">
Ανταπόκριση: Λευτέρης Αδαμίδης
Τα φαβορί δικαιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό με τον πιο πανηγυρικό τρόπο στην τελετή της απονομής των βραβείων του 64ου Φεστιβάλ Καννών με πρώτον και καλύτερο τον απόντα Τέρενς Μάλικ να κερδίζει για το φιλόδοξο όσο και απαιτητικό «Δέντρο της Ζωής» το Χρυσό Φοίνικα δια χειρός του στενού του φίλου και προέδρου της κριτικής επιτροπής Ρόμπερτ ντε Νίρο. Μια βράβευση που δίχασε όπως και η ταινία τους κριτικούς με αρκετούς να διακρίνουν ένα δυνατό σπρώξιμο στην ταινία που κάνει την έξοδό της αυτές τις ημέρες σε όλο τον κόσμο και στην πατρίδα μας. Αντίθετα άλλοι, ανάμεσά τους και εμείς, είδαμε σε αυτή τη βράβευση την ψήφο ενός πάντα τολμηρού φεστιβάλ όπως οι Κάννες σε μια ταινία δύσκολη μεν αλλά υψηλής καλλιτεχνικής αξίας, μιας ταινίας που είναι να απορεί κανείς πώς ξεπήδησε μέσα από τους μηχανισμούς του συντηρητικού Χόλιγουντ. Ακριβοδίκαιη η μοιρασιά του Μεγάλου Βραβείου της Επιτροπής στο αριστουργηματικό «Παιδί με το Ποδήλατο» των αδερφών Νταρντέν και στο εξίσου εξαιρετικό «Once Upon a Time in Anatolia» του Νούρε Μπίλγκε Τσεϊλάν. Δεν είχαμε την ευκαιρία να γράψουμε για την ταινία στις ανταποκρίσεις καθώς προβλήθηκε στο τέλος του φεστιβάλ αξίζει όμως να πούμε ότι σηματοδοτεί το πέρασμα του Τσεϊλάν σε μια νέα ωριμότητα και σε ακόμη πιο φιλόδοξους όσο και σκοτεινούς δρόμους. Η διάρκειας δυόμισι ωρών συναρπαστική ταινία παρακολουθεί την ιστορία ενός ιατροδικαστή ο οποίος συνοδεύει μαζί με την αστυνομία δύο δολοφόνους σε ένα ταξίδι στην περιοχή όπου έχουν υποδείξει πως έχουν θάψει το θύμα τους, ένα νεαρό άνδρα. Με επιρροές από τον μεγάλο ιρανό Αμπάς Κιαροστάμι, αλλά και απόηχους από την «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου στο πρώτο μέρος και φανερή την επίδραση του νέου ρουμανικού σινεμά στο δεύτερο μέρος η ταινία αποτελεί ένα ποιητικό στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση και τον παραλογισμό του φόνου και ταυτόχρονα ένα πολιτικό σχόλιο για τη σημερινή Τουρκία. Από τις πιο τολμηρές επιλογές το βραβείο σκηνοθεσίας στο βίαιο b-movie «Drive» του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν ο οποίος και το αφιέρωσε στον εξαίσιο πρωταγωνιστή του Ράιαν Γκόσλινγκ. Αντίθετα η βράβευση με το Βραβείο της Επιτροπής του γαλλικού «Polisse» που μοιάζει ένα καλογυρισμένο επεισόδιο του CSI ή ανάλογων αστυνομικών σειρών ήρθε να μας θυμίσει ότι καθώς το φεστιβάλ γίνεται σε γαλλικό έδαφος κάτι πρέπει να μείνει και στη διοργανώτρια χώρα. Στα αξιοσημείωτα της βραδιάς η δίκαιη βράβευση της Κίρστεν Ντανστ για το ρόλο της στη διαβόητη πλέον «Μελαγχολία» του εξοστρακισμένου από το φεστιβάλ Λαρς Φον Τρίερ, κίνηση που μπορεί να ερμηνευτεί και ως χειρονομία καλής θέλησης απέναντι στον προβοκάτορα δημιουργό. Εξίσου αναμενόμενο το βραβείο ανδρικής ερμηνείας δόθηκε στον πρωταγωνιστή του διασκεδαστικού «The Artist», Ζαν Ντουζαρντέν σε μια προσπάθεια να μη φύγει με άδεια χέρια μια ταινία που άρεσε σε κοινό και κριτικούς. Ανάλογης λογικής και το βραβείου σεναρίου στο «Footnote» από το Ισραήλ. Μεγάλος αδικημένος ίσως ο Άκι Καουρισμάκι που είδε τη συγκινητική «Χάβρη» να φεύγει μόνο το βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών (FIPRESCI) και ακόμη περισσότερο ο Πάολο Σορεντίνο για το εξαιρετικά ενδιαφέρον «This Must be the Place» και ο Πέδρο Αλμοδοβάρ που και οι δύο έμειναν εντελώς με άδεια χέρια. Αξίζει τέλος να σημειώσουμε την επιλογή της αργεντίνικης ταινίας «Las Acacias» του Πάμπλο Τζιορτζέλι για το βραβείο Χρυσή Κάμερα που απονέμεται σε πρωτοεμφανιζόμενο δημιουργό. Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη όσο και απλή ταινία δρόμου που ακολουθεί το ταξίδι ενός οδηγού νταλίκας που μεταφέρει ξυλεία και μιας φτωχής γυναίκας που φεύγει μαζί με το μωρό της από την Παραγουάη για το Μπουένος Άιρες σε αναζήτηση δουλειάς. Μια ταινία γυρισμένη με ελάχιστα χρήματα αλλά με μεγάλη καρδιά, ένα μικρό μάθημα οικονομίας που αξίζει να ανακαλύψουν και οι νέοι Έλληνες δημιουργοί.
