">
του Γιώργου Παπαδημητρίου
Το φοβερό με αυτή τη χώρα, η οποία όταν παίρνει φόρα-φόρα κατηφόρα-κι ο Θεός ο ίδιος δεν την σταματά, είναι ότι τα πλέον τραγικά, δραματικά, εκκωφαντικά και συνταρακτικά γεγονότα βρίσκουν κάθε φορά τον τρόπο να περιβάλλονται με ένα ακαταμάχητο πέπλο φαιδρότητας. Είναι πραγματικά αδύνατο να αποτινάξουμε αυτή την αίσθηση του κωμικοτραγικού (που ρέπει προς το δεύτερο συστατικό της λέξης) από πάνω μας, από όσα ακούμε, λέμε, βλέπουμε και πράττουμε. Χτες είχαμε επί της ουσίας το μνημόνιο νουμερό τρουά, για το οποίο με βάση τη λογική προκύπτουν δύο αντικρουόμενες απόψεις. Από τη μία, η πρότερα εμπειρία μας δείχνει πως δεν πρόκειται να είναι και το τελευταίο. Από την άλλη, από τη στιγμή που θα έχει αφήσει μονάχα αποκαΐδια πίσω του, πώς να υπάρξει κι επόμενη πράξη του έργου; Ως γνωστόν, το πηγάδι της Ελλάδας είναι άπατο.
Είμαι τόσο ενθουσιασμένος με όλα τα φαιδρά που συμβαίνουν που δεν ξέρω πραγματικά με τι να ξεκινήσω. Δικαιωματικά, θα ξεκινήσω από το πολυαγαπημένο ΠΑ.ΣΟ.Κ. που ξερνοβολά τον επιθανάτιο ρόγχο του, αιωνία του η μνήμη. Πάντα θα το θυμόμαστε με τις καλύτερες των αναμνήσεων, καθότι το πράσινο κίνημα έκανε πράγματι τα αδύνατα δυνατά. Σαν άλλος Ντέιβιντ Κόπερφιλντ δημιούργησε έναν αντικατοπτρισμό, μία εξαίσια οφθαλμαπάτη, σκορπίζοντας νεοπλουτισμό, νεποτισμό, ψευδαισθήσεις μεγαλείου και βλαχομαγκιά σε ένα τόπο που τόσο λαχταρούσε για αυτά τα αγαθά. Στην παρούσα φάση, το «διαγραφόμετρο» του συντοπίτη μας Βαγγέλη έχει πάρει φωτιά και στο τέλος αυτοί που δεν θα έχουν διαγραφεί θα ζηλεύουν τα άλλα παιδάκια με τα πράσινα που θα τα έχουν καταφέρει. Στο τέλος, ο Βαγγέλης θα ανακηρύξει εαυτόν παντοκράτορα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με ψήφους 1-0 και θα μπορέσει επιτέλους να αναφωνήσει σαν άλλος Λουδοβίκος 14ος «το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είμαι εγώ!», κατά το «L’Etat, c’est moi!». Όπως ο Λουί ο Κατόρζ έμεινε γνωστός στην ιστορία ως ο «Βασιλιάς - Ήλιος», έτσι κι ο Βαγγέλης θα αναφέρεται εφεξής ως ο «Πράσινος Ήλιος». Μην σταθούμε όμως μονάχα στη νεόκοπη ηγεσία του κινήματος, ας επεκταθούμε και σε αυτόν τον αληθινό επαναστάτη - ποπολάρο, τον Κώστα τον Σκανδαλίδη. Μετά από χιλιετίας συμμετοχής στην πασοκική λαίλαπα, ο Κώστας ύψωσε ανάστημα και διατύπωσε την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των αρχών του κινήματος. Για αυτό τον λόγο μάλιστα, δεν ψήφισε ούτε «Ναι» γιατί λέει αυτό ισοδυναμεί με αυτοκτονία της χώρας, ούτε όμως «Όχι» γιατί λέει αυτό ισοδυναμεί με εκλογές που ισοδυναμούν κι αυτές με αυτοκτονία της χώρας. Μάλιστα. Ο μεγάλος Αλμπέρ Καμύ είχε πει πως το μόνο αληθινό ζήτημα στη ζωή ενός ανθρώπου είναι το αν θα επιλέξει να αυτοκτονήσει. Ο Κώστας ο Σκανδαλίδης έλυσε το ζήτημα δια της μεθόδου του γορδίου δεσμού. Δεν εμφανίστηκε στη Βουλή.
