">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Άτιμο πράμα η οπτική γωνία. Η θέση, δηλαδή, από την οποία αντιλαμβάνεται ο καθένας μας τα πράγματα και τα όσα εν γένει συμβαίνουν γύρω του. Αποτελεί, δίχως αντίπαλο, τη μεγαλύτερη απόδειξη της αστειότητας του κόσμου στον οποίο ζούμε, που είναι και το μοναδικό «παιχνίδι» που παίρνουν μέρος άνθρωποι στο οποίο επικρατεί παντελής έλλειψη κανόνων. Ακόμα και σε καταστάσεις που Βραζιλιάνοι παλεύουν με Ταϊλανδούς σε κλουβιά κάπου έξω από το Ρίο, υπάρχουν κάποιοι κανόνες που αν τους παραβεί ο εκάστοτε Τιάγκο χάνει το ματς. Δεν μπορείς να δαγκώσεις τον αντίπαλο, για παράδειγμα, γιατί θα αποκλειστείς. Τόσο απλά. Μπορείς βέβαια να τον σαπακιάσεις στις αγκωνιές, αλλά όχι να τον δαγκώσεις. Στη ζωή, από την άλλη, μπορείς να κάνεις όλα όσα απαγορεύονται από τις κοινωνικές μας νόρμες και πάλι να βγεις «νικητής». Δε λέω και τίποτα καινούριο, εκτός αν νομίζει κανείς ότι όλοι όσοι είναι πάμπλουτοι ή έχουν αρκετή εξουσία για να διαχειρίζονται τις τύχες των λαών έφτασαν εκεί που βρίσκονται με το σταυρό στο χέρι, κάνοντας όλα τα σωστά πράγματα. Σε αυτήν την περίπτωση, ξέρω, σας σοκάρω.
Πίσω στην οπτική τώρα, παρουσιάζει τρομερό ενδιαφέρον πώς μια πράξη, μια δήλωση ή ένα γεγονός προκαλεί εκ διαμέτρου αντίθετες αντιδράσεις σε διάφορους ανθρώπους. Κάθε ένας το ερμηνεύει και το εκλαμβάνει διαφορετικά, ανάλογα με τα βιώματα και τις πεποιθήσεις του. Και δε μιλάω μόνο για ανθρώπινες πράξεις, αλλά ακόμα και για θεϊκές. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από τη γυναίκα του Λωτ δεν υπάρχει στο ταραγμένο μου μυαλό. Ο Θεός κατέστρεψε τα Σόδομα και τα Γόμορα για τους γνωστούς σε όλους μας λόγους, ωστόσο έδωσε τη δυνατότητα στον ενάρετο Λωτ και την οικογένειά του να σωθούν, αρκεί να φύγουν από την πόλη και να μην κοιτάξουν πίσω. Η γυναίκα του όμως γύρισε να κοιτάξει την καταστροφή της πόλης που έζησε όλη της τη ζωή, και ο Θεός τη μετέτρεψε σε στήλη άλατος. Τώρα αυτό η Εκκλησία μας το εκλαμβάνει ως παράδειγμα της πρόθεσης του Θεού να τιμωρήσει την περιέργεια, την αδυναμία εγκράτειας και σεβασμού στη θεϊκή βούληση. Από την άλλη, δοκιμάστε να μπείτε στη θέση της γυναίκας. Αν ανηφορίζατε προς το Χορτιάτη και γνωρίζατε ότι η Θεσσαλονίκη καίγεται συθέμελα πίσω σας, η πόλη που γεννηθήκατε, μεγαλώσατε και αγαπήσατε με όλα τα στραβά της, η πόλη που έχει όλες τις αναμνήσεις σας, όπου ζουν όλοι σας οι φίλοι και οι αγαπημένοι, η πόλη που λίγο πολύ σας ορίζει και ως άνθρωπο λόγω καταγωγής και βιωμάτων, πόσοι από σας θα αντέχατε να μη ρίξετε ένα έστω τελευταίο βλέμμα; Αν λοιπόν δούμε την ιστορία από τη σημερινή οπτική, απαλλαγμένη από το αξίωμα πως ό, τι κάνει ο Θεός είναι καλό, θα καταλήγαμε μάλλον στο ότι η αντίδραση του Κυρίου απέναντι στη γυναίκα ήταν υπερβολική και πιθανότατα ακραία. Αφήστε που η συγκεκριμένη γυναίκα, που υπέφερε, ξεσπιτώθηκε και έγινε και αλάτι, στην Ιστορία έμεινε ως «η γυναίκα του Λωτ», ούτε καν με το όνομά της. Α ναι, θα έλεγε κανείς ότι ο Θεός μας μοίρασε σκληρό φύλλο στη συγκεκριμένη κυρία.
