">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Το 1970 οι χίπις κάπνιζαν μαριχουάνα και οι Αμερικάνοι στρατιώτες επέστρεφαν από το Βιετνάμ εθισμένοι στην ηρωίνη. Τον Ιούνιο του 1971 ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον, αποφασίζει να δεχτεί την πρόκληση και να αρχίσει τη «μάχη». Τα Ναρκωτικά ανακηρύσσονται σε «υπ’ αριθμόν 1 δημόσιος κίνδυνος» και ένας «πόλεμος» που μας συνοδεύει μέχρι σήμερα ξεκινά. Έτσι όπως γεννήθηκε, μέσα στον φόβο, τη διαφθορά και την αιματοχυσία, έτσι συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, όπου οι φρικαλεότητες στα σύνορα του Μεξικού με τις ΗΠΑ είναι καθημερινό φαινόμενο. Μετά το πέρας 40 ετών, μια διεθνής επιτροπή απαρτιζόμενη από πολιτικούς, πρώην και νυν ηγέτες κρατών, μεταξύ των οποίων και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου, αποφάνθηκε τουλάχιστον απλουστευτικά πως ο «πόλεμος» έχει αποτύχει.
Η απλούστευση σε σημείο λοβοτομής της εν λόγω επιτροπής οφείλει να εξηγηθεί με μια ματιά στο παρελθόν και παρόν του «πολέμου». Την δεκαετία του 1920 το Αμερικάνικο Κογκρέσο απαγόρευσε το αλκοόλ δημιουργώντας ουσιαστικά κολοσσιαίες περιουσίες ανθρώπων που έμειναν στην Ιστορία, όπως ο Αλ Καπόνε, αλλά και ανθρώπων που αντιλαμβανόμενοι την αλλαγή των καιρών δεν πιάστηκαν ποτέ για να τους θυμόμαστε. Αναλόγως και η βιομηχανία των Ναρκωτικών που, εντός και εκτός της Αμερικής, δουλεύει σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Οι αυστηροί νόμοι για τη χρησιμοποίηση ναρκωτικών (και όχι μονάχα την εμπορία) έχουν βουλιάξει τις φυλακές της χώρας σε τέτοιο βαθμό που η Πολιτεία της Καλιφόρνια διέταξε την προηγούμενη χρονιά την αποφυλάκιση 40.000 φυλακισμένων. Μια επικερδής ιδιωτική επιχείρηση, τόσο στο χτίσιμο, όσο και τη διαχείριση, οι φυλακές αφθονούν στις ΗΠΑ και αποτελούν την ισχυρότερη απόδειξη της διαφθοράς ενός ολόκληρου συστήματος και κάνουν ανούσια την αναφορά στους ίδιους τους μεγαλοβαρόνους των ναρκωτικών, που ποτέ μα ποτέ δεν διώκονται.
Και αν αυτά ισχύουν για την ενδοχώρα της Αμερικής, τότε μπορεί να φανταστεί κάνεις τι ισχύει ως προς την «εξωτερική πολιτική» σε μια υπόθεση που μας γυρνάει χρόνια πίσω. Στα τέλη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, δημιουργήθηκε ο περιβόητος «Γαλλικός Σύνδεσμος», με τις Αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες να συνεργάζονται με τη μαφία της Κορσικής. Με αντάλλαγμα τη συμμαχία εναντίον του Κομμουνισμού, η CIA μετακινούσε τα εμπορεύματα της Μαφίας, ενώ παράλληλα πλούτιζε. Έκτοτε δεν σταμάτησε να πλουτίζει. Οι χώρες και οι άνθρωποι με τις οποίες συμμάχησαν έστω και προσωρινά οι ΗΠΑ είναι πολλές. Το Λάος όταν το Βιετνάμ έγινε κομμουνιστικό, ο δικτάτορας του Παναμά το ‘70, Νοριέγκα, η Αϊτή το ’80 είναι λίγα παραδείγματα της ίδιας τακτικής. Η πιο πρόσφατη επικερδής στρατηγική αποκαλείται «φόροι βασανιστηρίων» [torture taxis] κατά την οποία η CIA χρησιμοποίει αιχμαλώτους για να περάσει ναρκωτικά από διάφορα αεροδρόμια, με πιο προσφιλή προορισμό το Gatwick, του Λονδίνου.
Με μια συνοπτική ματιά στο παρελθόν και το παρόν του «πολέμου εναντίον των ναρκωτικών» γίνεται αντιληπτό ότι το αυστηρό μοντέλο ποινικοποίησης που ισχύει στις ΗΠΑ είναι ένα μοντέλο φτιαγμένο για να εξυπηρετήσει ένα ολόκληρο σύστημα εντός και εκτός των συνόρων. Όπως ο «πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας», έτσι και ο προγενέστερός του εναντίον των ναρκωτικών, είναι εκφάνσεις των ίδιων συσχετισμών δυνάμεων. Κυνηγώντας αόρατους εχθρούς και επιδιώκοντας πολέμους που δεν μπορούν να κερδηθούν, αυτοί οι συσχετισμοί διαιωνίζονται ενόσω ακόμη κάνουμε debate για την αποποινικοποίηση του χασίς και η έννοια της «αποτυχίας» ταυτίζεται με αυτήν της επιτυχίας.
Μια προκλητική έκθεση
Όπως αναφέρθηκε στην πρώτη παράγραφο, για να ξεχαστεί όπως του αξίζει, μια 19μελης πολιτικών προσώπων υποστηρίζει σε έκθεσή της ότι οι νομοθεσίες κατά των ναρκωτικών έχουν αποτύχει, με το να ενδυναμώνουν το οργανωμένο έγκλημα, κοστίζοντας στους φορολογούμενους πολίτες εκατομμύρια δολάρια και προκαλώντας χιλιάδες θανάτους. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ, που επικαλείται η επιτροπή στην έκθεσή της, η χρήση οπιούχων αυξήθηκε κατά 35% παγκοσμίως από το 1998 έως το 2008, η κοκαΐνη κατά 27% και η κάνναβη κατά 8,5%. Συμπεράσματα προφανή για τον οποιοδήποτε, χρειάστηκαν ειδική επιτροπή στην οποία συμμετείχαν ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, οι πρώην ηγέτες του Μεξικού, της Κολομβίας, της Βραζιλίας, ο επιχειρηματίας Σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον, ο πρώην επικεφαλής της ομοσπονδιακής τράπεζας των ΗΠΑ Πολ Βόλκερ και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου.
Διαβάστε για το ίδιο θέμα:
Εθνική συγκίνηση και ανανέωση τρομοκρατικών πρακτικών στην Αμερική
Όλο και πιο βαθιά χωμένοι στο χρέος
Θεατρινισμοί και ρητορείες Ομπάμα
Ο νέος κύκλος αίματος ξεκίνησε
