Το τελευταίο «αντίο» στον Λεωνίδα Κύρκο

Πλήθος κόσμου από όλη τη χώρα, άνθρωποι από όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου, του πνεύματος και της τέχνης και η οικογένεια του αποχαιρέτησαν σήμερα στο Α΄ Νεκροταφείο τον ιστορικό ηγέτη της Ανανεωτικής Αριστεράς. «Φεύγω. Ζήσαμε μια συναρπαστική περιπέτεια κι έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου στον αγώνα για το δίκιο και την ανθρωπιά. Να συνεχίσετε τον αγώνα για τον σοσιαλισμό με ελευθέρια και δημοκρατία, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος» ανέφερε στον αποχαιρετισμό του ο Λεωνίδας Κύρκος. Στην πολιτική κηδεία, μετά από επιθυμία του ίδιου εκφωνήθηκε μόνον ένας επικήδειος από τον Φώτη Κουβέλη. Στον αποχαιρετισμό του ο ηγέτης της Δημοκρατικής Αριστεράς αναφέρθηκε στη «φωτεινή, πολυεπίπεδη προσωπικότητα, που διακρινόταν από τη μαχητικότητα, την πολιτική οξυδέρκεια, την προσήνεια και τη δεινή ρητορική ικανότητα». Ανατρέχοντας στη συμμετοχή του Λεωνίδα Κύρκου στους αγώνες της αριστεράς, στις φυλακίσεις και τις διώξεις του, ο Φώτης Κουβέλης ιδιαιτέρως υπογράμμισε την έμφαση που απέδιδε «στην επανάσταση στη σκέψη και τις πρακτικές του αριστερού κινήματος». «Πίστευε στην Αριστερά των ανοιχτών οριζόντων, έβλεπε την πολιτική οραματικά και δημιουργικά, ήθελε η πολιτική της αριστεράς να είναι σύγχρονη, τολμηρή και συμφιλιωτική, εκρηκτική, ΝΑ ΄ναι αποστολή στην υπηρεσία του έθνους και των κοινωνικά αδύναμων». Για την ιστορική πολιτική διαδρομή του ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς στάθηκε ιδιαιτέρως σε δύο γραπτές παρεμβάσεις του. Πρώτον, «τα πέντε σημεία της ΔΔΑ για την ομαλότητα», που εκδόθηκαν λίγους μήνες πριν από τη δικτατορία του ΄67, κείμενο στο οποίο ο συγγραφέας έκρουε την καμπάνα προειδοποίησης για την επερχόμενη χούντα και καλούσε σε έναν «πανεθνικό συναγερμό, για να αποκρουστεί ο κίνδυνος της εκτροπής βάσει μιας προγραμματικής συμφωνίας διεξόδου που απευθυνόταν σε όλες τις δυνάμεις του συνταγματικού-δημοκρατικού τόξου». Και δεύτερον, τους «στόχους του έθνους», όπου ο Λ. Κύρκος απέδιδε στη μεταπολίτευση την «ευκαιρία μιας νέας πορείας», καλώντας, αφενός τις τρεις μεγάλες παρατάξεις «να θεμελιώσουν τη νέα ελληνική δημοκρατία στη βάση του δημοκρατικού ανταγωνισμού και της αμοιβαίας πολιτικής αναγνώρισης» και αφετέρου την Αριστερά να χαράξει μια νέα στρατηγική - του «δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό». Στη σορό του ιστορικού ηγέτη της Ανανεωτικής Αριστεράς παραστάθηκαν από νωρίς το μεσημέρι διαδοχικά φίλοι του και συναγωνιστές από την Αντίσταση, τον ΣΥΝ και την "Αυγή", από τον «Ρήγα Φεραίο», από τις γυναίκες, τη νεολαία, τους καλλιτέχνες και την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Η επικήδειος τελετή ξεκίνησε με μια φυσαρμόνικα που έπαιξε το τραγούδι του Θεοδωράκη, σε στίχους Μανώλη Αναγνωστάκη «και προχωρούσα μέσα στη νύχτα», ενώ το φέρετρο συνόδευσε στην τελευταία του κατοικία ο ήχος από ένα βιολί που έπαιξε την αγαπημένη στον Λ. Κύρκο «ωδή στη χαρά» από την "Ενάτη" του Μπετόβεν.