">
Το φαντασιακό ευρώ συνάντησε την Μάργκαρετ Θάτσερ και το «Δεν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος», όταν ξεφούσκωσε η ελκυστική ψευδαίσθηση των προηγούμενων δεκαετιών, δίνοντας χώρο για την τελική κατάρρευση
«Εξέγερση εναντίον της αξιολύπητης δουλοπρεπούς ηγεσίας σας και απάρνηση του συνόλου του βουνού του απεχθούς χρέους, πιάστε τον ταύρο από τα κέρατα»
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Είναι πραγματικά τόσο απλό, Ευρώπη: είτε επαναστάτησε εναντίον των τραπεζών είτε αποδέξου δεκαετίες χρεο-δουλείας». Ο οικονομικός αναλυτής Τσαρλς Χιου Σμιθ μας εξηγεί πως έχουμε επιλογή να απορρίψουμε όλους εκείνους που ρίσκαραν και μεταβίβαζαν αυτό το ρίσκο στους λαούς. Μας παρακινεί να αντιληφτούμε πως δεν έχουμε πλέον να κάνουμε ούτε με καπιταλισμό, ούτε με δημοκρατία. Στην πραγματικότητα βιώνουμε μια χρηματοπιστωτική τυραννία. «Είναι δική σου επιλογή Ευρώπη, γι’ αυτό διάλεξε σοφά. Αν θέλεις ένα μοντέλο λογικής και ανάπτυξης, κοίτα προς την Ισλανδία. Αυτοί αποποιήθηκαν τα ανεξόφλητα χρέη τους και την χρεο-δουλεία (..) Έτσι, ο εφιάλτης πέρασε για αυτούς (..) Τώρα είναι η δική σας ώρα να επιλέξετε».
Καταπέλτης είναι και ο πρώην οικονομολόγος της Γουόλ Στριτ, Μάικλ Χάντσον, ο οποίος στο άρθρο του «Η μετάβαση της Ευρώπης από την Σοσιαλδημοκρατία στην ολιγαρχία» μας λέει πως «αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι το ισοδύναμο του πολέμου», για να επεξηγήσει πως οι στόχοι αυτού του χρηματοπιστωτικού πολέμου είναι ίδιες με αυτούς της στρατιωτικής κατάκτησης. Δηλαδή; «Πρώτος (στόχος είναι) το έδαφος και τα πλούτη του υπεδάφους, για τα οποία θα χρεωθούν μισθώματα ως φόρος τιμής. Δεύτερος (στόχος είναι) οι δημόσιες υποδομές να χρεώνουν ενοίκιο ως τέλος πρόσβασης. Τρίτο (στόχο αποτελούν) όλες οι άλλες επιχειρήσεις και περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου».
Ο Μ. Χάντσον συνεχίζει ξεκαθαρίζοντας πως αυτός ο χρηματοπιστωτικός πόλεμος μπορεί να καθορίσει μια ολόκληρη εποχή, καθώς «απειλεί να γίνει η ιστορική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα από το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα που χαρακτηριζόταν από την ελπίδα και την τεχνολογική ανάπτυξη σε μια νέα εποχή πόλωσης όπου η οικονομική ολιγαρχία αντικαθιστά τις δημοκρατικές κυβερνήσεις και μετατρέπει τους πληθυσμούς σε εργάτες προς πληρωμήν χρέους». Το φαντασιακό ευρώ συνάντησε την Μάργκαρετ Θάτσερ και το «Δεν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος», όταν ξεφούσκωσε η ελκυστική ψευδαίσθηση των προηγούμενων δεκαετιών, δίνοντας χώρο για την τελική κατάρρευση, όπως την περιγράφει ο Μ. Χάντσον.
Το ρητό που αρεσκόταν να χρησιμοποιεί η Μ. Θάτσερ μας γυρνάει στον Τσάρλς Χιου Σμιθ και τον ένα δρόμο που βλέπει για τους ευρωπαϊκούς λαούς. «Εξέγερση εναντίον της αξιολύπητης δουλοπρεπούς ηγεσίας σας και απάρνηση του συνόλου του βουνού του απεχθούς χρέους. Πιάστε τον ταύρο από τα κέρατα και αποκηρύξτε το ευρώ που είναι η βασική αιτία της κρίσης». Μάλιστα, ο Τ. Σμιθ ξεκαθαρίζει πως απόρριψη του ευρώ, δεν σημαίνει απόρριψη των ελευθεριών που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση (που θα μπορούσε να προσφέρει προσθέτουμε εμείς), παρά μόνον στο μυαλό των αποδυναμωμένων ηγετών της ΕΕ.
Δεν υπάρχει κάποια μέση λύση, σύμφωνα με τον Τ. Σμιθ, καθώς το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί ούτε τώρα ούτε στο μέλλον. Απευθυνόμενος στους ευρωπαϊκούς λαούς λέει πως «η χρεο-δουλεία θα σκλαβώσει εσάς, όχι τις τράπεζες ή την εκάστοτε εγχώρια ελίτ σας». Όσο η Ευρώπη πλησιάζει στο ολοκληρωτικό μόρφωμα που προμήνυε εξ αρχής το νεοφιλελεύθερο μονεταριστικό ευρώ, τόσο γεννά εχθρούς η γερμανοποίηση της ΕΕ. Σύμφωνα με τον Μ. Χάντσον, αυτό δεν συμβαίνει μόνο ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά αλλά και στους ίδιους τους λαούς. Στις υπερχρεωμένες χώρες σαν την Ελλάδα, «οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι αντιλαμβάνονται ολοένα και περισσότερο το ολιγαρχικό πραξικόπημα όπου η φορολόγηση, ο κρατικός προϋπολογισμός και ο έλεγχος περνάει στα χέρια τεχνοκρατών που ορίζονται από τα διεθνή τραπεζικά καρτέλ».
Καταπέλτης η ΔΟΕ για τρόικα
Έκθεση της Ανώτατης Αποστολής της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ-ILO) τάσσεται αναφανδόν κατά της τρόικας, της κυβέρνησης και του μνημονίου. Μετά τις καταγγελίες τις ΓΣΕΕ για παραβίαση διεθνών συμβάσεων εργασίας, κλιμάκιο της ΔΟΕ ήρθε στην Ελλάδα το Σεπτέμβριο και στα συμπεράσματα της περιλαμβάνονται τα εξής: Όσο υπάρχει έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης κατά τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης οι θυσίες που υφίσταται ο λαός θα είναι άδικες και άνισες και δεν θα οδηγούν σε έξοδο από την κρίση αλλά σε ανακύκλωσή της και σε πιο βαθιά ύφεση ενώ η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων θα εισφέρει στην κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής και όχι στην οικονομική ανάπτυξη. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι δίκαιοι όροι αμοιβής και εργασίας, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις καθώς και ο κοινωνικός διάλογος για την άσκηση πολιτικών απασχόλησης και ασφάλισης καταστρατηγούνται και οδηγούν, σύμφωνα με την ΔΟΕ, στην ανεργία, την ανέχεια και τη φτώχεια. Παρότι η ΔΟΕ δεν περνά σε προτάσεις για αναχαίτιση της κρίσης ή για ακύρωση τροϊκανών μέτρων, υπενθυμίζει σε κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ πως έχουν υποχρέωση να τηρούν τις διεθνείς συμβάσεις.
