">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Μας είπαν πως μέσα από τις φλόγες πρέπει να περάσουμε στην ομαλότητα. Έτσι, τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ της 6ης δόσης και της νέας δανεικής σύμβασης (κυρίως), όλες οι έως τώρα μνημονιακές δυνάμεις και κρυφο-μνημονιακές δυνάμεις. Από την πρώτη στιγμή είχαμε πει πως η αναγγελία δημοψηφίσματος, μπορεί να δράσει αποκαλυπτικά για την πολιτική σκηνή εντός και εκτός Ελλάδας. Κανένα κόμμα εξουσίας δεν το ήθελε. Το ίδιο και πανευρωπαϊκά, καθώς η ΕΕ, στα δημοψηφίσματα, πάντα χάνει.
Τo βράδυ της Τετάρτης φαινόταν να προγραμματίζεται το απίθανο, όμως στην πραγματικότητα, μέσα από όλο αυτό το σκηνικό χάους που επέβαλε ο Παπανδρέου, φτάσαμε σε αυτό που οι Ευρωπαίοι είχαν απαιτήσει μήνες πριν. Ίσως να ξεχάστηκε από τα ΜΜΕ, τα οποία φωνάζουν λέγοντας λίγα, αλλά οι αγαπημένοι εταίροι μας είχαν απαιτήσει την πολιτική συναίνεση από το πρώτο μνημόνιο, ενώ ο πρώτος που το έβαλε επί χάρτου ήταν ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, τον περασμένο Ιούνιο.
Κατ’ ουσίαν, αυτό προσέφερε η ΝΔ χθες, επικυρώνοντας το κούρεμα και υπακούοντας στην ουσιώδη θέληση της Ευρώπης. Άλλωστε, η πίεση της ΕΕ έκανε πιο απλή τη δουλειά της ΝΔ. Όσο το δημοψήφισμα έμενε στο δάνειο ή όχι (με ότι και αν αυτό συνεπαγόταν), η ΝΔ δεν μπορούσε να κάνει βήμα. Γινόταν ξαφνικά σύμμαχος του ΠΑΣΟΚ. Οι παλλαϊκές αντιδράσεις , ωστόσο, είχαν φέρει την Ευρώπη στη δυσάρεστη θέση να μην μπορούν άλλο να συνεργάζονται με τον Παπανδρέου. Είδαν εναλλακτική όμως. Ίσως πρωθυπουργός εξίσου υπάκουος όσο ο Παπανδρέου να μην εμφανιστεί ξανά ποτέ στην Ιστορία της Ελλάδας, όμως από τη λέξη δημοψήφισμα και μετά, ο Σαμαράς απέδειξε σε Μέρκελ και Σαρκοζί πως μπορεί να είναι αυτός ο νέος υπάκουος άνθρωπος.
Με όλο αυτό το πολιτικό αλαλούμ, έγιναν ξαφνικά δευτερεύοντα τα φλέγοντα ζητήματα, δηλαδή τα αμιγώς πολιτικά ζητήματα, τα οποία ο ελληνικός λαός δεν θα τα αποφύγει ότι, ότι και να γίνει. Ποια είναι αυτά; Το εξής ένα. Η παν-αποδεκτή δανειακή σύμβαση. Ας κοιτάξουμε λοιπόν τι είναι αυτό που ο Σαμαράς δέχτηκε.
Η Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM), κομμάτι της οποίας είναι και η Ελληνική Επιτροπή ενάντια στο Χρέος, με χθεσινή της δήλωση-παρέμβαση επισημαίνει πως η νέα δανεική σύμβαση είναι «αρνητική εξέλιξη που σφίγγει ακόμη πιο πολύ την θηλιά του δημόσιου χρέους στον λαιμό του λαού». Η απόφαση της 26ης Οκτωβρίου, όπως τονίζει η επιτροπή, δεν πρόκειται να επιλύσει το πρόβλημα του χρέους, ενώ θα σηματοδοτήσει νέα βάρη. Το στοιχειοθετεί με 8 κρίσιμους λόγους.
Νούμερο ένα. Η απόφαση «θα συνοδευτεί από νέα δάνεια, ύψους 130 δισ. ευρώ». Με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα θα μειώσει το χρέος της σε πολύ μικρότερο βαθμό από όσο μας υπόσχονται.
Νούμερο δυο. «Η μείωση που θα επέλθει είναι μικρή και άνισα κατανεμημένη». Ο λόγος είναι πως το εν λόγω κούρεμα δεν είναι επί της ουσίας στο 50%, καθώς εξαιρούνται τα δάνεια από την Τρόικα, ύψους 65 δις ευρώ, καθώς και τα ομόλογα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ύψους 55 δις ευρώ. Μιλάμε δηλαδή για κούρεμα 50% επί των 2/3 του χρέους.
