">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Τον περασμένο Νοέμβριο, όταν ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε το περιβόητο δημοψήφισμα, η γαλλική Λιμπερασιόν είχε κυκλοφορήσει με ένα εμβληματικό πρωτοσέλιδο με την λέξη «Χάος» γραμμένη στα ελληνικά. «Η Αθήνα παίζει κορώνα γράμματα το ευρώ» έγραφε τότε η εφημερίδα, σχολιάζοντας το απονενοημένο διάβημα του Γ. Παπανδρέου που θα πάρει πολλά χρόνια μέχρι να κριθεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος αν σε μια ασύλληπτη πολιτική ντρίμπλα ήθελε μονάχα να απειλήσει όλους τους αντιπάλους του και να τους συμπαρασύρει στην δική του πλευρά – ο σημερινός πρωθυπουργός Α. Σαμαράς τότε έθαψε το τσεκούρι του αντιμνημονίου και φτάσαμε εν χόρω σε μια κυβέρνηση που μας έφερε το αγαπημένο PSI – ή αν το εννοούσε πραγματικά και η γερμανική παρέμβαση τον ανάγκασε να το πάρει πίσω. Πάντως, προσωπικά δεν έχω καταλήξει ακόμη.
Για να επανέλθουμε στο σήμερα όμως (σ.σ. κατά κυριολεξία στο χθες) η Λιμπερασιόν ξαναχτύπησε με τον πρωτοσέλιδο τίτλο «Χαμένοι!» στα ισπανικά, αναφερόμενη στην κινούμενη άμμο μέσα στην οποία φαίνεται να βυθίζεται ανήμπορη να αντιδράσει η τέταρτη οικονομία της ευρωζώνης. «Παρά τις διαδοχικές ευρωπαϊκές προσπάθειες, η Ισπανία βυθίζεται στην κρίση. Οι Μαδριλένοι αντικρίζουν τη χώρα τους να σφυροκοπείται» αναγράφεται στο πρωτοσέλιδό της. «Το καλοκαίρι θα είναι καυτό για μία Ισπανία που βρίσκεται σε ξηρασία», αναφέρει στο κύριο άρθρο της η γαλλική εφημερίδα για να καταλήξει πως «Η Μαδρίτη στρέφεται στις Βρυξέλλες για να χρηματοδοτηθεί με το ρίσκο να παρασύρει την Ιταλία και μετά όλη την Ευρωζώνη σε χρηματοοικονομικό χάος».
Παρά τα συνεχόμενα πακέτα λιτότητας του Μαριάνο Ραχόι, ο οποίος αποδεικνύει γιατί οι Γερμανοί στήριζαν την υποψηφιότητά του όντας ακόμη πιο υποχωρητικός και από τον Χοσέ Θαπατέρο που έθαψε τους Σοσιαλιστές, το κόστος δανεισμού της Ισπανίας συνεχίζει να εκτινάσσεται σε νέα ύψη κάθε εβδομάδα, ύψη απολύτως μη βιώσιμα για τη χώρα. Έτσι, η Μαδρίτη παρά το «Μνημόνιο λάιτ» για τις τράπεζες, Μνημόνιο που βέβαια ήταν μια χαρά… βαρύ για τον ισπανικό λαό με τα μέτρα των 65 δισ. που έφερε, φαίνεται να οδεύει και σε «Μνημόνιο πλήρες». Όλα αυτά για μια οικονομία, η οποία προ κρίσης ήταν ακόμη πιο υποδειγματική και από την ατμομηχανή της Ευρώπης, που σήμερα εξαναγκάζει τους Ισπανούς σε ανεργία και πενία τουλάχιστον δεκαετίας, με μικρό δημόσιο χρέος (ακόμη και σήμερα στο 70% του ΑΕΠ) και μικρό έλλειμμα. Η τραπεζική φούσκα, οι διασώσεις ιδιωτικών τραπεζών και η επίθεση των αγορών που πάντα επακολουθεί έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού με το Βερολίνο σε ρόλο τόσο σωσίβιας λέμβου όσο και σωφρονιστικού κρουνού.
