">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Με μια λιτή ανακοίνωση ο Ντομινίκ Στρος Καν επιβεβαίωσε το αναμενόμενο. Η παραίτηση του από τη θέση του γενικού διευθυντή στο ΔΝΤ ήταν θέμα ημερών, έπειτα από τις κατηγορίες για σεξουαλική επίθεση. Έτσι και έγινε. Σειρά παίρνει πλέον η σεναριολογία για την διαδοχή του, με την Ευρώπη να πιέζει προς την κατεύθυνση τις Γαλλίδας υπουργού οικονομικών, Κριστίν Λανγκάρντ, ενώ αναπτυσσόμενες οικονομίες και Ιαπωνία ζητούν την δική τους μερίδα του λέοντος. Η κούρσα διαδοχής, λοιπόν, τώρα ξεκινά με Γερμανία, Γαλλία και Κομισιόν να χρησιμοποιούν για άλλη μια φορά την κρίση της ευρωζώνης, ενώ η ρητορική περί της απουσίας του «φανατικού οπαδού του ευρώ», όπως αποκαλεί τον Στρος Καν η γαλλική Le Monde, σφίγγει ακόμη περισσότερο τον κλοιό γύρω από την Ελλάδα.
Έπειτα από ισχυρές διεθνείς πιέσεις ο Στρος Καν είναι παρελθόν από το ΔΝΤ. Ο Αμερικάνος υπουργός Οικονομικών, Τίμοθι Γκάιτνερ, δήλωσε ότι Στρος-Καν «δεν είναι σε θέση να διευθύνει και είναι σημαντικό για το διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ να τοποθετήσει επισήμως κάποιον, για μία μεταβατική περίοδο, ώστε να λειτουργήσει ως γενικός διευθυντής». Η Αμερική έδωσε το στίγμα και ακολούθησε η εξής ανακοίνωση: «Με ανείπωτη θλίψη αναγκάζομαι να παρουσιάσω στο διοικητικό συμβούλιο την παραίτησή μου από το ΔΝΤ. Τη στιγμή αυτή στις σκέψεις μου είναι η σύζυγός μου, την οποία αγαπώ περισσότερο από τίποτε άλλο, τα παιδιά μου, την οικογένειά μου και τους φίλους μου. Σκέφτομαι επίσης τους συναδέλφους μου στο ΔΝΤ, με τους οποίους καταφέραμε σπουδαία πράγματα κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών».
Εν συνεχεία ο DSK, όπως είναι γνωστός στην Γαλλία, τονίζει πως «Θέλω να προστατέψω το ΔΝΤ το οποίο υπηρέτησα με τιμή και αφοσίωση. Θέλω να αφιερώσω όλη μου τη δύναμη, όλο μου το χρόνο και όλη μου την ενέργεια για να αποδείξω την αθωότητά μου». Πλέον, ο Τζον Λίπσκι εκτελεί χρέη μεταβατικού επικεφαλής και θα εκπροσωπήσει το ΔΝΤ στη σύνοδο κορυφής του G-8, στα τέλη Μαΐου, στην Ντοβίλ της Γαλλίας, με τα σενάρια για τη διάδοχη κατάσταση να μαίνονται. Από τη μια πλευρά σύσσωμες οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις ζητούν διευθυντή από την παλαιά ήπειρο, λόγω της εμπλοκής του ταμείου στην επίλυση της κρίσης της ευρωζώνης. Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι αναδυόμενες χώρες, δηλαδή η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία, καθώς και η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ.
Η διαδοχή
Στην κούρσα διαδοχής φαίνεται να ξεχωρίζει η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ. Η 55χρονη Λαγκάρντ θεωρείται και από το Βερολίνο ως η ιδανική ακόλουθος του Στρος Καν, καθώς έχει πλήρη γνώση της κρίσης της ευρωζώνης και είναι πιστή στο ευρώ. Επιπλέον πλεονέκτημα που προωθεί την υποψηφιότητα της Γαλλίδας υπουργού είναι το γεγονός πως, αν εν τέλει διαδεχθεί τον Στρος Καν, θα καθίσταται η πρώτη γυναίκα γενική διευθύντρια στην ιστορία του ΔΝΤ. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι είναι ο Βρετανός Γκόρντον Μπράουν, πρώην υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας, καθώς και ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας, Κεμάλ Ντερβίς. Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους επιθυμούν να προωθήσουν τον οικονομικό σύμβουλο του προέδρου Ομπάμα, Ντέιβιντ Λίπτον, ενώ λίγες πιθανότητες συγκεντρώνουν ο Τρέβορ Μάνουελ, της Νότιας Αφρικής και ο Χαρουχίκο Κουρόντα, της Ιαπωνίας.
Επιστροφή στην καταστροφολογία
Με τον Στρος Καν να αποτελεί παρελθόν για το ΔΝΤ, η γαλλική Le Monde σε χθεσινό δημοσίευμα σχολίαζε πως: «Θα μας λείψει αυτή την κρίσιμη στιγμή [o DSK] για την ευρωζώνη, ενώ η Ε.Ε. καλείται να αποφασίσει την περαιτέρω στήριξη για την Αθήνα». Η τέλεια αφορμή δόθηκε και οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο, η Αυστρία, όλοι σύσσωμοι πραγματοποιούν μια ακόμη μεγάλη επίθεση. Η ΕΚΤ μιλά για επιτάχυνση του ελληνικού προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, ενώ υποστηρίζει πως πρέπει «να πειστούν οι Έλληνες να πληρώνουν τους φόρους τους και να συνταξιοδοτούνται στα 65 όπως όλοι οι άλλοι στο δυτικό κόσμο».
Η πολιτική πίεση που ακούν δεν μας είναι άγνωστη. Μόλις ένα χρόνο πριν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οι εταίροι και οι δανειστές μας διεξήγαγαν, πλήρως επιτυχημένα, μια καθημερινή καμπάνια καταστροφολογίας, η οποία μας οδήγησε στο πρώτο «σωτήριο» μνημόνιο. Τότε, το μνημόνιο (Νο1) θεωρούνταν ο ιδανικός και μοναδικός τρόπος να βγούμε από την κρίση. Τώρα επιστέφουμε στην καταστροφολογία, λες και το ενδιάμεσο στάδιο της αποτυχίας του μνημονίου δεν υπήρξε ποτέ, ενώ παράλληλα μας παρουσιάζονται, εκ νέου, αδιέξοδες πολιτικές ως τακτικές «που θα βγάλουν τη χώρα από την κρίση» με το μνημόνιο Νο2.
