">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
«Η κρίση είναι μια ευκαιρία. Ό,τι μας πονάει στην ουσία είναι ένας φωτεινός σηματοδότης, ένας φάρος για να αποφύγουμε τα βράχια, τις ξέρες». Με αυτά τα λόγια αναφέρθηκε για το μέλλον της χώρας μας ο Δημήτρης Αποστολάκης. Ο λυράρης και τραγουδιστής των Χαΐνηδων μίλησε στον «Τ.Θ.» λίγο πριν την εμφάνισή τους στην πόλη μας.
Από το 1990 που σχηματίστηκε το σχήμα μέχρι και σήμερα συνεχίζουν τη δημιουργική τους πορεία στο χώρο της μουσικής προσθέτοντας νέες συνεργασίες. «Η εξάπλωση του συγκροτήματος και η συνεργασία με πολλούς καλλιτέχνες, ακόμη και των παραστατικών τεχνών, έγινε πιο πεισματικά ειδικά τα τελευταία χρόνια, ως μια ενστικτώδης αντίδραση στην περικοπή ανθρώπων και φιλοδοξιών, ως μια αντίδραση στο κλίμα μιζέριας και ηττοπάθειας που διαμορφώνεται από τη βαθύτατη πολιτισμική κρίση που πλήττει την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες», δήλωσε ο κ. Αποστολάκης.
Σε κάθε τους συναυλία η σκηνή γεμίζει. Όχι μόνο από το ταλέντο αλλά και από τον αριθμό των μελών του συγκροτήματος.
«Η ζωή μας μπορεί να γίνει τέχνη», πρόσθεσε, όμως σημείωσε ότι «για να δουν οι άνθρωποι την ποίηση έξω τους πρέπει να έχουν και την καλή προδιάθεση να την αναγνωρίσουν μέσα τους».
-Τι να περιμένουν όσοι θα ‘ρθουν αύριο στη συναυλία που θα δώσετε στην πόλη μας;
-Αυτό που περιμένει κανείς από μια πνευματική δημιουργία, από ένα καλλιτεχνικό έργο, είναι να αλλάξει η ζωή του. Αυτό περιμένει κανείς βλέποντας μια ταινία ενός καλού σκηνοθέτη ή αντικρίζοντας ένα ζωγραφικό πίνακα ενός καταξιωμένου ζωγράφου. Αυτό πρέπει να αξιώνει και κανείς από αυτό που έρχεται σε αμοιβαία σχέση και αντίδοση. Πρέπει να αξιώνουμε από τις γύρω μας σχέσεις να έχουν την ποίηση που έχει ένα βιβλίο, ένας πίνακας ή ένα μουσικό έργο.
-Πείτε μας δυο λόγια για τα «Αγροτοκτηνοτροφικά» και τα «Μητροπολιτικά».
-Είναι δύο δίσκοι που κυκλοφόρησαν πριν λίγο καιρό από τους Χαΐνηδες. Στον πρώτο δίσκο στα «Αγροτοκτηνοτροφικά» χρησιμοποιούμε μινιμαλιστικές φόρμες της Ανατολικής Μεσογείου και, με αφορμή το γεωγραφικό τρόπο της Κρήτης, επιχειρούμε σημασιακές αλλαγές με αυτά τα εφόδια. Σε αυτό το εγχείρημα συμμετείχαν καταξιωμένοι τραγουδιστές, λυράρηδες, λαουτιέρηδες από όλους τους νομούς της Κρήτης.
Στο δεύτερο εγχείρημα, στα «Μητροπολιτικά», οι μουσικές και γλωσσικές φόρμες που χρησιμοποιούμε είναι συνθετότερες και αντικατοπτρίζουν τις αγωνίες αλλά και τις ποικίλες αλληλεπιδράσεις που λαμβάνουν χώρα σε μεγάλα αστικά κέντρα μεταβιομηχανικών κοινωνιών.
-Από τα δύο έχει κάποιο ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σας;
-Αυτό δεν μπορώ να σας το απαντήσω εγώ. Όμως η σχέση μου μαζί τους είναι μια εξελικτική πορεία. Δεν έχω μια καθορισμένη σχέση με κάτι. Απλά κάθε μέρα ερμηνεύεται μέσα μου διαφορετικά.
Ίσως η αληθινή δημιουργία να είναι αυτό ακριβώς το πράγμα. Δηλαδή η διαφορετική ερμηνεία που δίνουμε κάθε μέρα. Είτε λογικιστική είτε μη λογικιστική. Αν υπάρχει αληθινή καλλιτεχνική δημιουργία αυτή είναι πολυόροφη, δεν είναι μονοδιάστατη, είναι πολυεπίπεδη, και αυτή είναι η πραγματική της χρηστική αξία στην κοινωνική ζωή των ανθρώπων.
