">
Γράφει ο Παπαθωμάς Κίμων, άνεργος κοινωνικός επιστήμονας, μέλος του Δικτύου Ανέργων & Επισφαλώς Εργαζομένων και υποψήφιος με την «Ανταρσία στη Θεσσαλονίκη για την ανατροπή»
Φέτος η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε μια διπλή «τιμή». Από τη μία, στα πλαίσια της πολιτιστικής πολιτικής της ΕΕ, η Θεσσαλονίκη ονομάστηκε «Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας» για το 2014. Την ίδια περίοδο, τα στοιχεία της eurostat αναδεικνύουν τη πόλη μας ως πανευρωπαϊκή πρωτεύουσα ανεργίας, με το ποσοστό της άνεργης νεολαίας να ξεπερνά το 60%.
Δεν πρόκειται για «ατυχή σύμπτωση»: το ποσοστό που θέλει τους 2 στους 3 νέους άνεργους είναι αποτέλεσμα της ίδιας πολιτικής που στήνει τη χαριτωμένη βιτρίνα μιας πολιτιστικής πρωτεύουσας, με συναυλίες και δρώμενα. Για τον νέο της Θεσσαλονίκης, φέτος «πρωτευουσιάνο της Ευρώπης», η προοπτική που του επιφυλάσσουν κυβέρνηση και ΕΕ είναι να επιλέξει ανάμεσα στην ανεργία και στην κακοπληρωμένη (αν και όποτε πληρώνεται) εργασία των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ (voucher, κοινωφελή κλπ). Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στην «ευρωπαϊκή πρωτεύουσα νεολαίας» είναι το γεγονός ότι ένας στους δύο νέους σκέφτεται να την εγκαταλείψει, ψάχνοντας για εργασία στο εξωτερικό.
Η κατάσταση αυτή, πάνω κάτω κοινή για τους νέους σε όλη τη χώρα, αποκαλύπτει ξεκάθαρα το πρωταρχικό δίλημμα αυτών των (τριπλών) εκλογών: ο κάθε ψηφοφόρος καλείται να ταχθεί υπέρ ή κατά της πολιτικής που μας έφερε σε αυτή τη θέση. Πρόκειται για κοινό δίλημμα και στις τρεις κάλπες, όχι μόνο σε αυτή των ευρωεκλογών. Άλλωστε, μέσω των καλλικρατικών νόμων, η σύνδεση Δήμου και Περιφέρειας με την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση είναι τέτοια που δεν αφήνει κανένα περιθώριο κίνησης έξω από τη κεντρική πολιτική κατεύθυνση, όποιες και αν είναι οι προθέσεις του εκάστοτε δημάρχου ή περιφερειάρχη. Σε δήμο και σε περιφέρεια το τελευταίο λόγο θέλει να έχει «αυτός που πληρώνει» - και ας είναι ψίχουλα τα λεφτά του ΕΣΠΑ μπροστά στους τόκους για το χρέος που πληρώνουμε κάθε χρόνο προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ (τους τρεις της διαβόητης τρόικας).
Αν όμως το πρώτο καθήκον είναι το «μαύρισμα» σε αυτούς που μας έφεραν εδώ, το δεύτερο και δυσκολότερο είναι αυτό της πολιτικής τοποθέτησης. Αποκάλεσαν τη γενιά μας «γενιά του φραπέ» και της αδιαφορίας για τη πολιτική, έπειτα γενιά των 700 και των 500 ευρώ, έπειτα γενιά της επισφάλειας και της ανεργίας. Οι ίδιοι που μας έδωσαν αυτά τα παρατσούκλια μας δηλώνουν καθημερινά πως είμαστε η πρώτη γενιά εδώ και καιρό που καλείται να ζήσει με χειρότερους όρους από τη προηγούμενη, πως είμαστε η γενιά που «δυστυχώς ατύχησε», χωρίς να φταίει αυτή ακριβώς, και πρέπει τώρα να προσαρμοστεί στις «νέες συνθήκες». Για τους κυβερνώντες, το καλύτερο δώρο σε αυτές τις εκλογές θα ήταν να μη πάμε να ψηφίσουμε καθόλου (ή να ψηφίσουμε κάτι «λάιτ και απολιτίκ» όπως το Ποτάμι).
Κόντρα σε αυτή την αφήγηση της «άτυχης, πλην απολίτικης γενιάς» είναι που καλούμαστε να πάρουμε θέση. Δηλώνοντας ξεκάθαρα πως ένα σύστημα που δε χωρά τη νεολαία είναι ένα αποτυχημένο σύστημα. Πως είμαστε η πιο μορφωμένη γενιά που πέρασε από τη χώρα, με περισσότερα προσόντα από κάθε προηγούμενη και αρνούμαστε να προσαρμοστούμε στη μιζέρια της επισφάλειας και της ανεργίας στο όνομα του χρέους και της ΕΕ. Πως είμαστε η γενιά που θα μείνει εδώ να παλέψει για το μέλλον της, που θα στείλει το μήνυμα στους φίλους και συγγενείς μας που φύγαν μετανάστες πως υπάρχει ελπίδα, πως δε χαρίζουμε το τόπο μας σε κανένα. Ακόμη, πως είμαστε η γενιά που συγκρούεται με το αποτρόπαιο πρόσωπο του φασισμού που ξεπροβάλλει ξανά παντού στην Ευρώπη, με τους χρυσαυγίτες δολοφόνους του Παύλου Φύσσα να τολμούν να ζητούν πάλι τη ψήφο μας, η γενιά που παλεύει για ελευθερία και δημοκρατικά δικαιώματα.
Το περασμένο Οκτώβριο ο Σαμαράς δήλωσε από την Ουάσιγκτον πως ο βασικός φόβος για τη σταθερότητα της κυβέρνησής του είναι “αυτοί που μιλάνε ενάντια στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ”, χωρίζοντας έτσι καθαρά τα στρατόπεδα: από τη μία οι υποτακτικοί της Τρόικας, αυτοί που για την εξυπηρέτηση του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου καταστρέφουν το μέλλον μας, και από την άλλη οι ανάγκες της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, του κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας. Η ψήφος και η στήριξη των συνδυασμών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η καλύτερη απάντηση σ αυτή τη πρόκληση. Για Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία.
