">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΛΙΝΗ
Το παλιό στερεότυπο για ένα Θεσσαλονικιό: Θα είναι χαλαρός, θα είναι χαμογελαστός και χαβαλεδιάζοντας θα περνάει τη μέρα του στα καφέ. Οι γυναίκες πηγαίνουν βαμμένες στο σούπερ μάρκετ το πρωί και το βράδυ βγαίνουμε όλοι μαζί στα λαδάδικα. Το νέο στερεότυπο, σύμφωνα με άρθρα στο διαδίκτυο, είναι ότι ο «καρντάσης» βγαίνει στη Βαλαωρίτου και παραμένει πιο χαλαρός και πολύ πιο χαμογελαστός από έναν Αθηναίο. Μικρές οι αλλαγές, νομίζω ότι η πόλη μας αξίζει μεγαλύτερη εξέλιξη στα στερεότυπα.
Η ερωτική πόλη, βλέπετε, ποτέ δεν χάνει τη γοητεία της στα μάτια των καταπιεσμένων επισκεπτών από την πρωτεύουσα, οι οποίοι τη βλέπουν σαν μια πόλη με τις αρετές της επαρχίας. Πιο μικρή, πιο ζεστή, πιο χαλαρή. Από την άλλη φοιτητές έρχονται στην πόλη από την επαρχία, νιώθουν ότι η Θεσσαλονίκη είναι ό, τι πιο κοντινό στην πόλη τους, απλά σε μεγέθυνση. Τέλος, ξένοι επισκέπτες, όπως κατάλαβα πρόσφατα σε ταξίδι μου στο εξωτερικό, βλέπουν τη Θεσσαλονίκη σαν μια άσχημη πόλη, με τραγική κίνηση αλλά έντονη νυκτερινή ζωή. «Και η παραλία», ρώτησα, «δεν είναι όμορφη»; Ε, καλή είναι μου είπαν.
Τί ισχύει όμως για έναν μόνιμο κάτοικο στη Θεσσαλονίκη; Τι αντικρίζουν τα μάτια του όταν αποχωρίζεται το σπιτάκι του; Ας αρχίσουμε από τα σκουπίδια στους δρόμους, τα οποία ανά περιόδους φτάνουν ως το λαιμό μας και οι οσμές «πλημμυρίζουν» τη μύτη μας. Το μόνο παρήγορο είναι ότι τα καημένα τα αδέσποτα έχουν τίποτα να φάνε. Προχωράμε όμως. Άπειρες λακκούβες σε κεντρικούς δρόμους και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά του δρόμου, κάνουν πιο δύσκολη της ζωή των λεωφορείων και της υπόλοιπης κυκλοφορίας. Η ρύπανση έχει ξεφύγει και η εικόνα των ανθρώπων να περπατούν με μικρές μάσκες δεν θα μου φαινόταν υπερβολική. Πραγματικά λυπάμαι κάτι μηχανάκια που βρίσκονται πίσω από τα περίφημα λεωφορεία, τα οποία εξαπολύουν χημικό πόλεμο με όπλο τις εξατμίσεις μπουριά. Συν τοις άλλοις, δεν λες και καλαίσθητη την ύπαρξη τουλάχιστον 30 αμαξιών στο οπτικό σου πεδίο, όταν κοιτάς το δρόμο. Τώρα θα μου πείτε τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Τι να τα κάνουμε τόσα αυτοκίνητα; Ή να φτιάξει ο δήμος παρκινγκ να τα βάζουμε σε λογικές τιμές, ή να γίνουν πιο λειτουργικά τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ή να τα φάμε.
Στους δρόμους του κέντρου, η κατάσταση μοιάζει με ζούγκλα. Μηχανάκια πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα, τα αμάξια κάνουν περίτεχνες προσπεράσεις από όλες τις πλευρές και τα τροχαία είναι καθημερινό φαινόμενο. Πεζοί περνούν τους δρόμους όποτε τους κατέβει από όπου τους κατέβει, ενώ ποδηλάτες ψάχνουν για μια θέση στον ήλιο και ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά, με το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο στο κινητό. Η παραλία, η οποία φτιάχνεται εδώ και καιρό, είναι πλέον ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο με βουνά από χώματα και μπάζα. Ακόμα όμως και όταν πέφτει ο ήλιος τα προβλήματα δεν σταματούν. Όταν οι πολίτες βγαίνουν για τη βραδινή τους βόλτα, πρέπει να κάνουν σλάλομ ανάμεσα στα τραπεζάκια τα οποία κατακλύζουν τα πεζοδρόμια του κέντρου. Την ίδια ώρα οι νέοι πεζόδρομοι του δημάρχου μένουν ανεκμετάλλευτοι.
Με τέτοιες συνθήκες στη Θεσσαλονίκη, οι κάτοικοι δεν γίνεται να είναι χαλαροί, παρά μόνον συνεχώς εκνευρισμένοι, σας το λέω κύριοι Αθηναίοι. Γύρω μου, τα πρόσωπα είναι νευρικά και έτοιμα για τσακωμό, είτε είναι μέσα στα αυτοκίνητα, είτε περπατούν στην Τσιμισκή. Το παραμικρό λάθος δεν συγχωρείται σε αυτή την πόλη, η μούντζα, η βρισιά και ο χλευασμός πάει σύννεφο αν κάποιος αργήσει να ξεκινήσει στο φανάρι ή αν πηγαίνει πιο σιγά από τις ορέξεις του εκάστοτε βιαστικού οδηγού. Ακόμα και οι πεζοί με τσαμπουκά περπατούν, δηλαδή μην περιμένεις μια συγνώμη αν κάποιος σε σπρώξει όταν βρεθείς στο διάβα του. Η ευγένεια και η υπομονή έχουν πάει περίπατο σε μια πόλη που αποθεώνει ως μέτρο επιβίωσης τη κλασσική νεοελληνική μαγκιά: όποιος φωνάξει περισσότερο θα δικαιωθεί. Η μεγάλη νίκη έρχεται όταν πάρεις τη θέση κάποιου άλλου σε κάποια σειρά ή όταν περάσεις ένα κόκκινο φανάρι. Η δικαιολογία; «Με αναγκάζουν οι συνθήκες». Όχι, ποτέ δεν φταίμε εμείς.
Οριστικές λύσεις δεν θα δοθούν ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ούτε στο άμεσο μέλλον. Πιστέψτε με όμως λίγη ευγένεια στους δρόμους δεν θα έβλαπτε και ας μας πούν και "μαλακούς". Όπως και να σταματήσει το παραμύθι της χαλαρότητας για τη Θεσσαλονίκη. Τουλάχιστον, να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, να το χωνέψουν και οι άλλοι και τα στερεότυπα τους.
