">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Όταν η δεξιά κυβερνά στην Ελλάδα, ο πρωθυπουργός μένει στο απυρόβλητο. Όχι από την αντιπολίτευση φυσικά. Η αντιπολίτευση (έτσι όπως έχει διαμορφωθεί στην ιερή δημοκρατία μας) έχει ηθικό χρέος να λοιδορεί, να λασπολογεί και να υπόσχεται τον ουρανό και τ’ άστρα, μέχρι να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη και τότε να κάνει την πάπια. Μένει στο απυρόβλητο από την ίδια την παράταξη όχι μόνο όταν κυβερνά (εξάλλου αυτό είναι αναμενόμενο), αλλά και μετά. Έχει πολύ ενδιαφέρον, αν το σκεφτείτε, και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με το πόσο ικανός ή όχι είναι ο πρωθυπουργός, διεφθαρμένος ή έντιμος και πάει λέγοντας. Είναι θέμα νοοτροπίας. Στη Νέα Δημοκρατία προστατεύουν την έννοια της αρχής και μπορεί να σφάζονται και να ξεκατινιάζονται μέχρι να πάρει το χρίσμα κάποιος, αλλά μετά όλοι μούγκα. Για πάντα. Τελεία.
Δεν θα ακουστεί ποτέ κακιά κουβέντα για τον πρώτο Καραμανλή, παρόλο που έχτισε τα θεμέλια της μεταπολίτευσης, τις συνέπειες της οποίας πληρώνουμε αυτήν τη στιγμή. Κι άντε, αν αυτό είναι πάνω κάτω λογικό διότι έχει το στόμφο μια πατρικής φυσιογνωμίας, δεν θα ακουστεί τίποτα ούτε για τον Μητσοτάκη, αλλά ούτε και για τον νεότερο Καραμανλή, τον δημοσιοσχεσίτη, ο οποίος πρέπει να ήταν μακράν ο πιο ανύπαρκτος, δειλός και ανίκανος πρωθυπουργός τα τελευταία 40 χρόνια. Όταν επί Καραμανλή τα διάφορα σκάνδαλα ξεπετιούνταν σαν τα μανιτάρια, η αφεντιά του αγρόν αγόραζε, έκανε την πάπια κι αναλάμβανε «πολιτικό κόστος». Οι ψηφοφόροι του μπορεί να θέλουν να τον μουντζώσουν, αλλά από επίσημο στόμα δύσκολα θα ακούσεις κακιά κουβέντα. Ούτε καν για τον Έβερτ δεν ακούγεται τίποτα, κι ας μην έγινε ποτέ πρωθυπουργός.
Έτσι τώρα και με τον Σαμαρά. Μπορεί στο μακρινό παρελθόν να έφαγε το βρίσιμο της ζωής του, μπορεί τώρα ως πρωθυπουργός αυτός να έχει βάλει τις υπογραφές παντού και τα πάντα να γίνονται εν γνώσει του, με τη συναίνεσή του και με τις οδηγίες του, αλλά για κάποιον λόγο αυτός που μοιάζει να ευθύνεται για το οικονομικό μαστίγωμα και δέχεται όλα τα πυρά, είναι ο υπουργός οικονομικών, ο αποδιοπομπαίος τράγος. Λες και παίρνει μόνος του πρωτοβουλίες. Κι όταν κάποτε ο Σαμαράς θα πάψει από πρωθυπουργός και θα έχει αφήσει κληρονομιά στη χώρα τους μεσαιωνικούς φόρους, τους εξαθλιωμένους ηλικιωμένους και τους καταθλιπτικούς νέους που θα εργάζονται για 500 ευρώ, κανείς δεν θα ‘χει έναν κακό λόγο.
Ενώ στο αντίπαλο (πρώην) δέος, το ΠΑΣΟΚ, μόλις κάποιος πάψει να είναι πρωθυπουργός αρχίζει η γκρίνια. Ο Σημίτης ήταν υπερβολικά τεχνοκράτης, ο Γιώργος Παπανδρέου δίχως πυγμή και αρμένιζε στη στρατόσφαιρα, ενώ μέχρι και για τον Ανδρέα Παπανδρέου ακούγονται φωνές απομυθοποίησης. Όχι άδικα, φυσικά, αφού τότε ξεκίνησε το μεγάλο φαγοπότι. Και μπορεί ακόμα για τον Βενιζέλο να μην χτυπάει δυνατά η καμπάνα, γιατί είναι αυταρχικός, απολυταρχικός και ουρλιάζει όταν δεν έχει δίκιο, ενίοτε χτυπώντας και το χέρι του, αλλά μόλις πάψει να είναι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, δεν θα ξέρει πού να κρυφτεί…
