">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Δεν είναι δα καινούργιο φαινόμενο σε μια χώρα που σχεδόν τίποτα δεν πάει καλά να επικρατεί οργή. Οργή γενικευμένη ή και στοχευμένη, δυστυχώς καμιά φορά και προς τους λάθος στόχους. Το πρόβλημα είναι ότι θα περίμενε κανείς σε μια χώρα όπως η δική μας που έχει περάσει ουκ ολίγα στην πορεία της μέσα στους αιώνες, ο λαός να αντιμετωπίζει με λίγη περισσότερη ψυχραιμία και σκεπτικισμό τις καταστάσεις. Αυτό βέβαια θα το περίμενε κάποιος που δεν έχει άμεση επαφή με την ελληνική πραγματικότητα. Κάποιος δηλαδή μη Έλλην, και ως τέτοιος, βάρβαρος. Σωστά; Γιατί για όσους ζούμε εδώ όλη μας τη ζωή, είναι αξίωμα ότι η ψυχραιμία και ο Έλληνας ουδεμία επαφή έχουν.
Οργή, λοιπόν. Οργή υπάρχει και δικαίως. Η αποτυχία στην έκφρασή της είναι αυτή που τρομάζει. Υποθέτω ότι το ζήτημα που προκύπτει όσον αφορά τον αποδέκτη της οργής έχει να κάνει με τις παραμέτρους της ορθότητας και της δυνατότητας. Για παράδειγμα, ένα παιδί που ο πατέρας του το χτυπάει και του φέρεται σαν σκουπίδι, προφανώς έχει κάθε δικαίωμα να είναι οργισμένο απέναντί του. Το θέμα είναι ότι δεν έχει τη δυνατότητα να εκφράσει την οργή αυτή προς τον πατέρα του για ευνόητους λόγους, οπότε λογικά τη στρέφει προς άλλες κατευθύνσεις. Εκεί που μας παίρνει, με λίγα λόγια.
Στα δικά μας, οι παράνομοι μετανάστες είναι σίγουρα ένα φλέγον ζήτημα και το δίχως άλλο έχουν βάλει και αυτοί το λιθαράκι τους στην οικονομική κρίση στην οποία έχουμε περιέλθει. Αλλά είναι αυτοί οι κύριοι αίτιοι; Φυσικά και όχι, οι αίτιοι είναι εκείνοι οι οποίοι κυβέρνησαν το καράβι για δεκαετίες και το έριξαν εν τέλει στα βράχια. Ωστόσο, είναι δεδομένο το γεγονός ότι δε μας παίρνει και πολύ να στρέψουμε έμπρακτα την οργή μας εναντίον τους, πέρα από κούφια λόγια. Γιατί στις εκλογές πάλι στους ίδιους στρεφόμαστε. Λογικό, αν λάβει κανείς υπόψη του ότι έχουμε και εμείς συνενοχή στα πεπραγμένα τους, συνενοχή ή απλά ανοχή που είναι πάνω κάτω το ίδιο πράγμα. Είτε αυτό είτε είμαστε απλά ηλίθιοι, δεν έχω καταλήξει ακόμα. Στους μετανάστες, όμως, ναι, εκεί μας παίρνει. Οπότε αυτούς θα χτυπήσουμε. Γιατί οι Έλληνες δε φταίνε ποτέ και σε τίποτα. Οι ξένοι τα κάνουν όλα. Δυστυχώς, η Ιστορία δε μας έχει διδάξει τίποτα.
Όπως κατήγγειλε η Κοινότητα της Τανζανίας στη διαδικτυακή πλατφόρμα 1againstracism.gr της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, το βράδυ της περασμένης Δευτέρας στην Αθήνα μια ομάδα 30 ατόμων αυτοαποκαλούμενη «Επιτροπή Κατοίκων Κυψέλης» μπήκαν σε ένα μπαρ της περιοχής, ιδιοκτήτης του οποίου είναι ένας μετανάστης από το Καμερούν, ρωτώντας αν έχει άδεια και ζητώντας επιτακτικά να κλείσει το μαγαζί. Δε θα αναρωτηθώ καν με ποιο δικαίωμα, μιας και η υποκατάσταση των Αρχών και της Αστυνομίας είναι πια σημείο των καιρών και σκέφτομαι και εγώ σοβαρά να αρχίσω να κόβω κλήσεις σε όποιον μου παίρνει το πάρκινγκ. Στη συνέχεια κινήθηκαν προς την οδό Λεμεσού όπου συγκεντρώνεται η Κοινότητα της Τανζανίας, όπου σύμφωνα με την εφημερίδα «Αυγή» δύο γυναίκες μπήκαν στα γραφεία και ρώτησαν αν υπάρχει άδεια για τη λειτουργία του χώρου. Αφού οι υπεύθυνοι αποφάσισαν να συμμετάσχουν στον παραλογισμό και τους έδειξαν τα σχετικά έγγραφα, αποχώρησαν.
