτα και την ανεργία που πνίγει γενιές και όχι μόνο την νέα γενιά ή την εγκληματικότητα που οξύνεται.
Θα χρειαζόταν, βέβαια, ένας άλλος πολιτικός κόσμος από αυτόν που οδήγησε τη χώρα εδώ, ώστε να μετουσιωθεί η παρούσα συγκυρία σε ευκαιρία. Παρόλα αυτά, όμως, η ευκαιρία υπάρχει. Ακόμη και αν δεχτούμε πως η καγκελάριος Α. Μέρκελ δεν θέλει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τον Α. Τσίπρα, είναι σαφές πως ούτε το Βερολίνο, ούτε οι Βρυξέλλες θα ρισκάρουν να παίξουν κορώνα γράμματα το κοινό νόμισμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που επεξεργάζονται την πλατφόρμα της διάσωσης των ισπανικών τραπεζών. Το ευρώ, άλλωστε, δεν προβλέπει διαδικασία εξόδου μιας χώρας μέλους για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Διότι αν μια τέτοια διαδικασία καθοριστεί ή υλοποιηθεί, κάθε φορά που μια χώρα αντιμετωπίζει πρόβλημα – είτε δημοσιονομικό είτε τραπεζικό – οι αγορές θα προκαταβάλλουν την αποχώρηση της, αυξάνοντας σε δυσθεώρητα επίπεδα το κόστος δανεισμού της.
Η μόνη «συναίνεση» που θα έπρεπε να υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, θα ήταν η πρόταξη του εθνικού συμφέροντος και όχι της πολιτικής επιβίωσης. Οι Κασσάνδρες του ευρώ, που χυδαία χρησιμοποιούν μικρά παιδάκια και… Πολωνίδες, ουσιαστικά περικόπτουν τις όποιες ελπίδες θα είχε η χώρα να υλοποιήσει την απαίτηση του ελληνικού λαού. Την ουσιαστική - και όχι ρητορική - κατάργηση του μνημονίου. Επ’ ουδενι δεν πιστεύουμε τις φλυαρίες περί διαφορετικής Ευρώπης, ωστόσο, υπό την δαμόκλειο σπάθη της τέταρτης και της τρίτης οικονομίας της ευρωζώνης – Ισπανία και Ιταλία - η Ελλάδα θα έπρεπε σήμερα να έχει ήδη προχωρημένες επαφές για την κατάργηση θεμελιωδών Μνημονιακών όρων. Αυτό δεν είναι ζήτημα τσαμπουκά, όπως μας λένε, αλλά ενστίκτου επιβίωσης από την πλευρά της Ευρώπης.
