">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Η αμερικάνικη ηγεσία στη συνέντευξη τύπου για τα τεκταινόμενα στην Αίγυπτο διατράνωσε, μέσω του εκπροσώπου της Ρομπερτ Γκιμπς, με σαφήνεια και διαύγεια τη σύγχυσή της. Εάν αφαιρέσουμε το μπαρόκ ύφος του Γκιμπς, η διάρκειας μιας ώρας συνέντευξη Τύπου, θα μπορούσε να συρρικνωθεί στην εξής φράση «η κατάσταση στην Αίγυπτο είναι ρευστή». Αν μη τι άλλο δεν είναι και καθημερινό το φαινόμενο μια υπερδύναμη να βλέπει τα στρατηγικά της συμφέροντα να διαταράσσονται. Ειδικά δε όταν η αμηχανία του Γκιμπς, όπως και της Κλίντον ή του Ομπάμα τις προηγούμενες μέρες, δεν προκλήθηκε από κάποια άλλη υπερδύναμη, αλλά από τον άσχετο με την πολιτική τους, λαϊκό παράγοντα.
Οι πυλώνες της αμερικάνικης στρατηγικής στη Μέση Ανατολή είναι η Αίγυπτος και το Ισραήλ. Τυχόν αλλαγή καθεστώτος στην Αίγυπτο, θα αποβεί πιθανότατα σε μια εκ βάθρων αλλαγή του χάρτη των συμμαχιών. Η συμφωνία ειρήνης με το Ισραήλ και η αλλαγή πλεύσης σε πλείστα άλλα ζητήματα, όπως το παλαιστινιακό και η σχέση με το Ιράν προκαλούν σύγκρυο στις Ηνωμένες πολιτείες. Ο Μουμπάρακ άλλωστε μπορεί να ήταν δικτάτορας, αλλά πάνω από όλα ήταν σύμμαχος και γι’ αυτό κλείναμε τα μάτια για 30 χρόνια στην προφανή καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όπως είχε πει ο πρώην πρόεδρος της Αμερικής (1933-1945), Φράνκλιν Ρουζβελτ, για τον τότε δικτάτορα της Νικαράγουας, Αναστάσιο Νοριέγα, «μπορεί να είναι μπάσταρδος, αλλά είναι ο δικός μας μπάσταρδος». Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική για αρχάριους.
Το καθεστώς της Αιγύπτου έχει την αστείρευτη συμπαράσταση των ΗΠΑ, με παροχή τεραστίας οικονομικής στήριξης αλλά και δακρυγόνων, όταν χρειάζεται, όπως μάθαμε τις τελευταίες μέρες. Ωστόσο, ούτε η αστυνομία, ούτε ο Μουμπάρακ, ούτε οι ΗΠΑ μπορούν από μόνες τους να κυβερνήσουν για 30 χρόνια. Όπως έλεγε ο Αντόνιο Γκράμσκι, διανοούμενος και ιδρυτικό στέλεχος του Κομουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, η «ηγεμονία» βασίζεται τόσο στην καταστολή, όσο, όμως, και στην αποδοχή του ίδιου του λαού. Οι εξελίξεις στην Αίγυπτο καταδεικνύουν πως το τερατώδες καθεστώς στηριζόταν στην παθητικότητα του λαού, ώστε να διατηρήσει την εξουσία. Η κληρονομιά του ριζοσπαστικού σπόρου από την Τυνησία και μόλις 4 ημέρες στο δρόμο, ήταν αρκετές για να ταρακουνήσουν τον μακάριο έως τότε Μουμπάρακ και την επιθυμητή «σταθερότητα» των Αμερικάνων.
Ο άσχετος και απρόσμενος λαϊκός παράγοντας ήρθε απρόσκλητος στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και, πλέον, δεν πρόκειται να φύγει. Ο Μουμπάρακ, ο Ομπάμα και οι αντίστοιχοί των, μπορεί να βρίσκονται ακόμη σε φάση άρνησης, όμως, η πραγματικότητα είναι ότι καμία απαγόρευση ή καταστολή δεν κατάφερε να σιωπήσει τον αγώνα των Αιγυπτίων. Μακριά από φονταμενταλισμό, σε αντίθεση με τα λεγόμενα κάποιων διεθνών ΜΜΕ που εκτελούν τις εντολές τους, η ανά στιγμές οργανωμένη και ανά άλλες αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση έχει αναγκάσει ολόκληρο τον κόσμο να στρέψει το βλέμμα του εκεί.
Και ενώ ο κόσμος κοιτάει, οι ΗΠΑ, αρχικά μπερδεμένοι και ανήμποροι να ελέγξουν την ροή της κατάστασης, προχώρησαν, μέσω του Ομπάμα, σε πρωτοφανή, για τα τωρινά δεδομένα πληροφόρησης και εικόνας, άμεση στήριξη στον δικτάτορα της Αιγύπτου. Ωστόσο, ο μόνος τρόπος, όμως, ώστε Αμερική και Μουμπάρακ να μείνουν στην εξουσία πλέον είναι να αιματοκυλίσουν τους δρόμους του Σουέζ και του Καΐρου.
Εξάλλου, οι εξεγερμένοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν και έπειτα από την κοινωνικοοικονομική περιθωριοποίηση δεκαετιών δεν φοβούνται. Η αναγκαία για την συντήρηση του καθεστώτος παθητική τους στάση έχει μετατραπεί σε οργή, ενώ η, εξίσου αναγκαία για το καθεστώς, ένδεια και ανέχεια έχει δράση ως ενωτικός παράγων. Μια νέα αυγή για την Αίγυπτο και την Μέση Ανατολή εκκολάπτεται μέσω των αρχικά υποτιμημένων, από ΜΜΕ και πολιτικούς ηγέτες, λαϊκών αντιδράσεων.
