">
Για ποιο δημόσιο τομέα μου μιλάτε; Για ποιον εκσυγχρονισμό του δημοσίου; Ολα καταρρέουν, όλα διαλύονται. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα γι αυτόν τον τόπο. Πόσο χειρότερα, δηλαδή; Και το ρωτάω αυτό επειδή ακούω πως μερικοί τρέμουν στη σκέψη ότι αύριο θα κυβερνάει ο Τσίπρας.
Πόσο πιο πάτο θα πιάσουμε με τον Τσίπρα; Η διάλυση είναι πλέον ολοκληρωτική. Και στο τούνελ δε βλέπω φως, ούτε καν... αχτίδα. Ελληνικό δημόσιο τέλος... κηδεία! Μετά και από αυτό που έγινε στο Βόλο... Και μάλιστα χωρίς να εμπλέκεται ο Μπέος!
Μπήκε υπάλληλος του ΙΚΑ στο γραφείο του διευθυντή και τον γιαούρτωσε. Μάλιστα, κύριοι. Για τέτοιο ξεπεσμό μιλάμε. Για τέτοια κατρακύλα. Φτάσαμε να γιαουρτώνουν οι υπάλληλοι τον προϊστάμενο.
Κάποτε, στα καλά τα χρόνια, τα γιαουρτώματα γίνονταν από τους πολίτες, όταν αγανακτούσαν με τη συμπεριφορά των δημοσίων υπαλλήλων. Επρόκειτο για ακραία αντίδραση, όταν το πράγμα έφτανε στο απροχώρητο. Και πάντα η εκτόνωση γινόταν σε υπάλληλο. Ποτέ στο διευθυντή!
Αλλά τώρα τα χρόνια άλλαξαν, έγιναν δύσκολα. Ο πολίτης θα πρέπει να πάρει σειρά για να γιαουρτώσει. Τώρα οι υπάλληλοι αγρίεψαν. Τους έκοψαν το μισθό. Τους έκοψαν τα δώρα. Τους έκοψαν τα επιδόματα. Τους έκοψαν τα προνόμια. Κι έχουν τρελαθεί οι άνθρωποι. Για αυτό και εξοπλίζονται. Οχι με υπομονή, αλλά με γιαούρτι.
Τέσσερα γιαούρτια, λέει ο διοικητής ότι του πέταξαν. Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία. Τέσσερα! Πάντως ο υπάλληλος ισχυρίζεται ότι ήταν μόνο ένα. Οπότε δε γίνεται και οι δύο να λένε την αλήθεια. Μυστήριο...
Μήπως ήταν ένα το γιαούρτι, αλλά ο διευθυντής το έφαγε σε τέσσερις δόσεις; Τόσο πηγμένο; Τόσο καλά προσαρμοσμένο στο πλαστικό δοχείο; Μήπως επρόκειτο για τέσσερα σε ένα; Κάποια οικονομική συσκευασία, ίσως, όπως αυτές που κυκλοφορούν στα ράφια των σούπερ μάρκετ σε προνομιακές τιμές;
Λογικό μου ακούγεται. Να γιαουρτώσουμε τον διευθυντή, αλλά να μη μας βγει και ο κούκος αηδόνι... Εκτός αν πράγματι είχε μαζί του τέσσερα γιαούρτια ο υπάλληλος. Μπορεί να μπήκε κρατώντας τη νάιλον σακούλα με το λογότυπο του σούπερ μάρκετ και να άρχισε το γιαούρτωμα. Βέβαια, υπήρξε μια διαδικασία. Βγάζω από τη σακούλα το κυπελλάκι, ανοίγω προσεκτικά το χαρτάκι, πετάω το περιεχόμενο στη μάπα του προϊσταμένου, ξαναβάζω το άδειο-πλέον-κυπελλάκι στη σακούλα, παίρνω το δεύτερο κυπελλάκι, επαναλαμβάνω κ.ο.κ.
Απλά μου φαίνεται λιγουλάκι δύσκολο να βρίσκεσαι “εν βρασμώ ψυχής” και να επιτελέσεις με άρτιο τρόπο την αποστολή, ακολουθώντας σωστά τα βήματα. Κι αν βράζει η ψυχή σου, πώς τιθασεύεις το βρασμό; Με γιαούρτι; Γιατί όχι; Και το καλοκαίρι όταν καίγεται το ευαίσθητο δέρμα μας, με γιαούρτι τη βγάζουμε. Εκείνο το γιαούρτωμα δεν αποτελεί καθόλου προσβολή. Ισα-ίσα, είναι επιθυμητό, σχεδόν λυτρωτικό για το φλογισμένο δέρμα.
Προφανώς λάθος εποχή διάλεξε ο υπάλληλος του ΙΚΑ. Αν έκανε λίγη υπομονή ακόμη... μέχρι τον Ιούλιο... μέχρι τις πρώτες γερές ζέστες του καλοκαιριού... Θα ήταν πλήρως καλυμμένος από νομική άποψη. “Τον είδα καμένο από τον ήλιο και προσφέρθηκα να βοηθήσω. Εναν προϊστάμενο τον έχουμε, άλλωστε...”.
