">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑΣ
Μαύρη μέρα για την Ελλάδα ξημέρωσε την περασμένη Πέμπτη. Ο αποκλεισμός του χωριού της Ιερισσού, η άγρια επιχείρηση κατατρομοκράτησης των κατοίκων με ειδικές ομάδες της ελληνικής αστυνομίας και οι λιπόθυμοι μαθητές, είναι η πραγματικότητα της «επένδυσης» στις Σκουριές, μία «επένδυση» για την οποία ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει ωμά δηλώσει πως «θα προστατευτεί με κάθε κόστος».
Ποια ακριβώς επένδυση είναι αυτή; Μιλάμε για το κολοσσιαίο ποσό των 11 εκατομμυρίων ευρώ, ποσό με το οποίο ξεπουλήθηκαν 317 χιλιάδες στρέμματα στο δάσος των Σκουριών, όπου βρίσκονται μεταλλεύματα αξίας 12 δισ. ευρώ. Αυτή τη συμφωνία υπέγραψε ο τότε υφυπουργός Οικονομικών Χρήστος Πάχτας, ο οποίος ακόμη και σήμερα μιλά για τις 5.000 θέσεις εργασίας που θα φέρει η «επένδυση» (η ίδια η εταιρεία τον διαψεύδει, 1.800 θα είναι οι θέσεις εργασίας). Όταν η υπόθεση κόλλησε, ο άνθρωπος ειδικών αποστολών ανέλαβε δράση. Λίγοι θυμούνται πως ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο λαομίσητος υπ. Οικονομικών των Μνημονίων και σήμερα κατηγορούμενος για τη λίστα Λαγκάρντ, δεν παύθηκε όταν ο σημερινός πρωθυπουργός αρνήθηκε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και έστησε μαζί με τον Βενιζέλο και τον Καρατζαφέρη την εκτρωματική κυβέρνηση Παπαδήμου. Οι καλές υπηρεσίες του Γ. Παπακωνσταντίνου αναγνωρίστηκαν από τη νέα κυβέρνηση και ο στενός συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, όπου και έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του για τη συνέχιση της «επένδυσης».
Πρόκειται για εθνικό σκάνδαλο, παγκοσμίου βεληνεκούς. Εδώ, όμως, υπάρχει μία παγίδα. Θα δεχόμασταν την εκμετάλλευση του αρχέγονου δάσους αν το αντίτιμο ήταν μεγαλύτερο; Τώρα που η κυβέρνηση αλλάζει το μεταλλευτικό νόμο για να μπαίνουν στα ταμεία του δημοσίου 3 εκατ. το χρόνο είναι καλύτερα; Αυτού του είδους την καταστροφική ανάπτυξη επιθυμούμε; Το μόνο που μας ενδιαφέρει για το νερό μας για παράδειγμα είναι να δοθούν πιο πολλά χρήματα; Όταν η ιστορική εμπειρία δείχνει πως το μοντέλο αυτό είναι πέρα για πέρα αποτυχημένο, εμείς θα κοιτάξουμε να βγάλουμε τη χρονιά (κι αν τη βγάλουμε) και να αφήσουμε τις επόμενες γενιές να παλέψουν για να ανατρέψουν την πανωλεθρία που φέρνει το ολοκληρωτικό ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου;
Η μπόχα από τις Σκουριές θα έπρεπε να συγκλονίζει το πανελλήνιο. Η κυβερνητική στήριξη στην «Άκτωρ» του Μπόμπολα και την Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. δεν είναι μία χρηματική συναλλαγή. Δεν υπάρχουν βαλίτσες με χρήματα προς την ίδια την κυβέρνηση, παρότι η εταιρεία πλημμυρίζει τα μεγάλα μέσα με διαφημίσεις. Αυτό που εξασφαλίζει η κυβέρνηση είναι στήριξη. Στήριξη προς μία κυβέρνηση που εξαθλιώνει τον ελληνικό λαό. Προς μία κυβέρνηση που στην κυριολεξία δεμένη σε έναν οικονομικό ζουρλομανδύα, γίνεται όσο αυταρχική χρειάζεται για να υποτάξει όποια κοινωνική ομάδα αντιδρά.
Τις περασμένες δύο εβδομάδες, οι Ιταλοί καταψήφισαν τις γερμανικές απειλές στις κάλπες, ενώ οι Πορτογάλοι βγήκαν μαζικά στους δρόμους (1.500.000 άνθρωποι σε μία χώρα σαν την Ελλάδα) για να στείλουν το μήνυμα προς την Τρόικα πως δεν είναι ευπρόσδεκτη στη χώρα τους και προς την κυβέρνηση πως δεν έχει νομιμοποίηση να συνεχίζει το πρόγραμμα λιτότητας. Στην Ελλάδα, μέχρι σήμερα, δεν έχουν υπάρξει ανάλογες αντιδράσεις. Η τρικομματική σκορπά ψεύτικες ελπίδες ανάκαμψης, ενώ η ίδια η Γερμανία μιλά για μία δεκαετία ακόμη σε κρίση. Εξαπατούν τον ελληνικό λαό.
Όπου βρίσκονται εστίες αντίστασης, όπως αυτή των ανυπόταχτων κατοίκων της Χαλκιδικής -που για περισσότερα από 15 χρόνια αρνούνται τον εμπαιγμό των νέων θέσεων εργασίας (όταν μελέτες αποδεικνύουν πως η Χαλκιδική θα γίνει από τουριστική-αγροτική περιοχή σε περιοχή βαριάς βιομηχανίας, πόσες θέσεις εργασίας θα χαθούν;), την τρομοκρατία των ιδιωτικών στρατών και της κυβερνητικής καταστολής- επιχειρεί να τις συντρίψει προς παραδειγματισμό. Έχουμε ξαναπεί πως όσο ο εξουθενωμένος ελληνικός λαός δεν αντιδρά μαζικά και συλλογικά, δεν ξεσηκώνεται, μονάχα περαιτέρω όξυνση μπορούμε να περιμένουμε.
