">
Του Γιώργου Καλλίνη
Η εκταμίευση της δόσης θα γίνει τελικά στις 13 του Δεκέμβρη, μετά από τις μαραθώνιες διαβουλεύσεις που έγιναν στις Βρυξέλλες. Το τι ειπώθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες των διαπραγματεύσεων, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Δεν ξέρω άλλωστε πόση σημασία έχει. Η πολυπόθητη δόση πάντως θα έρθει σε κλίμα αλληλό-επιβραβεύσεων μεταξύ των κυβερνώντων και δύσπιστων δηλώσεων της αντιπολίτευσης για την αποτελεσματικότητα της «ευρώ-διάσωσης» και έτσι θα λήξει το μεγαλύτερο σίριαλ των τελευταίων μηνών.
«Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» θα είναι μια φράση που θα ακουστεί πολύ τις επόμενες μέρες. Όχι αδίκως, εφόσον η ψήφιση των μέτρων μπορεί να ήταν δύσκολη σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, αλλά η εφαρμογή τους, όπως έχει φανεί από τις έντονες αντιδράσεις των τελευταίων εβδομάδων, θα είναι ένα πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα. Όταν θα κοπάσουν οι πανηγυρισμοί για τη δόση, πολύ σύντομα δηλαδή, θα ξαναέρθουν στην επιφάνεια τα πραγματικά προβλήματα που τέθηκαν στο περιθώριο για κάποιες ώρες λόγω των ευρωπαϊκών διαπραγματεύσεων.
Ποια είναι αυτά τα προβλήματα; Δεν χρειάζεται να ψάξετε πολύ μακριά, ειδικά στην πόλη μας είναι ακριβώς κάτω από τη μύτη μας. Την ώρα που παζαρευόταν η δόση, τα σκουπίδια κόντεψαν να μας σκεπάσουν, βάζοντας την δημόσια υγεία σε κίνδυνο, ενώ πλέον δεν τολμάει να περάσει κανείς έξω από τα πανεπιστήμια λόγω δυσωδίας. Οι καταλήψεις σε δήμους αυξάνονται καθημερινά και αναμένεται ακόμα μεγαλύτερη κινητοποίηση τις επόμενες μέρες. Φαρμακοποιοί και εφοριακοί απεργούν αυτή την εβδομάδα. Ήδη από την αρχή της εβδομάδας η Θεσσαλονίκη έχει μείνει χωρίς ΚΤΕΛ για ορισμένες διαδρομές και από Δεκέμβρη είναι πολύ πιθανό να μην έχουμε ούτε καν λεωφορεία. Δεν θα λείψουν προφανώς τα απίστευτα καυσαέρια των λεωφορείων του ΟΑΣΘ από την πόλη μας, αλλά ο τρόπος να μετακινούνται χιλιάδες πολίτες καθημερινά για να πάνε στις δουλειές τους.
Αυτή είναι η αποκαρδιωτική εικόνα της πόλης μας, η οποία όπως και άλλες πόλεις της Ελλάδας έχει γίνει πεδίο μάχης μεταξύ πολιτών που δεν μπορούν να δεχτούν άλλη εξαθλίωση και των κυβερνώντων που προσπαθούν να πείσουν ότι με τις παρούσες απάνθρωπες συνθήκες αρχίζει η νέα, πιο σύγχρονη και αποτελεσματική οικονομική εποχή της Ελλάδας. Σε αυτό το πεδίο μάχης, από ότι φαίνεται επιτρέπονται τα πάντα: εκβιασμοί, πισώπλατα μαχαιρώματα και βρώμικο παιχνίδι. Οι πολίτες θα πρέπει να ενημερώνονται συνεχώς και να ακονίζουν καθημερινά την κριτική τους σκέψη, με σκοπό τις δύσκολες μέρες που έρχονται να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους, να βοηθούν όσο μπορούν τους συνανθρώπους τους, αλλά και να παίρνουν θέση σε ότι συμβαίνει γύρω τους.
Αυτό άλλωστε είναι το μοναδικό «όπλο» που μας έχει απομείνει, η κριτική σκέψη δηλαδή, η οποία ενισχύει τη θέληση να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον με αξιοπρέπεια. Είτε αυτό σημαίνει να κατέβουμε στο δρόμο να διαμαρτυρηθούμε, είτε να προσπαθήσουμε να κατακτήσουμε όλο και περισσότερα εφόδια για να επιβιώσουμε στην κατάσταση που επικρατεί, είτε διαλέγοντας σε ποιο πολιτικό φορέα να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας, είτε όλα τα παραπάνω ταυτοχρόνως. Πρέπει αναγκαστικά να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι «μακρινοί» αριθμοί που ακούμε καθημερινά και αφορούν την οικονομία μας, το βιώσιμο χρέος και το ακόμα πιο μακρινό 2020. Να αποφασίσουμε τι θέλουμε για το μέλλον μας και πως θα αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις θυσίες που μας αναγκάζουν να κάνουμε. Ή αλλιώς, με θάρρος και σύνεση, να αποφασίσουμε ποιες εναλλακτικές και πραγματικά δημοκρατικές προτάσεις θα στηρίξουμε, όσο αντέχουμε.
