">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ο Νομπελίστας Ειρήνης σε άλλη μια σπουδαίας κενότητας ρητορική επίδειξη. Ο Μπάρακ Ομπάμα που ορκίστηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ στις 20 Ιανουαρίου του 2009, λίγες ώρες μετά το τέλος των Ισραηλινών επιθέσεων στη Γάζα, μίλησε για τη Μέση Ανατολή εκτοξεύοντας συγκεντρωμένα όλα τα κλισέ με τα οποία έχουμε μάθει να συνδέουμε τον αραβικό κόσμο. Η «ασφάλεια» του Ισραήλ, η «βιωσιμότητα» ενός Παλαιστινιακού κράτους και κατά τα άλλα, σαν να μην άλλαξε τίποτα τους τελευταίους 6 μήνες, ο αραβικός κόσμος χρειάζεται «δημοκρατία», «ειρήνη» και «αξιοπρέπεια». Το μέλλον της Αμερικής είναι «άρρηκτα συνδεδεμένο» με τη Μέση Ανατολή, όπως μας διαβεβαίωσε για άλλη μια φορά ο Ομπάμα. Με παρωπίδες, ιδεοληψίες και εμμονές αγνοούμε μαζικά και δομικά την ίδια τη Μέση Ανατολή, που δεν επιθυμεί αυτήν την ανίερη ένωση που μας περίγραψε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Η αναφορά του Ομπάμα για «επιστροφή στα σύνορα του 1967», ξένισε, προκάλεσε ερωτηματικά και φυσικά την αντίδραση του Ισραήλ. Τα σύνορα στα οποία αναφέρεται, είναι χρονικά πριν τον Πόλεμο των Έξι ημερών και το Παλαιστινιακό κράτος θα περιλάμβανε, σύμφωνα με αυτά, τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενταμιν Νετανιάχου αντέδρασε, απέκλεισε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθώς θα σήμαινε την ισραηλινή αποχώρηση από την κατεχόμενη Δυτική Όχθη και την προσαρτηθείσα Ανατολική Ιερουσαλήμ. Παράλληλα, επικαλέστηκε τη δέσμευση του τέως Αμερικανού προέδρου Τζορτζ Μπους προς τον τότε ισραηλινό πρωθυπουργό Αριέλ Σαρόν, εν έτει 2004, όπου και τα δυο σώματα του Κογκρέσου της αμερικανικής κυβέρνησης απέκλειαν την επιστροφή του Ισραήλ στα σύνορα πριν από τον Ιούνιο του 1967.
Τα διεθνή μέσα και η αντίδραση του Νετανιάχου εστίασαν μοναχά σε αυτή τη δήλωση, η οποία ήταν απλά παραπλανητική. Ο Ομπάμα αναιρεί τον εαυτό του με όλο τον υπόλοιπο λόγο του και επ’ ουδενί δεν χαράσσει κάποια ρήξη των ΗΠΑ με το Ισραήλ, όπως πολλά μέσα διέγνωσαν. Σε μια τετριμμένη στην ουσία της ομιλία, ο Ομπάμα επανέλαβε ότι είναι αντίθετος με την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους από τον ΟΗΕ τον ερχόμενο Σεπτέμβριο χωρίς την ύπαρξη ειρηνευτικής συμφωνίας. Ουσιαστικά, με αυτόν τον τρόπο στερεί από την Παλαιστίνη την οποιαδήποτε δυνατότητα μιας πραγματικής διαπραγμάτευσης με το Ισραήλ. Μετέπειτα ακολούθησε η γνωστή συνταγή. Η «ασφάλεια» και η «βιωσιμότητα» σημαίνουν ένα στρατιωτικό κράτος για το Ισραήλ και μια παράδοση των όπλων για την Παλαιστίνη, ενώ για τους εποικισμούς ούτε λόγος.
Στη συνέχεια, ο Ομπάμα μίλησε για τη Συρία, τη Λιβύη, το Μπαχρέιν και την Υεμένη. Στο Μπαχρέιν, που αιματοκυλίζεται, δεν υπήρξε ούτε υπόνοια για εξέγερση σύμφωνα με τον Ομπάμα, και σίγουρα τίποτε που δεν μπορεί να λυθεί δίχως έναν καλό «διάλογο». Στην Υεμένη, όπου η μεταπολίτευση σε στυλ Αιγύπτου έχει οργανωθεί, ο Πρόεδρος Σάλεχ «πρέπει να παραδώσει την εξουσία, όπως έχει δεσμευτεί». Στην περίπτωση της Συρίας ο Ομπάμα ήταν προσεκτικός. Από τη μια στήριξε τον αλ-Άσαντ, που «μπορεί να ηγηθεί της αλλαγής», αλλά αν δεν μπορεί «πρέπει να φύγει». Μια στάση πλήρως εξηγήσιμη αν αναλογιστούμε πως η Συρία είναι σύμμαχος τόσο των ΗΠΑ, όσο και του Ιράν. Τέλος, στη Λιβύη όλα είναι ξεκάθαρα, με τους αντικαθεστωτικούς να κάνουν business με τη Δύση.
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ προσπάθησε να οικειοποιηθεί τις αραβικές εξεγέρσεις, εξ ου και η υπόσχεση για διαγραφή κομμάτι του χρέους της και οικονομική στήριξη της Αιγύπτου και της Τυνησίας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένας απλός θεατής των εξελίξεων. Και παρά την αντιφατική, με την υπόλοιπη ομιλία του, δήλωση για τα σύνορα του 1967, η αλήθεια είναι πως και στο Παλαιστινιακό ο Ομπάμα είναι ακριβώς αυτό. Ένας θεατής. Και όταν ο Νετανιάχου φύγει από την Ουάσιγκτον, όπου συναντιέται με τον Ομπάμα, οι εποικισμοί θα συνεχιστούν, όπως και οι θεατρινισμοί του Προέδρου των ΗΠΑ.
