">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Αυτή τη φορά το μέτρημα σταμάτησε στο 163. Τόσοι ήταν οι Παλαιστίνιοι που χάθηκαν στην επίθεση των δυνάμεων του Ισραήλ που ξεκίνησε στις 14 του μήνα και ολοκληρώθηκε με την κατάπαυση του πυρός την Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου. Προσωρινά, όπως και τόσες άλλες φορές. Δεν νομίζω να πιστεύει κανείς ότι τελειώσαμε εδώ, καθώς η δυστυχία σε αυτό το κομμάτι γης τελειωμό δεν έχει. Η Παλαιστίνη δεν κλαίει πια, έχει στερέψει από δάκρυα. Όμως η κατάσταση δεν μπορεί να βρει λύση, αφού το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να αμύνεται.
Αυτό τουλάχιστον υποστήριξε ο Πρόεδρος του ελεύθερου κόσμου. Ο Μπάρακ Ομπάμα, λίγες μόνο εβδομάδες μετά την επανεκλογή του, αυτό επέλεξε να τονίσει στις δηλώσεις του αναφορικά με τις νέες εχθροπραξίες. «Η Ουάσινγκτον υποστηρίζει απόλυτα το δικαίωμα του Ισραήλ να αμυνθεί», σχολίασε ο Πρόεδρος. 8 μέρες, 163 Παλαιστίνιοι νεκροί, 6 Ισραηλινοί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η άμυνα του Ισραήλ λειτουργεί ρολόι.
Δεν είναι ότι τα ξέρουμε όλα, ούτε ότι κατανοούμε πλήρως το πρόβλημα. Μόνο που καμιά φορά ο παραλογισμός φτάνει σε τόσο δυσθεώρητα ύψη που και το ρεπορτάζ ακόμα είναι περιττό. Το Ισραήλ αποφάσισε να ανακόψει την επίθεσή του και να συνάψει εκεχειρία. Ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά αν δεν πλησίαζαν οι κρίσιμες εκλογές στις 22 Ιανουαρίου για τον Πρωθυπουργό Νετανιάχου. Ίσως η εκατόμβη να συνεχιζόταν αν δεν υπήρχε ο φόβος για μεγάλες απώλειες του ισραηλινού στρατού. Δύο μήνες πριν τις εκλογές, δεν μας παίρνει για πολλούς νεκρούς. Σταματάμε στους 6. Την επόμενη φορά, και με τις ευλογίες της κάλπης. Άλλωστε, το 49 % των Ισραηλινών δήλωσε δυσαρεστημένο με την κατάπαυση πυρός, ενώ το 20 % δεν εξέφρασε γνώμη. Για αυτό θα κάνω μια τολμηρή πρόβλεψη και θα πω ότι δεν τελειώσαμε εδώ. Το Ισραήλ πρέπει να αμυνθεί. Κι άλλο.
Το μεγαλύτερο πάντως σοκ ήρθε από μια ανύποπτη φωτογραφία που είδα στο BBC. Μια ακόμα, φαινομενικά, από τις τόσες και τόσες που έχουμε δει από την Παλαιστίνη. Μια μητέρα έχει ρίξει στο χώμα τα δυο της παιδιά και τα καλύπτει με το σώμα της, προσπαθώντας έντρομη να τα προστατέψει μετά από έναν ακόμα βομβαρδισμό. Μόνο που το ένα παιδί δίνει μια απροσδόκητη χροιά στη φωτογραφία. Ο μικρός γιος, με το χέρι της μάνας του στα μαλλιά του, έχει σηκώσει λίγο το κεφάλι και κοιτάζει προς την κάμερα. Και χαμογελάει. Για το μικρό προφανώς όλα αυτά είναι ακατανόητα. Ίσως δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει τη φρίκη γύρω του. Ίσως, και αυτό είναι ακόμα πιο τρομακτικό, την έχει νιώσει σε τέτοιο βαθμό που όλα αυτά πλέον είναι μια ρουτίνα, ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι επιβίωσης, αλλά παιχνίδι. Η καθημερινότητα, τίποτα το ιδιαίτερο. Ένα παιδάκι που δε θα ήταν πάνω από 8 χρονών, χαμογελάει στην κάμερα. Αυτή είναι η αντίδρασή του. Ένα χαμόγελο, σημάδι παιδικής τρυφερότητας που δε θα κρατήσει. Ίσως την ώρα που γράφω να έχει σβήσει ήδη. Μπορεί και να χει δίκιο. Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;
Η τρυφερότητα λείπει. Ακόμα περισσότερο, λείπει από τον τόπο μας στον καιρό που ζούμε. Την περασμένη Τρίτη μια γλυκιά φωνή σίγησε για πάντα. Ο Χρόνης Μίσσιος έφυγε σε ηλικία 82 ετών, νικημένος από τον καρκίνο. Ο Χρόνης που δεν έβγαλε ούτε το δημοτικό. Ο Χρόνης που πέρασε κοντά 30 χρόνια σε φυλακές και εξορίες. Μακρόνησος, Aϊ - Στράτης, Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός. Ο Χρόνης που έμαθε να διαβάζει και να γράφει πίσω από τα σίδερα. Ο Χρόνης που ένιωθε επιτακτική την ανάγκη της συνεργασίας στην Αριστερά. Σε μια Αριστερά που τα έχει πιο πολύ χαμένα από ποτέ. Ο Ριζοσπάστης αφιέρωσε λίγες γραμμές για την είδηση του θανάτου του, δεν έχασε όμως την ευκαιρία σε αυτές τις λίγες γραμμές να τονίσει ότι «με το έργο του, βεβαίως, δε στάθηκε στο πλευρό των λαϊκών αγώνων, ενώ «βρήκε στέγη» στη λεγόμενη «ανανεωτική» Αριστερά». Εχθρός του Λαού λοιπόν. Για γέλια και για κλάματα. Για το ΚΚΕ η Επανάσταση μπορεί να μη γνωρίζει σύνορα, γνωρίζει όμως λάβαρα. Ή μάλλον μόνο ένα λάβαρο, το δικό του. Τέλος πάντων. Μικρή σημασία έχει. Όπως παραδέχτηκε γλυκόπικρα ο ίδιος, δεν μπόρεσε να αλλάξει το σύστημα, αλλά ούτε και εκείνο τον άλλαξε ποτέ. Μακάρι να καταφέρουμε να τον θυμόμαστε τον κοσμοκαλόγερο. Με τα δικά του λόγια, άλλωστε, «Αλίμονο, αν χάσουμε και τη μνήμη μας, πώς θα μπορέσουμε να ξαναονειρευτούμε;»
