">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Με τον Στρος Καν στο κελί του «βράχου», τις έριδες για τον μελλοντικό διευθυντή του ΔΝΤ να φουντώνουν και τον εγχώριο τύπο να μας προειδοποιεί ότι δήθεν «χάσαμε τον σύμμαχο μας», δίνετε μια κατάλληλη ευκαιρία για περαιτέρω πίεση προς αποδοχή μέτρων. Ο Όλι Ρεν χρησιμοποιώντας την ανάγκη ρευστού της χώρας και την προαναφερθείσα κατάσταση, απαίτησε «πολιτική συναίνεση» χαρακτηρίζοντάς την «ζήτημα θεμελιώδους εθνικής υπευθυνότητας όλων των πολιτικών δυνάμεων».
Η απαίτηση του Όλι Ρεν έχει προκαλέσει την αντίδραση πλείστων πολιτικών και δημοσιογράφων διότι η συναίνεση, σύμφωνα με τους προαναφερθείς, μπορεί να είναι θεμιτή στην παρούσα φάση, όμως επ’ ουδενί δεν πρέπει να την προστάζουν οι Βρυξέλλες. Κάτι τέτοιο συνιστά μια «ωμή παρέμβαση» στην εσωτερική πολιτική της Ελλάδας.
Μια τέτοια καταγγελία, ωστόσο, λαμβάνει εξ ορισμού ως δεδομένο το εξής: ότι η Ελλάδα είναι ένα κυρίαρχο κράτος, στην εσωτερική πολιτική του οποίου δεν μπορεί να παρέμβει κανένας επίτροπος όπως και αν αυτός λέγεται (γιατί αρκετά φίρμες τους κάναμε). Είμαστε λοιπόν κυρίαρχο κράτος; Εντός της Ε.Ε., δίχως παρεμπόδιση στο κεφάλαιο και δίχως δασμούς, εντός της ευρωζώνης, δίχως εθνική νομισματική πολιτική. Και όχι μόνο βέβαια. Εντός του ΝΑΤΟ που μας επιβάλει με το Νέο του Δόγμα ακόμη μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες, στις ήδη εξωφρενικά βεβαρημένες.
Δεν πρέπει να σκανδαλιζόμαστε από τις, πρωτάκουστες είναι η αλήθεια, υποδείξεις του επίτροπου, καθώς η Ελλάδα δεν είναι πλέον ένα κυρίαρχο κράτος. Έπειτα από την τοποθέτηση της Κομισιόν, είναι ανούσιος και παραπλανητικός κάθε διαχωρισμός της οικονομικής παρέμβασης, που έχουμε de facto αποδεχτεί, με την παρέμβαση στα ζητήματα εσωτερικής πολιτικής. Είναι ξεκάθαρο. Η Ελληνική πολιτική έχει καταργηθεί και το βαθύ έρεβος στο οποίο μας οδηγούν εδώ και πολλά χρόνια είναι έμπροσθεν μας.
Οι ιδιωτικοποιήσεις, η εκποίηση των κρατικών επιχειρήσεων, η καταβαράθρωση κάθε είδους συνδικάτου είναι η επόμενη μέρα, με την γκρέμισμα σε μισθούς και συντάξεις να είναι ήδη το υπάρχον status quo. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ουσιαστικά συναινούν, ενώ παράλληλα προσπαθούν να διατηρήσουν ή να αναλάβουν πρωτεύοντα ρόλο για ίδιον όφελος. Και οι δυο είναι έτοιμοι να εξασφαλίσουν στην Γερμανία και την Κομισιόν τον ηγεμονικό τους ρόλο στη χώρα και μάχονται (μέσω δηλώσεων και προγραμμάτων) για να λάβουν το χρίσμα.
Οι προσπάθειες των πολιτικών της χώρας είναι τουλάχιστον συγκινητικές. Ο Λοβέρδος κατήγγειλε τις «αμφισημίες», καθώς ο στιβαρός λόγος υπέρ του μνημονίου, της Γερμανίας, των ιδιωτικοποιήσεων θα ανταμειφθεί με την θέση του νυν (;) πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου. Ο Σαμαράς από την πλευρά του απέδειξε, με διάφορα charts, πως αυτός θα προχωρήσει άμεσα στους όρους του μνημονίου και ο Παναγιωτόπουλός υποστήριξε πως το «μνημόνιο 2» ζητά αυτά «που εμείς έχουμε ήδη εξαγγείλει».
Μια δωσίλογη κυβέρνηση και μια αντιπολίτευση που επιθυμεί να πάρει τα ηνία για να συνεχίσει το έργο, γνωρίζοντας όμως πως ο δρόμος της συναίνεσης έχει πολλαπλά οφέλη (όπως η αστυνομοκρατία που μπορεί να εγκαθιδρύσει). Η δήλωση του Όλι Ρεν έρχεται σε καίριο σημείο. Δίχως παραπλανητικούς τίτλους, έκπληκτους «εγκρίτους» δημοσιογράφους και σκανδαλισμένους πολιτικούς, οφείλει να δράσει αποκαλυπτικά, ως μια προοικονομία του δρομολογημένου μέλλοντος. Η επιβολή των βουτηγμένων στο αίμα χρεοκοπημένων πολιτικών πρέπει να έρθει στο προσκήνιο και να προκαλεστεί, τώρα, με την νέου τύπου ηγεμονία προ των πυλών.
Προβλέπεται ήττα Σαρκοζί ανεξαρτήτως αντιπάλου
Παραίτηση Στρος Καν, κούρσα διαδοχής και καταστροφολογία