Νούμερο τρία. «Τα ασφαλιστικά ταμεία θα επωμιστούν ένα τεράστιο βάρος». Η αναδιάρθρωση ήταν κόλαφος για την κυβέρνηση και την Ευρώπη, για περισσότερο από 2 χρόνια. Παρότι αυτή η κατάληξη ήταν αναπόφευκτη, το ΠΑΣΟΚ και κυρίως ο Παπακωνσταντίνου μιλούσαν με πάθος εναντίον αυτή της εξέλιξης, παρότι ήξεραν ότι είναι αναγκαία, προφασιζόμενοι τα ταμεία. Τελικά, θα έχουμε αναδιάρθρωση μαζί με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, «άρα ύψους 11,5 δις ευρώ βάρος των ταμείων» που σημαίνει μείωση συντάξεων και ασφαλιστικών παροχών.
Νούμερο τέσσερα. «Τα νέα εγγυημένα ομόλογα που θα εκδοθούν σε αντικατάσταση των παλιών δεν θα διέπονται από το ελληνικό δίκαιο». Μάλιστα, κατά πάσα πιθανότητα θα διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, ενισχύοντας δηλαδή τη θέση των δανειστών. Για να γίνουμε πιο σαφείς, επί παραδείγματι η Αργεντινή, η οποία, όπως όλοι οι Έλληνες ξέρουν, είχε χρεοκοπήσει και βρίσκεται ακόμη στα δικαστήρια με τους δανειστές.
Νούμερο πέντε. «Η δανειακή σύμβαση θα συνοδευτεί από νέα μέτρα λιτότητας». Αυτό που βιώνουμε δηλαδή απλά υψωμένο στη νιοστή. Κόψιμο μισθών, απολύσεις, με λίγα λόγια «βύθιση του ελληνικού λαού στη φτώχεια και την εξαθλίωση».
Νούμερο έξι. «Ως εγγύηση η Γερμανία και η ΕΕ στην ουσία απαιτούν να περιέλθει η Ελλάδα σε καθεστώς περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας». Μια νέα κατοχή, με γκαουλάιτερ σε όλα τα υπουργεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Το ξεπούλημα θα μεθοδευτεί εύκολα.
Νούμερο επτά. «Η ίδια αυτή η συμφωνία είναι θνησιγενής». Όπως έγινε και τον περασμένο Ιούλιο, όταν το ΠΑΣΟΚ πανηγύριζε για την τεράστια επιτυχία του, έτσι και αυτή τη φορά, η συμφωνία των τραπεζών είναι κάθε τι παρά δεδομένη.
Νούμερο οκτώ. «Αμφισβητούνται ακόμη και τα αποτελέσματά της». Ως γνωστόν έως τώρα, το χρέος εν έτει 2020 προβλέπεται πως θα είναι 120%. Κάτι που σύμφωνα με το ίδιο το ΠΑΣΟΚ αλλά και την ΕΕ δεν θα έχει κάνει το χρέος βιώσιμο. Άλλωστε, «αν είναι βιώσιμο το χρέος σε αυτό το επίπεδο γιατί η Ιταλία σήμερα που έχει χρέος σε αυτό το ύψος καλείται να το μειώσει; Και γιατί επίσης η Ελλάδα που είχε αυτό το χρέος το 2009 υποχρεώθηκε να μπει σε «πρόγραμμα διάσωσης»;
Για να γυρίσουμε στο θρίλερ που πρέπει κάθε Έλληνας να βιώσει, θέλει δεν θέλει, πρέπει να πούμε πως ένα είναι σίγουρο. Κανένας δεν μπόρεσε να κρυφτεί από την πραγματική του υπόσταση. Όχι βέβαια πως θα περίμενε κάποιος από την ΝΔ να υποστηρίζει οτιδήποτε άλλο από την υπογραφή της νέας σύμβασης, αλλά και την απόλυτη συγκατάβαση στην ατιμωτική για την Ελλάδα συμπεριφορά Μέρκελ και Σαρκοζί, οι οποίοι υπαγόρευσαν το ερώτημα καθώς η δική τους σύμβαση δεν μπορεί να τεθεί σε δημοψήφισμα. Για τον νυν (;) πρωθυπουργό που ο ίδιος αποκάλεσε «απειλή» το δικό του δημοψήφισμα, ούτε λόγος. Πιστός στην πορεία που μας έχει δείξει εδώ και χρόνια.
Ωστόσο, το διακύβευμα είναι τεράστιο. Οι εκλογές είναι απαραίτητες προτού γίνει η υπογραφή της δανειακής σύμβασης, απορρίπτοντας με αυτό τον τρόπο το διπλό τελεσίγραφο της Ευρώπης και το μονό αδιέξοδο και την αχαλίνωτη κοροϊδία του λαού, ο οποίος είναι συντριπτικά κατά του ΠΑΣΟΚ, αλλά και κατά της τρόικας και των επονείδιστων συμφωνιών.
