">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Οι ειδήσεις της Παρασκευής, 30/11, σε τίτλους : Η Γερμανική Βουλή ενέκρινε το πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα. Η Παλαιστίνη αναγνωρίστηκε ως κράτος-παρατηρητής από τον ΟΗΕ. Citigroup: Εκτόξευση της ανεργίας στην Ελλάδα στο 40,3% το 2015. Νυχτερινή εισβολή των ΜΑΤ στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Στο κρατητήριο πέρασε ένα ολόκληρο απόγευμα ο Gerard Depardieu. Πατέρας ο Νίκος Αλιάγας. Στις αίθουσες η νέα ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Τ. Σωτηροπούλου: "Πηγαίνω βόλτα στα νεκροταφεία. Στο σπίτι μου έχω φαντάσματα". Δε θέλει και πολλή σκέψη για το ποια είναι η αγαπημένη μου είδηση. Τόνια παιδί μου, έχω δει όλα τα Ghostbusters και 8 κύκλους Supernatural. Είμαι ο άνθρωπός σου.
Από αυτά τα θέματα, με πόσα ασχολήθηκες εσύ χτες; Πόσες από αυτές τις ειδήσεις διάβασες, τι συγκράτησες και πόσες από αυτές τις είδες μόνο ως τίτλους; Να μην παρεξηγηθώ, κορώνα στο κεφάλι μου τον έχω το Χριστόφορο, να του ζήσει του κ. Αλιάγα και να μη σώσει να ξαναπιάσει τιμόνι ο Ζεράρ που το αλκοτέστ του χτύπησε κόκκινο, στην τελική τι με νοιάζει εμένα, μια σοβαρή ταινία Αστερίξ ζητήσαμε και πήραμε αυτό το μαύρο χάλι που είχε λίγο από Βρετανούς, λίγο από Νορμανδούς και λίγο από Κατρίν Ντενέβ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, να σαπίσει στη φυλακή. Αλλά επί της ουσίας, ποιες είναι οι ειδήσεις που μας ενδιαφέρουν; Υποθέτω το γεγονός ότι το πακέτο πέρασε στη γερμανική Βουλή, ότι η πατρίδα μας έκανε και ένα καλό και ψήφισε υπέρ του αιτήματος των Παλαιστίνιων στην ψηφοφορία του ΟΗΕ, ότι σε 3 χρόνια οι μισοί από μας δε θα έχουμε δουλειά και ότι μπήκανε τα ΜΑΤ στο Αριστοτέλειο. Και ρωτάω : Υπάρχει έστω και ένας εκεί έξω που να γνωρίζει τις λεπτομέρειες και για τα 4 μεγάλα αυτά θέματα της ημέρας;
Στην εποχή μας είδηση σημαίνει διαδίκτυο. Ταχύτητα, ποσότητα, εικόνα και ήχος. Πρέπει όμως να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό; Σε απάντηση του ερωτήματος που έκλεισε την προηγούμενη παράγραφο, τολμώ να πω κανένας. Πολύ απλά, γιατί μέσω της διαδικτυακής ενημέρωσης, σπάνια υπάρχει ουσιαστική εμβάθυνση σε μια είδηση, πόσο μάλλον σε τέσσερις. Και για αυτό φταίει η δημοσιογραφία των ημερών μας. Το αμόκ των δημοσιογράφων που κολυμπάνε σε μια θάλασσα πληροφοριών και ειδήσεων και η ανάγκη για ταχύτητα υπερτερεί απόλυτα της ανάγκης για ουσιαστική ενημέρωση. Πλέον ο καθένας μπορεί να κάνει τη δουλειά ενός δημοσιογράφου, απλούστατα γιατί οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι ξέχασαν ποια είναι αυτή : η ανάλυση της είδησης, η εμβάθυνση στα γεγονότα, τα αίτια, οι αφορμές, οι επιπτώσεις. Η γενιά μας είναι μαθημένη στον εύκολο τρόπο. Έγινε αυτό, εκεί, τότε. Δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Έτοιμη η είδηση. Αλήθεια, έκατσε ποτέ κανείς μας να διαβάσει στο διαδίκτυο ένα κείμενο μεγαλύτερο της μίας σελίδας;
Ο διορατικότατος επικοινωνιολόγος Ιγνάσιο Ραμονέ κάνει στο δοκίμιό του με τίτλο Η έκρηξη της Δημοσιογραφίας έναν άκρως ενδιαφέρων παραλληλισμό της είδησης με την τροφή : «Για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα της ανθρώπινης ιστορίας υπήρξε δυσκολία στην ανεύρεση τροφής, και σε κάποια μέρη του κόσμου εξακολουθεί να υπάρχει. Από τη στιγμή όμως που χάρη στις «γεωργικές επαναστάσεις» του 1950 οι αγροτικές περιοχές άρχισαν να παράγουν σε αφθονία, ιδιαίτερα στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, γρήγορα αντιληφθήκαμε ότι κάποιες από τις τροφές ήταν μολυσμένες, δηλητηριασμένες από φυτοφάρμακα (…) Συνειδητοποιήσαμε πως, αν στο παρελθόν μπορούσαμε να πεθάνουμε από την πείνα, στο εξής μπορούμε να πεθάνουμε και από μολυσμένα τρόφιμα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ενημέρωση. Ιστορικά υπήρξε πολύ σπάνια. Ακόμα και σήμερα στα δικτατορικά καθεστώτα δεν είναι αξιόπιστη, ενώ στα δημοκρατικά κράτη ξεχειλίζει πλέον από παντού. Και μας πνίγει (…) Η ενημέρωση είναι μολυσμένη όπως η τροφή. Μας δηλητηριάζει το πνεύμα, μας μολύνει το νου (…) Θα πρέπει να «απολυμάνουμε» την ενημέρωση και να διεκδικήσουμε την ελάττωση του όγκου της. Λιγότερη, αλλά καλύτερη ενημέρωση».
Κοντολογίς, το ένα κάρο αηδίες που μαθαίνουμε κάθε μέρα και μάλιστα χαιρόμαστε να ασχολούμαστε μαζί τους, δεν είναι απλά αδιάφορες χαζομαρούλες για χαβαλέ. Είναι ο τρόπος της νέας εποχής για την αόρατη λογοκρισία. Πάρα πολλές ειδήσεις από όλο τον κόσμο χάνονται μέσα στο σωρό από σκουπίδια που γεμίζει την καθημερινή ειδησεογραφία και δε φτάνουν ποτέ στα αυτιά και τα μάτια μας. Τρανό παράδειγμα του ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και ευτυχώς υπάρχουν και μερικοί που το αντιλαμβάνονται είναι η ύπαρξη του www.projectcensored.org, ενός οργανισμού που σε συνεργασία με 9 μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια συντάσσει κάθε χρόνο μια λίστα με τις 25 πιο σημαντικές «λογοκριμένες» ειδήσεις από τα αμερικανικά ΜΜΕ. Ειδήσεις που δε διαβάσατε ποτέ, μιας και τη θέση τους στο αγαπημένο σας ενημερωτικό site κατέλαβε η νέα κόμμωση της Lady Gaga. Φανταστείτε τι θα γίνει αν ψάξουμε και στα δικά μας τα σκουπίδια.
