">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Η μεγαλοφυΐα του ανθρώπου που στιγμάτισε την μεταπολίτευση, Α. Παπανδρέου, ήταν η δημιουργία μιας κοινωνίας κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν των δικών του επιθυμιών, αδυναμιών και στόχων σε βαθμό που ήταν ή δεν ήταν στην εξουσία το αποτέλεσμα ήταν το ένα και το αυτό. Έπειτα επικράτησε ο τεχνοκρατικός, λογιστικός «εκσυγχρονισμός» του Κ. Σημίτη με τις δομές Α. Παπανδρέου να μένουν αταλάντευτες. Οι δημοσκοπήσεις σήμερα φέρνουν το κόμμα, που έφτασε το 48%, στο πενιχρό 8%, απειλώντας τα δυνατά χαρτιά του με πολιτικό θάνατο. Μπορούμε να συνεπάγουμε πως αυτή η κατεδάφιση του ΠΑΣΟΚ (αφήνοντας στην άκρη και το γεγονός ότι σε αυτή τη βουλή εξακολουθεί να διαθέτει μεγάλη δύναμη, αλλά και το γεγονός ότι η συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μετά τις επόμενες εκλογές πρέπει να θεωρείται δεδομένη) σημαίνει και κατεδάφιση της κοινωνίας ΠΑΣΟΚ;
Σε άρθρο του Λάζαρου Λασκαρίδη στην Ισοτιμία της Κυριακής βλέπουμε αυτό που σιγά σιγά μαθαίνουμε, αλλά και αυτό που νιώθουμε, σε όλη του την μεγαλοπρέπεια. Ας πιάσουμε πρώτα αυτό που μαθαίνουμε και μας μεταφέρει ο Λ. Λασκαρίδης. Η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη είναι η έκπληξη των δημοσκοπήσεων με 18%, το μεγαλύτερο ποσοστό των θεωρούμενων Αριστερών κομμάτων. Σε αυτή τη ΔΗΜΑΡ, ο Φ. Κουβέλης ετοιμάζει να δώσει το έναυσμα για το νέο-παλιό «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ εναντίον των «συντηρητικών κύκλων» της Ευρώπης. Στο ψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ θα συμμετέχουν σύμφωνα με πληροφορίες του αρθρογράφου ο πρώην υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος και η πρώην υφυπουργός Μιλένα Αποστολάκη! Ήδη άλλωστε συμμετέχουν ενεργά μετά το κείμενο στήριξης προς τη ΔΗΜΑΡ, ο Νίκος Μπίστης (υφυπουργός της κυβέρνησης του Κ. Σημίτη), ο Παναγιώτης Παναγιώτου (επί χρόνια επικεφαλής της ΕΡΤ), αλλά και ο διευθυντής του STAR Σταμάτης Μαλέλης και οι δημοσιογράφοι Βασίλης Λυριτζής και Ηλίας Κανέλλης.
Ας πιάσουμε και τα μεταφυσικά τώρα. «Ο 61χρονος Φώτης Κουβέλης έχει μία προσηνή φυσιογνωμία, συνδυασμένη με ένα ίχνος προσμονής, καθισμένος στο δικηγορικό του γραφείο, δίπλα στη Βουλή», μας λέει η Σπίγκελ στην ανάλυση της «Η Ελλάδα γέρνει προς τα Αριστερά εν μέσω λιτότητας». Η ΔΗΜΑΡ είναι ένα κόμμα που απορροφά τους κραδασμούς του πολιτικού συστήματος, απορροφά τους δυσαρεστημένους-συντηρητικούς-μέχρι και αντιμνημονιακούς Πασόκους που βλέπουν τα ποσοστά τους να ισοπεδώνονται. Απορροφά και την κενή θέση του πράου-αντιμνημονιακού-ευρωπαϊστή (ότι και αν αυτό σημαίνει στην τελική) που άφησε ο Α. Σαμαράς. Απορροφά κυρίως όμως τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που δεν θέλουν να ακούν τον Έλβις, όπως τον αποκαλεί η Σπίγκελ, Α. Τσίπρα. Δεν το συζητάμε καν για πιο αριστερά από τον Έλβις.
Η απονομιμοποίηση της κυρίαρχης ηγεμονίας των τελευταίων 30 ετών βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της μωρουδίστικα βήματα με πολλές πιθανότητες να συνεχιστεί και να οξυνθεί λόγω του ξεπουλήματος-αποκρατικοποιήσεων και φυσικά της λεηλασίας της αγοράς εργασίας, του όποιου κοινωνικού κράτους, του εισοδήματος και της αγοράς εν γένει. Αυτή τη χρονική στιγμή όμως το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, εντάξει όχι ακριβώς ενωμένο αλλά σίγουρα δυνατό. Πόσο έκπληξη είναι λοιπόν η ΔΗΜΑΡ;
