">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Κι όμως, υπάρχει πρόβλημα πίστης. Πίστης σε κάτι, σε οτιδήποτε, ώστε να σταματήσει η ιλιγγιώδης ψυχολογική κατρακύλα. Ανέκαθεν ήταν κλονισμένη η πίστη, αλλά τώρα έχει γκρεμοτσακιστεί και είναι σαν να μην υπάρχει γυρισμός.
Δεν υπάρχει πίστη στους θεσμούς. Δεν υπάρχει πίστη στις δημοκρατικές διαδικασίες, αφού το πολίτευμά μας είναι μια εναλλασσόμενη ολιγαρχία, στην οποία τριακόσια άτομα κόβουν και ράβουν όπως γουστάρουν, ενώ ο πολίτης δεν έχει φωνή παρά μόνο με την ψήφο. Κι αν υπάρχει ακόμα κάποιος ρομαντικός που νομίζει πως η ψήφος έχει ουσιαστική δύναμη, τότε μπράβο του. Οι εκλογές είναι το πλασίμπο της τελευταίας τρύπας του ζουρνά. Το ηρεμιστικό και αποχαυνωτικό χάπι για τις μάζες.
Δεν υπάρχει πίστη στη δικαιοσύνη. Η περιβόητη ανεξάρτητη εξουσία είναι πιο αργοκίνητη και από τον βραδύποδα και δείχνει επιλεκτική ευαισθησία. Ο πέλεκυς πέφτει βαρύς στο κεφάλι του μισθωτού που δεν έχει να πληρώσει το δάνειο, αλλά αν έχεις καταχραστεί μερικά εκατομμύρια, τη βγάζεις καθαρή μια χαρά.
Δεν υπάρχει πίστη στους πολιτικούς. Έχουν τσουβαλιαστεί όλοι στο ίδιο τσουβάλι της γελοιότητας. Κάποιοι από αυτούς θα έπρεπε να βρίσκονται φυλακή. Όλοι το ξέρουν, κανείς δεν το ξέρει, αποδείξεις δεν υπάρχουν και μπλα μπλα μπλα.
Δεν υπάρχει πίστη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ένωση ξεκίνησε ως μια προσπάθεια οικονομικής σύνδεσης προκειμένου να αποφευχθεί ένας τρίτος καταστροφικός πόλεμος. Όταν έπεφταν οι υπογραφές ήταν νωπό το αίμα στο χώμα των δεκάδων εκατομμυρίων θυμάτων. Το μετέπειτα όνειρο μιας Ευρώπης με ενιαία ταυτότητα στην οποία οι πολίτες πρώτα θα νιώθουν Ευρωπαίοι και μετά οτιδήποτε άλλο, ήταν και είναι μια από τις μεγαλύτερες πατάτες των τελευταίων δεκαετιών. Ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης της ΕΕ στις συνειδήσεις μας θα είναι να πάψει να πουλάει τα ανόητα ιδεολογήματα και να βάλει τα πράγματα σε μια ρεαλιστική και ειλικρινή βάση.
Δεν υπάρχει πίστη ούτε καν στον έρωτα. Ποιον έρωτα; Όταν δεν ξέρεις καν πού θα βρίσκεσαι αύριο, όταν σου μαθαίνουν πως πρέπει να έχεις το κεφάλι σου σκυφτό, να γλύφεις τα παπούτσια σου και να ευχαριστείς το θεό (Κύριε των Δυνάμεων, των Δυτικών, βέβαια, Δυνάμεων) που δεν είναι τα πράγματα χειρότερα, πώς μπορείς να αφεθείς σε οποιαδήποτε ενστικτώδη λειτουργία δημιουργίας και απόλαυσης;
Έχει χαθεί η πίστη στους εαυτούς μας. Κατά μια έννοια νιώθουμε όλοι συμμέτοχοι σε αυτήν την ελεύθερη πτώση στην παρακμή. Όλοι μιλάμε για μια νοοτροπία που πρέπει να αλλάξει. Εμείς είμαστε καλύτεροι; Να θυμάστε, πως το αυτομαστίγωμα δεν έσωσε κανέναν.
Έχουμε χάσει την πίστη στο δημόσιο τομέα. Έχουμε χάσει την πίστη στον ιδιωτικό τομέα, στο αριστερά και στο δεξιά. Κι εν πάση περιπτώσει, έχουμε χάσει την πίστη στα πάντα.
Μόνο ένα πράγμα φαίνεται να κερδίζει πόντους μέσα σ’ όλη αυτήν την καταθλιπτική κατάντια μιας πόλης που πνίγεται στα σκουπίδια της. Η Χρυσή Αυγή. Οι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν στη γνήσια αυθεντικότητα του τραμπουκισμού, στον Ντέρτι Χάρι που παίρνει το όπλο του και καθαρίζει τους κακούς, στο στρατό που θα ξεπλύνει τους δρόμους από τη βρομιά, στο μίσος προς οτιδήποτε δεν είναι λευκό και φουσκωτό, στη φωνή που δεν στηρίζεται στα επιχειρήματά της, αλλά στην ένταση.
Ναι, ζητείται πίστη. Κάπου θα τη βρούμε. Μέχρι τότε, ας μην βγάλουμε οι ίδιοι τα μάτια μας…
