">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Σίγουρα, εκεί έξω γίνεται χαμός κι έχουμε φάει ήδη αρκετές βδομάδες μιλώντας για τα ίδια και τα ίδια, τα μέτρα, το χάος, το ψέμα, την ασοβαρότητα της κυβέρνησης, το αδιέξοδο και τα λοιπά. Σήμερα θα μιλήσω για το καζίνο, εκεί που ο τροχός γυρίζει με ίσες πιθανότητες για όλους, αλλά που στο τέλος η μπάνκα τα μαζεύει. Δεν είναι μια αλληγορία. Είναι απλώς μια προσωπική μαρτυρία.
Στον ίδιο χώρο συγκεντρώνεται, αυτόν τον υπερφωτεινό χώρο λες και δεν έχει τίποτα να κρύψει, λες και βρίσκεσαι μέσα σε φλιπεράκι, κάθε καρυδιάς καρύδι. Υπάρχει το καρύδι που μπαίνει υπεροπτικά και κατά λάθος, λίγο για την πλάκα, λίγο για να δει τι παίζει, λίγο για να ‘χει κάτι να λέει. Υπάρχουν κάποιοι άλλοι ιδρωμένοι με μάτι γουρλωμένο και φραπέ στις τρεις το βράδυ που είναι λαγωνικά. Κοιτάνε τη ρουλέτα, κοιτάνε το χαρτί, δεν παίζουν, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή, αφουγκράζονται τα σήματα, παρατηρούν το βλέμμα του κρουπιέρη, πώς γυρίζει η μπίλια και μόλις νιώσουν έτοιμοι, πετάνε τα πενήντα ευρώ που εξαφανίζονται σ’ ένα πετάρισμα του ματιού και μετά στρέφονται αλλού. Σε άλλη μπίλια, πιο τυχερή. Η μπίλια είναι πόρνη.
Υπάρχουν και αυτοί που δεν μπορούν βαθιά μέσα τους να πιστέψουν πως είναι αδύνατο να κερδίσεις στη ρουλέτα και την εικοσιμία σε βάθος χρόνου. Που νομίζουν πως αφού η μπίλια έπεσε στο κόκκινο τις τελευταίες πέντε φορές ή αφού το 18 δεν έχει εμφανιστεί στις τελευταίες εκατό ριξιές, μπορούν με κάποιο προληπτικό τρόπο να παίξουν με τις πιθανότητες. Τα απλά μαθηματικά, όμως, δεν σηκώνουν θεωρίες και η κάθε ρίψη είναι αυτόνομη. Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία τι συνέβη πριν. Τη στιγμή που η μπίλια γυρίζει, όλα μηδενίζονται.
Υπάρχουν και πολλές γυναίκες, άλλες φροντισμένες, άλλες ξεβαμμένες, άλλες κουρασμένες, άλλες βαρεμένες, που μαγνητίζονται από τα χρώματα και τραβάνε μοχλούς και πετάνε μάρκες και κάθονται με τις ώρες και μοιάζουν κι αυτές χαμένες. Το καζίνο είναι πολύ φιλικό προς όλους αυτούς. Τους δίνει απλόχερα φαγητό και τους κερνάει αλκοόλ και καφέ. Καφέ για να μένουν ξύπνιοι, αλκοόλ για να θολώνει το μυαλό και η κρίση, φαγητό για να μην χρειάζεται να βγουν έξω για να φάνε. Κληρώνουν και δώρα που τα προσφέρουν κοπέλες φορώντας μαγιό ή κάτι σαν μαγιό. Ίσως αυτή τη φορά σταθείς τυχερός, σου λένε. Ρόδα είναι και γυρίζει.
Υπάρχουν πολλοί ακόμα, αυτοί που τρώνε τα λεφτά των παιδιών τους, αυτοί που χρωστάνε παντού, αυτοί που ακόμα δεν έχουν εθιστεί, αυτοί που είναι περαστικοί, αυτοί που ψάχνουν γκόμενα, αυτές που ψάχνουν γκόμενο, αυτοί που βαριούνται τη ζωή τους, αλλά υπάρχει κι αυτός που τα σκάει και δεν του καίγεται καρφί. Μπορεί να ‘ναι νέος, μπορεί και όχι. Αλλάζει μονάχα το στιλ. Ο νέος πιο χαμογελαστός, ο παλιός πιο βαρύς. Τα πενηντάευρα και τα κατοστάευρα φεύγουν για πλάκα. Πάνε στο καζίνο για να χάσουν μερικές χιλιάδες ευρώ, διότι… έτσι. Άλλοι τα καίνε μεθυσμένοι, άλλοι σκουπίζουν τον κώλο τους με αυτά και άλλοι τα πετάνε στο καζίνο. Προφανώς είναι λίγοι, αλλά υπάρχουν. Και τους βλέπεις. Και ίσως τους φθονείς. Και ίσως θέλεις να τους δώσεις και μια σφαλιάρα για την προσβολή να πετάνε τα χρήματα έτσι.
Όπως και να ΄χει το καζίνο είναι έντιμο απέναντί τους. Τους κερδίζει όλους. Διότι στη ρουλέτα υπάρχουν 18 κόκκινα, 18 μαύρα και το πράσινο μηδέν. Κι αυτό το μηδέν κάνει όλη τη διαφορά. Αυτό το μηδέν σε τσακίζει.