Πηγαίνοντας το ζήτημα λίγο παρακάτω, μπορεί κανείς να σταθεί στο γενικά αποδεκτό γεγονός ότι η Βίβλος δεν είναι και το πλέον αντιπροσωπευτικό θρησκευτικό κείμενο. Κατά βάση, πρόκειται μάλλον για το μεγαλύτερο best seller στην κατηγορία splatter όλων των εποχών. Και εν προκειμένω, το «όλων των εποχών» αποκτά απόλυτα κυριολεκτική χροιά. Εκτός αν κανείς νομίζει ότι τη Βίβλο μπορεί να τη διαβάζει στα παιδιά του. Για πολλά όμως χρόνια, η Βίβλος όριζε τους αποδεκτούς κανόνες συμπεριφοράς των ανθρώπων, με βάση την οπτική γωνία της εποχής. Στα δικά μας χρόνια, ωστόσο, το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» δεν εγκρίνεται από τους ανθρώπους. Τι να πει κανείς, διαφορετική οπτική γωνία που άλλαξε όταν ήρθε ο Χριστός και έφερε τους νέους κανόνες. Αυτό βέβαια πάντα με μπέρδευε λίγο, γιατί πρέπει να αποδεχτώ ότι μετά από εκατομμύρια χρόνια ο Θεός, το Ων που υπήρχε πάντα και με μια του σκέψη έφτιαξε τον κόσμο, απλά άλλαξε γνώμη πριν 2000 χρόνια. Απλά άλλαξε γνώμη; Ακραίο. Οπότε κάποιος κακός, ασεβής και πρόστυχος τύπος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι αυτή ακριβώς είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της απουσίας του, μιας και δύσκολα να άλλαξε έτσι απλά γνώμη και αυτό που άλλαξε είναι η οπτική της ανθρωπότητας, που κατ’ επέκταση βάζει στο στόμα του Θεού τα λόγια που βολεύουν, ανάλογα την εποχή. Αλλά αυτό δεν είναι θεολογικό κείμενο και εγώ δεν είμαι σίγουρα κακός και ασεβής, οπότε τα πάντα εν σοφία εποίησε και τα συμπεράσματα δικά σας.
Πολύ πολύ μακριά από όλα αυτά, μα ίσως όχι και τόσο, ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής κ. Ηλίας Κασιδιάρης κατέθεσε αγωγή με την οποία διεκδικεί από την κ. Παναγιωταρέα και τον Ελεύθερο Τύπο αποζημίωση ύψους 300.000 ευρώ με αφορμή το άρθρο της δημοσιογράφου με τίτλο «Ο φόβος για το χρώμα του δέρματος», στο οποίο αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι ο κ. Κασιδιάρης «διακατέχεται από ψυχοπάθεια η οποία εκτρέφεται από άρρωστη μήτρα που δεν έχει σχέση με την ελληνική παιδεία, τις ελληνικές παραδόσεις, το χριστιανικό ήθος». Τώρα, αφού ξεκαθαρίσαμε τις χαρές της οπτικής γωνίας του καθενός, θα υπάρξουν διαφορετικές αντιδράσεις στο άκουσμα αυτής της είδησης, όπως ακριβώς υπήρξαν και όταν ο κ. Κασιδιάρης χτύπησε την κ. Κανέλλη στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη λίγους μήνες πριν. Κάποιοι θα πουν ότι έχει δίκιο, κάποιοι άλλοι ίσως να μην είναι και τόσο σίγουροι για αυτό. Καθώς η οπτική γωνία διαφοροποιείται, έτσι και η γνώμη των ανθρώπων. Όσο για μένα, μιας και εδώ δεν είναι Ελεύθερος Τύπος αλλά μια τοπική πλην τίμια εφημερίδα και δεν είμαστε τώρα για εξαψήφιες αγωγές, θα κρατήσω τη γνώμη μου για τον εαυτό μου, αν και πιστεύω πως η οπτική μου γωνία είναι μάλλον προβλέψιμη και τη γνώμη μου θα την έχετε ήδη εύκολα μαντέψει. Ως εκ τούτου, θα συγκρατήσω τα ντελικάτα δαχτυλάκια μου που πληκτρολογούν τα όσα διαβάζετε και θα αποσυρθώ ελπίζοντας πως ο Θεός θα εκτιμήσει το καλοπροαίρετο των όσων έγραψα και το πρωί που θα σηκωθώ η Θεσσαλονίκη θα είναι ακόμα στη θέση της. Όσο για τις γνώμες, τις οποίες ο Κλιντ Ίστγουντ παρομοίασε κάποτε με τις κ…αρδιές καθώς όλοι έχουν από μία, δεν έχω την παραμικρή διάθεση να αποπειραθώ να σας τις αλλάξω, μεγάλα παιδιά είστε, βγάλτε την άκρη σας…