Από εκεί και έπειτα, τι άλλο έχουμε; Έχουμε μία όντως προσχηματική και λαϊκίστικη μομφή αντισυνταγματικότητας, η οποία όντως έγινε για επικοινωνιακούς και ψηφοθηρικούς λόγους από σύσσωμη την αντιπολίτευση. Προσχηματική όχι γιατί δεν ισχύει η πασιφανής και συνεχιζόμενη τσαλαπάτηση του Συντάγματος αλλά γιατί εκείνη την ώρα, αυτές οι νύξεις και δη με τον τρόπο που έγιναν είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε και όντως τυπικώς παράτυπες, άρα και καταδικασμένες να μην ευδοκιμήσουν. Κοινώς, μιντιακά παιχνιδάκια. Το πιο αστείο βέβαια είναι η αντίδραση του αρχί-τραμπούκου Προέδρου της Βουλής, ο οποίος έκανε σαν παιδάκι που το έπιασαν στα πράσα. Μέτρησε στα γρήγορα χεράκια, έκανε λάθος στο μέτρημα γιατί ποτέ δεν ήταν δυνατός στην αριθμητική από μπόμπιρας κιόλας ο Βαγγέλης ο Μεϊμαράκης, σφύριζε αδιάφορα, αδυνατούσε να κατανοήσει τον εκνευρισμό των υπολοίπων συμμαθητών του στη Βουλή και καθυστέρησε την όλη διαδικασία για καμιά ωρίτσα μέχρι να κουνήσουν τους παχυλούς τους πισινούς οι νεοδημοκράτες βουλευτές και να δεήσουν να εμφανιστούν στην ψήφιση των μέτρων που κατασπαράζουν τη χώρα τους. Μέσα σε όλα αυτά, έχεις και τα χρυσά αυγά, με τον μικροσκοπικών διαστάσεων εγκέφαλο, τον ψυχοπαθολογικό εθισμό στη βία, τη απλή-καθάρια-νέτη-σκέτη μισαλλοδοξία για ιδεολογική σημαία, οι οποίοι άκουσον άκουσον συμφώνησαν και επαύξησαν περί της αντισυνταγματικότητας της διαδικασίας. Οι ίδιοι που διατείνονται πως το Σύνταγμα και όλα αυτά τα χαζά είναι διακοσμητικά μπροστά στην δύναμη της μπούφλας. Μια οξυδερκής πολιτική ανάλυση από τα χρυσά αυγά, προσαρμοσμένη πλήρως στα μέτρα του Έλληνα ψηφοφόρου, ο οποίος μετά από δεκαετίες άρνησης σκέψης, πλέον δηλώνει ξεκάθαρη αδυναμία να σκεφτεί. Ξέρει όμως πολύ καλά να φωνάζει σαν ηλίθιος «Δωσίλογοιοιοιοιοι, προδότεεεεεεεες», λες και το πολιτικό σύστημα είναι μάννα εξ ουρανού και όχι απορρέον από την ίδια την κοινωνία.
Όσον αφορά την ουσία του πράγματος, καλό θα ήταν να μην ακουστεί «κιχ». Όλοι όσοι σκούζατε σαν ξαναμμένες παρθένες για τη συνωμοσία της δραχμής, τον κίνδυνο της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, τον όλεθρο της ακυβερνησίας και μπλα μπλα μπλα, δεν δικαιούστε να πείτε το οτιδήποτε. Αποκτήστε επιτέλους λίγη συνέπεια, βρείτε λίγη αξιοπρέπεια. Εφόσον διατρανώσατε με κάθε υπέρ-απλουστευτικό και λοβοτομημένο τρόπο ότι «πρέπει να γίνει ό,τι είναι αναγκαίο και ό,τι μας ζητηθεί», δεν τίθεται κανένα απολύτως ζήτημα και όλα βαίνουν καλώς. Αφού κάνουμε ακριβώς αυτό που πρέπει ή μάλλον πιο σωστά, η εκλεγείσα από τον λαό κυβέρνηση της νου δου κάνει αυτό ακριβώς για το οποίο εκλέχθηκε. Α, ένα ακόμη αστείο που ξέχασα είναι η αναγκαιότητα της διαδικασίας του «κατεπείγοντος». Οι εμπειρογνώμονες της τρόικα, το Eurogroup, οι ξένες κυβερνήσεις, οι Επίτροποι και η κουτσή Μαρία, έχουν όλοι άπλετο χρόνο στη διάθεσή τους για να καθυστερήσουν τις δόσεις, να αποφανθούν για νέα μέτρα, να συνεδριάσουν με γελάκια και σούξου μούξου μεταξύ τύρου και αχλάδου, αλλά η ελληνική Βουλή πιέζεται αφόρητα. Επείγεται.
