">
Του Γιώργου Καλλίνη
Στη χαραυγή του 2012, λίγο πριν έρθει η δόση, η Ελλάδα βρίσκεται προ των ευθυνών της. «Ανοίγουν» πολλά ζητήματα τα οποία για πολλά χρόνια παρέμεναν θαμμένα και η συζήτηση ανάβει. Βούτυρο στο ψωμί του Έλληνα, ο οποίος έχει άποψη για όλα. Αυτό το στοιχείο δεν είναι απαραίτητα κακό, αρκεί η άποψη μας να μην διαμορφώνεται μόνο από το προσωπικό μας συμφέρον, αλλά σε συνάρτηση και συνεννόηση με το συλλογικό. Ο τρόπος που αλλάζει η Ελλάδα, είναι βίαιος, πρόχειρος και βιαστικός.
Για παράδειγμα, το υπουργείο αποφάσισε να δώσει το δικαίωμα στα μαγαζιά αν θέλουν να ανοίγουν και τις Κυριακές. Από τη στιγμή που βγήκε η απόφαση έχουν βγει στα κανάλια συνδικαλιστές, πολιτικοί, απλοί πολίτες μέχρι και η Εκκλησία για να τοποθετηθεί υπέρ ή κατά αυτού του μέτρου. Σενάρια κυκλοφορούν για το πώς το μέτρο ευνοεί τους μεγάλους επιχειρηματίες και τρώει τους μικρομεσαίους, ενώ από την άλλη «ζωγραφίζονται» εικόνες ωραίων Παριζιάνικων ή Λονδρέζικων κυριακάτικων απογευμάτων στην ανοιχτή αγορά.
Όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι ποτισμένες στον γενικότερο παραλογισμό των ημερών μας. Και αυτό γιατί για άλλη μία φορά πολιτικοί, φορείς και εργαζόμενοι δεν κάθονται να συζητήσουν από κοινού την ουσία των αλλαγών που προτείνονται και να διαπραγματευτούν, αντιθέτως επιδίδονται σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι εντυπώσεων. Ας συζητήσουν διεξοδικά και υπεύθυνα οι αρμόδιοι το συγκεκριμένο μέτρο και αν δεν το θέλει η πλειοψηφία του εμπορικού και εργαζόμενου κόσμου, ας προτείνει την εναλλακτική της για να τονωθεί η αγορά. Όλα αυτά, χωρίς να παραβλέπουν ότι η τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας μας, δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για να ισοπεδωθούν τα πάντα, όταν ταυτόχρονα δεν προσφέρουν κανένα πειστικό όραμα για το μέλλον.
Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα είναι οι αντιδρώντες να μοιάζουν αρνητές των πάντων και οι κυβερνώντες το απόλυτο δυναστικό κακό, ενισχύοντας τον κοινωνικό διχασμό και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Αλλαγές πρέπει να γίνουν, αλλά δεν χρειάζεται τα πάντα στην Ελλάδα να γίνονται ατσούμπαλα, αυταρχικά και στη «ζούλα». Ταυτόχρονα, όλα αυτά πρέπει να γίνονται με μια «προτεραιότητα ευαισθησίας» στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών. Δεν γίνεται να μένουν εκκρεμή σημαντικά ζητήματα στην υγεία και τη δικαιοσύνη και να σκοτώνονται πάνω από τα ωράρια. Η αντίδραση μιας καλής κυρίας όταν ρωτήθηκε σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ τι πιστεύει για τις ανοιχτές Κυριακές με αποστόμωσε: «Γιατί να ανοίξουν, αυτό είναι το πρόβλημα; Εμείς λεφτά δεν έχουμε, όποιος έχει λεφτά βρίσκει ώρα για να ψωνίσει». Ακόμη και αν η φράση αυτή είναι ισοπεδωτική, ποιος μπορεί να πει ότι δεν έχει τα δίκια της;
Ένα ακόμα θέμα των ημερών είναι και το θέμα του συστήματος της απλής αναλογικής για τις επόμενες εκλογές. Το ζητάει η ΔΗΜ.ΑΡ., ξαφνικά το ζητάει και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., πετάγεται και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και λέει «κανένα πρόβλημα, φέρτε το αύριο». Εύλογα ο απλός παρατηρητής, ο οποίος έχοντας τις απόψεις του βέβαια θα ταχθεί υπέρ ή κατά, αλλά ταυτόχρονα θα αναρωτηθεί -ορθώς- μήπως αυτό το ζήτημα πρέπει να συζητηθεί αργότερα, πριν τις επόμενες εκλογές.
Οι μαγικές αυτές λέξεις -ουσία και οργάνωση-, βασανίζουν εδώ και δεκάδες χρόνια, με την απουσία τους, τους Έλληνες. Ουσία και οργάνωση στις αλλαγές, στις συζητήσεις, στις δηλώσεις και στις διαδηλώσεις. Στη Δημοκρατία πρέπει να υπάρχουν ισχυρά αυτά τα δύο στοιχεία, για να μην υπολειτουργούν και εξευτελίζονται οι θεσμοί που διασφαλίζουν την καλή λειτουργία της. Ο τρόπος που γίνονται οι αλλαγές πρέπει να προωθεί, όσο είναι δυνατόν περισσότερο, την κοινωνική σύμπνοια και συνοχή, προστατεύοντας ταυτόχρονα τα δικαιώματα των αδυνάτων.