-Είπατε πριν ότι το ζητούμενο είναι ο κόσμος που θα έρθει να τον αγγίξει το έργο όπως ένας πίνακας ή ένα βιβλίο. Αυτό όμως μήπως προδιαθέτει πως και ο ίδιος θα πρέπει να είναι έτοιμος να δεχτεί κάτι τέτοιο. Αν έρθει μέσα στα προβλήματά του θα το καταφέρει;
-Αυτό ακριβώς είναι το λάθος. Κάθε ένας πρέπει να έρθει αθώος. Όπως κι εγώ πρέπει να παίξω αθώος. Καθένας πρέπει να έρθει με ένα λευκό ένδυμα χωρίς κανένα τίτλο. Επίσης από το να πας σε μια συναυλία μέχρι το να πας να βρεις τον φίλο σου ή την παρέα σου χρειάζεται πρώτον ξεκούραση για να μπορείς να τον ακούσεις και δεύτερον όρεξη για να μπορείς να καταθέσεις. Μην ξεχνάτε ότι στην αρχαία Αθήνα οι άνθρωποι απαγορεύονταν να δουλέψουν τέσσερις μέρες πριν τα Μεγάλα Διονύσια γιατί έλεγαν ότι εκεί καθορίζεται η μοίρα και ο πολιτισμός ενός λαού και έπρεπε να δουν ξεκούραστοι τις τραγωδίες και τις κωμωδίες. Οπότε για να δουν οι άνθρωποι την ποίηση έξω τους πρέπει να έχουν και την καλή προδιάθεση να την αναγνωρίσουν μέσα τους. Να ‘ρθουν δηλαδή ξέροντας ότι η ζωή μας μπορεί να γίνει τέχνη.
-Είστε ένα σχήμα που πάει κόντρα σε αυτό που συμβαίνει σήμερα με τα ολιγομελή σχήματα και όταν εμφανίζεστε ζωντανά η σκηνή γεμίζει. Πώς το καταφέρνετε;
-Χρόνια τώρα από καταβολής σχήματος, από την αρχή της ύπαρξής του ήταν ένα σχήμα που πίστεψε σε μια ουτοπία και αυτήν προσπάθησε και προσπαθεί να την κάνει πραγματικότητα. Έτσι όλα αυτά τα χρόνια έχουμε ισότητα αμοιβών και επίσης πιστεύουμε στο παιχνίδι και στην εξέλιξη μέσα από αυτό, στη βαθιά έρευνα που χαρακτηρίζει την τέχνη και την επιστήμη.
Φυσικά εννοείται ότι όσοι περισσότεροι άνθρωποι συνεργαζόμαστε τόσοι περισσότεροι κόσμοι αναμειγνύονται. Και η εξάπλωση του συγκροτήματος και η συνεργασία με πολλούς καλλιτέχνες, ακόμη και των παραστατικών τεχνών, έγινε πιο πεισματικά ειδικά τα τελευταία χρόνια, ως μια ενστικτώδης αντίδραση στην περικοπή ανθρώπων και φιλοδοξιών, ως μια αντίδραση στο κλίμα μιζέριας και ηττοπάθειας που διαμορφώνεται από τη βαθύτατη πολιτισμική κρίση που πλήττει την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες.
-Υπάρχει κάποιος που θα θέλατε να συνεργαστείτε και σας έχει “ξεφύγει”;
-Δεν επιλέγουμε εμείς τις συνεργασίες μας. Είναι αναγκαιότητες των καιρών και των συγκεκριμένων έργων. Πάντα είχα την ανάγκη να συνεργαστώ με οτιδήποτε μου άρεσε, με γοήτευε από οποιοδήποτε τόπο και από οποιαδήποτε έκφραση του κόσμου, αλλά η συνεργασία δεν είναι επιδίωξη. Εάν προκύψει ένα έργο και μας καλεί όλους μας να συνεργαστούμε, δεν είναι εμπορικό τέχνασμα ούτε καν καλλιτεχνική επιδίωξη, είναι η θεϊκή τυχαιότητα των καιρών.
- Χαΐνηδες σημαίνει και επαναστάτες…
-Επαναστάτες σήμαινε παλιότερα, φυγόδικοι, δηλαδή για επαναστατικούς λόγους. Μετά η λέξη φθάρηκε και σήμερα σημαίνει ρέμπελος. Αλλά η λέξη χρησιμοποιείται παγκοσμίως στα Βαλκάνια, στον Αραβικό κόσμο, στην Ασία. Ας πούμε στη Βόρειο Αλβανία χαΐνης είναι ο ληστής καραβανιών.
