">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Το 1994 ο Όλιβερ Στόουν με τη ταινία «Γεννημένοι δολοφόνοι» («Natural Born Killers») τράβηξε από τα μαλλιά όλους του κανόνες κινηματογραφίας κι έφτιαξε έναν θορυβώδη αχταρμά για να κατακεραυνώσει (εκτός των άλλων) τα αμερικάνικα ΜΜΕ που δεν χάνουν την ευκαιρία να ηρωοποιούν ψυχοπαθείς δολοφόνους. Ο Μίκι και η Μάλορι (Γούντι Χάρελσον και Τζουλιέτ Λιούις) είναι ένα ζευγάρι φυγάδων που σκοτώνουν για την πλάκα τους. Στο κατώφλι τους βρίσκεται ο πωρωμένος δημοσιογράφος Γουέιν Γκέιλ (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ) ο οποίος μέσω της τηλεοπτικής του εκπομπής προσπαθεί να φτιάξει το πορτρέτων των δυο σαλεμένων δολοφόνων. Το ζευγάρι μετατρέπεται σύντομα σε διεστραμμένο είδωλο μαζικής κατανάλωσης, ενώ διάφοροι έφηβοι παρελαύνουν μπροστά από την υποτιθέμενη κάμερα της τηλεόρασης δηλώνοντας πως αν ήταν κι αυτοί κατά συρροή δολοφόνοι, θα ήθελαν να είναι σαν τον Μίκι και την Μάλορι!
Στο Κονέκτικατ ένας εικοσάχρονος εισέβαλε σε δημοτικό σχολείο γαζώνοντας είκοσι παιδιά κι έξι ενήλικες πριν αυτοκτονήσει μπαίνοντας στο στόχαστρο των ΜΜΕ που με εκστασιασμό αναπαράγουν την τραγική ιστορία εστιάζοντας στο προφίλ του δολοφόνου. Έφταιγαν οι γονείς; Ήταν αντικοινωνικός; Μισούσε το σχολείο; Ήταν θύμα ενός καταπιεστικού συστήματος; Έφταιγε η πρόσβαση στα όπλα της μαμάς του (άλλο κουφό κι αυτό); Λίγη σημασία έχει ποιο ακριβώς ήταν το κοκτέιλ. Ναι, προφανώς ο άνθρωπος ήταν διαταραγμένος, προφανώς είχε ψυχολογικά προβλήματα και μπορεί να ήταν μέχρι και σε άμεση επικοινωνία με το θεό ή το διάβολο και να άκουγε φωνές που του έλεγαν τι πρέπει να κάνει. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού. Μανιοκαταθλιπτικοί, σχιζοφρενείς, άνθρωποι πνιγμένοι από το μίσος, φονταμενταλιστές και δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο. Επίσης όπλα υπάρχουν παντού. Μπορεί να μην είναι τα υπερουάου όπλα των Η.Π.Α., αλλά κυνηγετικά, στρατιωτικά, τόξα, μαχαίρια κτλ υπάρχουν.
Είναι εκπληκτικό, όμως, ότι πουθενά δεν γίνεται αυτό που γίνεται στις Η.Π.Α.. Επίσης είναι εντυπωσιακό ότι η χώρα που από τη γέννησή της (ας πούμε το 1776) σοκάρεται από το πέος και το αιδοίο προσπαθώντας πάση θυσία να προστατέψει τα παιδιά της από την έκθεσή του σε αυτά (διότι ως γνωστόν τα παιδιά είναι στρουμφ και δεν έχουν αναπαραγωγικά όργανα), έχει τέτοια ψύχωση με (και θαυμασμό για) τη φαλλική βία. Από το ίδιο το σύνταγμα που θεσπίζει το δικαίωμα της οπλοκατοχής και τη μετα-αποικιοκρατική εξωτερική πολιτική, μέχρι την παρουσίαση κάθε ψυχοπαθούς δολοφόνου ως κάποιου που έστω και τους λάθος λόγους θα κερδίσει την αθανασία ή θα σπάσει κάποιο ρεκόρ λες και παίζει στο ΝΒΑ.
Διότι ακόμα και το μακελειό είναι ένα σόου για εσωτερική κατανάλωση που θρέφει το θηρίο. Και αυτή τη στιγμή κάπου εκεί έξω κάποιος δεκαεξάχρονος ή δωδεκάχρονος που έχει χάσει την μπάλα στην προσωπική του ζωή, που τα έχει χάσει τελείως, σε μερικά χρόνια, μόλις ωριμάσει η σκέψη στο μυαλό του ή μόλις οι φωνές στο μυαλό του γίνουν αφόρητες, θα σπείρει τον πανικό και τον θάνατο και μετά θα αυτοκτονήσει επιζητώντας κι αυτός μια θέση στο Hall of Fame της ανισορροπίας.
