">
Γράφει ο Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος
Αξιολόγηση: ****
Σκηνοθεσία: Λέο Καράξ
Παίζουν: Ντενίς Λαβάντ, Έντιθ Σκομπ, Εύα Μέντες, Κάιλι Μινόγκ
Διάρκεια: 115΄
Καταρχήν να σας πω ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερη ταινία. Πλέον μπορώ να καταλάβω τις αντιδράσεις του κοινού, όπως τις έμαθα, από την προβολή της ταινίας στην τελετή έναρξης του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Κάποιοι βαρέθηκαν, γκρίνιαξαν, κουράστηκαν, είπαν «πολύς ντόρος για το τίποτα» και κάποιοι άλλοι εκστασιάστηκαν και μιλούσαν για μια από τις ομορφότερες ταινίες των τελευταίων χρόνων. Αυτές οι αντιδράσεις, αν και ακραίες, αρμόζουν πλήρως στην ταινία διότι όντως πρόκειται για μια εμπειρία πρωτόγνωρη που όμοιά της δεν υπάρχει.
Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς τι ακριβώς γίνεται, να μεταφέρει δηλαδή το ονειρικό κλίμα που φλερτάρει ενίοτε με τον εφιάλτη, την ωδή στην ομορφιά και την ασχήμια, την ωδή στον ίδιο τον κινηματογράφο και τους μύθους που πλάθει, στην έννοια του ηθοποιού, στη σεξουαλικότητα, αλλά και στην ίδια τη ζωή, τον πόνο, την απώλεια, και τον εαυτό μας που δεν τον γνωρίζουμε, που κατακερματίζουμε σε μικρούς ρόλους, τους οποίους προσπαθούμε να διεκπεραιώσουμε για να ικανοποιήσουμε… ποιον; Δεν ξέρω. Εμάς; Τους άλλους; Κανέναν; Μια μεταφυσική δύναμη; Ουφ…
Έτσι όπως τα γράφω ακούγεται ακόμα πιο μπερδευτικό, αλλά αυτή ακριβώς είναι και η ουσία της ταινίας. Μια εμπειρία που σε μπερδεύει, σε γοητεύει και σε παρασύρει, σε αφήνει αμήχανο, σε αφήνει μονάχο, σε αφήνει να αναρωτιέσαι για ό,τι θέλεις εσύ. Αλλά καθώς ήδη πλάτειασα αρκετά, ας προσπαθήσω να σας μεταφέρω τον αφηγηματικό άξονά της. Ο κύριος Όσκαρ (όποιος κι αν είναι αυτός, αν υπάρχει τελικά και δεν είναι απλώς ακόμα ένας ρόλος) περιφέρεται κατά τη διάρκεια μιας μέρας στους δρόμους του Παρισιού μέσα σε μια πολυτελή λιμουζίνα με οδηγό τη Σελίν, μια ευχάριστη γυναίκα. Η δουλειά του (;) είναι κάθε φορά που βγαίνει από τη λιμουζίνα να υποδύεται έναν ρόλο, από δολοφόνο, ζητιάνο κι ετοιμοθάνατο γέρο, μέχρι πλούσιο επιχειρηματία, οικογενειάρχη και… τέρας. Κάθε μικρός ρόλος μοιάζει σαν μια ξέχωρη παρένθεση στη ζωή του Όσκαρ, που από μόνος του μοιάζει να είναι παρένθεση κάποιου άλλου σημαντικότερου μεγέθους.
Οι μικρές ιστορίες ενίοτε συνδέονται μεταξύ τους αλλά μ’ έναν τρόπο περισσότερο συνειρμικό και λιγότερο πρακτικό, ενώ κάποιες άλλες αλληλοακυρώνονται.
Ο γοητευτικός ασχημομούρης Ντενίς Λαβάντ είναι αληθινά συγκλονιστικός καθώς μεταμφιέζεται κι ενσαρκώνει τους διαφορετικούς ρόλους με άνεση και πειστικότητα, ένας αληθινός χαμαιλέοντας που περιφέρεται στις σκοτεινές γωνιές μιας μεγαλούπολης. Σε μικρούς ρόλους δυο εκπλήξεις. Η Κάιλι Μινόγκ και η Εύα Μέντες, πιο όμορφη από ποτέ, ακριβώς όπως πρέπει ως άμεση αντίθεση στην τερατόμορφη περσόνα την οποία υποδύεται ο κύριος Όσκαρ στη συγκεκριμένη ιστορία.
Δεν είναι, λοιπόν, για όλα τα γούστα, ας μην λέμε ψέματα. Πρέπει να είστε προετοιμασμένοι για μια διαφορετική εμπειρία που θα στηρίζεται στις αισθήσεις και το ένστικτο, όχι στη λογική. Αν δεν ανοίξετε τις πόρτες σας, θα απογοητευτείτε, θα ξενερώσετε, θα φύγετε στο μηδέν. Αν πάτε, όμως, με θετική διάθεση και περιέργεια, τότε μπορεί να βυθιστείτε στο μοναχικό κόσμο του κυρίου Όσκαρ, ενός ανθρώπου εγκλωβισμένου στην ανυπαρξία των πολλών ρόλων, σε μια γλυκιά και ονειρική ματαιότητα.
Και διαβάζοντας πλέον τι έχω γράψει, δυστυχώς το μοναδικό πράγμα που μπορώ να εντοπίσω είναι η αδυναμία μου να μεταφέρω στην οθόνη του υπολογιστή (και κατ’ επέκταση στο χαρτί της εφημερίδας) την πολυπλοκότητα του γλυκού και σκοτεινού οράματος του σκηνοθέτη Λέο Καράξ.