Το επόμενο βράδυ, μια ομάδα 60 ατόμων πήγε στο προαναφερθέν μπαρ, από το οποίο η Αστυνομία απομάκρυνε τους ιδιοκτήτες και τους θαμώνες. Αφού οι προστάτες του λαού έκαναν το έργο τους, η παραπάνω ομάδα αφέθηκε να προκαλέσει σημαντικές ζημιές στο χώρο και να κινηθεί έπειτα προς την οδό Λεμεσού, στο κτίριο της Κοινότητας των Τανζανών όπου υπήρχαν 10 άτομα τα οποία και κάλεσαν την Αστυνομία. Και πάλι, οι αστυνομικοί κινήθηκαν ταχύτατα και βοήθησαν τα άτομα αυτά να απομακρυνθούν από το χώρο. Λίγο αργότερα η ομάδα των 60 ατόμων συγκεντρώθηκε και πάλι, μπήκε στο κτίριο και κατέστρεψε τα πάντα, σε ένα περιστατικό για το οποίο έχει γίνει καταγγελία στις Αρχές. Να σημειώσω εδώ ότι όποιος γελάει με τη λέξη «Αρχές» είναι προδότης, κακοπροαίρετος και εχθρός του Έθνους.
Η παραπάνω κατάσταση διανθίστηκε το ίδιο βράδυ με επιθέσεις εναντίον μεταναστών στην περιοχή, ένταση στην πλατεία Αμερικής, απειλές σε καταστηματάρχες, αλλά και επίθεση στην δικηγόρο κ. Κούρτοβικ κατά την έξοδό της από το Αστυνομικό Τμήμα όπου κατήγγειλε τα παραπάνω περιστατικά. Προς συμπαράσταση των καταγγελλόμενων έσπευσε το στέλεχος της Χρυσής Αυγής, Θέμις Σκορδέλη, και ο βουλευτής του κόμματος, Ηλίας Παναγιώταρος. Από τα παραπάνω δεν προκύπτει πουθενά συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στις επιδρομές της Τρίτης, και είμαι πεπεισμένος ότι τα δύο μέλη του κόμματος ενεπλάκησαν καθαρά ατομικά και χωρίς να αντιπροσωπεύουν το κόμμα τους. Αν κάνω λάθος και εν τέλει έσπευσαν να υπερασπιστούν τους καταγγελλόμενους με την ιδιότητα των στελεχών της Χρυσής Αυγής, τότε δεν ξέρω τι να πω, πέφτω από τα σύννεφα.
Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ και εγώ με τη σειρά μου προδότης του Έθνους, σκέφτομαι πώς θα αντιδρούσα ως Ευρωπαίος απέναντι σε μια τέτοια χώρα, όπου περιστατικά όπως τα παραπάνω συμβαίνουν πλέον κάθε δεύτερη μέρα. Υποθέτω ότι δε θα έτρεφα και μεγάλη συμπάθεια για αυτή τη χώρα, κάτι που στο μυαλό μου είναι ένας καλός λόγος που μας γλεντάει έτσι η Ευρώπη και είμαστε πια με τη θηλιά στο λαιμό. Στην τελική, ακόμα και στο σχολείο κανείς δε συμπαθεί το παιδάκι που για τα προσωπικά του προβλήματα ξεσπάει σε άλλα παιδάκια. Αυτό το παιδάκι καλό θα ήταν να λύσει μόνο του τα προβλήματά του και μετά το ξανασυζητάμε. Δυστυχώς, η μαγκιά του Έλληνα που αποτελούσε πάντα ένα από τα δυνατότερα χαρακτηριστικά μας εξαντλείται πλέον σε μία και μόνη περίσταση : εκεί που τον παίρνει.