-Αν πάρουμε την ερμηνεία του επαναστάτη, απέναντι σε τι επαναστατείτε;
-Ο επαναστάτης επαναστατεί κάθε ώρα, κάθε στιγμή μέχρι να πεθάνει επειδή του αρέσει. Του αρέσει να συμμετέχει στο μετασχηματισμό και στη μετεξέλιξη μιας κοινότητας. Στην ουσία ο επαναστάτης δεν αντιβαίνει σε κάτι γιατί τότε θα ήταν ετεροκαθορισμένος. Απλώς ξεδιπλώνει τη χαρά του παγκόσμιου εαυτού του.
-Έχετε γεννηθεί, έχετε μεγαλώσει και έχετε ζήσει στην Κρήτη. Πιστεύετε ότι η αποκέντρωση μπορεί να είναι λύση στα προβλήματα που υπάρχουν τώρα στη χώρα μας;
-Έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει στην Κρήτη, αλλά γυρίσει έχω πολλούς τόπους. Στην ουσία είμαι νομάδας. Και πιστεύω ότι η αποκέντρωση είναι μια λύση.
Μπορείτε να φανταστείτε έναν πλανήτη αργότερα, σε πολλές δεκαετίες που δεν θα έχει ισόρροπη πληθυσμιακή και ενεργειακή κατανομή; Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να δημιουργούνται τόσο τεράστια κενά στις χώρες και τόσο πυκνές πόλεις, που στην ουσία βλέπουμε φαινόμενα βίας τα οποία γεννιούνται και λόγω αυτής της αφύσικης συσσώρευσης ανθρώπων σε σπίτια κλουβιά και της ομοιομορφίας στον τρόπο ζωής. Αυτός ο απόλυτος ντετερμινισμός των σύγχρονων μεγαλουπόλεων αντιβαίνει στη φύση. Οπότε πολλά φαινόμενα που βλέπουμε είναι απόρροια αυτής της αφύσικης συνθήκης. Ένας εξελιγμένος πολιτισμός του μέλλοντος, φυσικά και θα έχει ισορροπία σε πολλά πράγματα ακόμη και στην πληθυσμιακή κατανομή του.
Για την Ελλάδα βέβαια είναι οξυμμένο το πρόβλημα γιατί οι μισοί της κάτοικοι είναι στην Αθήνα.
-Είστε αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας μας;
-Νομίζω πως η ύπαρξη είναι καλή που λένε και οι Σούφι. Η κρίση είναι μια ευκαιρία. Ό,τι μας πονάει στην ουσία είναι ένας φωτεινός σηματοδότης, ένας φάρος για να αποφύγουμε τα βράχια, τις ξέρες. Νομίζω ό,τι μας πονάει πρέπει να το σκεφτούμε καλά, γιατί ο πόνος δεν είναι μια τοπική δυσλειτουργία, αλλά μια γενική δυσλειτουργία που εμφανίζεται στο μέρος. Εάν δηλαδή δούμε το πρόβλημα ολικά, και όχι αυστηρά χωρικά και χρονικά, τότε μπορεί αυτό που λέμε πρόβλημα σήμερα να μετασχηματιστεί σε μια αρχή για τη χαραυγή μιας νέας κοινωνικής συνθήκης και μιας καινούριας συνειδητότητας για τον άνθρωπο.
Οι Χαΐνηδες είναι οι: Δημήτρης Αποστολάκης (λύρα, φωνή), Δημήτρης Ζαχαριουδάκης (ακουστική κιθάρα, φωνή), Μαρία Κώτη (φωνή), Αλέξης Νόνης (νταούλι, νταρμπούκα, νταφ, καχάν), Δημήτρης Μπρέντας (πλήκτρα, καβάλι, κλαρίνο, γκάιντα), Αντώνης Σκαμνάκης (μπάσο), Μιχάλης Νικόπουλος (μπουζούκι, μαντολίνο, λαούτο, φωνή), Τάκης Κανέλλος (ντραμς), Κλέων Αντωνίου (ηλεκτρική κιθάρα).
Θα εμφανιστούν αύριο, 26 Ιανουαρίου στη σκηνή του Mylos Club (Ανδρέου Γεωργίου 56). Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.30. Ώρα έναρξης προγράμματος 23.00. Γενική είσοδος 10€
Τηλ 2310 50 40 14, 6986924600, 2310541806 & 2310551836.
