">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Παγκόσμιο κίνημα». Από τους indignados της Ισπανίας και τους καταληψίες της Γουόλ Στριτ μέχρι τους «εξεγερμένους δράκους» της Μπολόνια. Ενόσω οι Αγανακτισμένοι σχεδιάζουν την πρώτη παγκόσμια ημέρα μαζικής και παγκόσμιας διαδήλωσης το ερχόμενο Σάββατο, στην Ελλάδα οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται εδώ και εβδομάδες με αμείωτη ένταση. Γιατί, όμως, βγαίνουν στον δρόμο οι Έλληνες; Είναι καπρίτσιο, είναι συμφέρον ή κάτι άλλο;
Η εφημερίδα της Στουτγάρδης, Stuttgarter Zeitung, σε δημοσίευμα της περασμένης Τρίτης μας λέει πως «η Ελλάδα αποφάσισε να βουλιάξει», απαντώντας στη ρήση του έλληνα πρωθυπουργού «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Σύμφωνα με την γερμανική εφημερίδα, το βούλιαγμα αυτό οφείλεται στα ελληνικά συνδικάτα, τις απεργίες, αλλά και τις πελατειακές σχέσεις που δεν αφήνουν την κυβέρνηση να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.
Χαρακτηριστικά, μας λέει πως «τα ελληνικά συνδικάτα υπερασπίζονται τα προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων και μπλοκάρουν κάθε προσπάθεια διαρθρωτικής μεταρρύθμισης, που θα μπορούσε να καταστήσει τη χώρα εκ νέου ανταγωνιστική. Μέρα με τη μέρα βυθίζουν με τις απεργίες τους την Ελλάδα πιο βαθιά στο χάος (…) Η σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν τολμάει να αγγίξει τα πελατειακά συμφέροντα. Σχεδόν ένας στους τέσσερις εργαζόμενους Έλληνες πληρώνεται από το κράτος».
Από τη στάση του κειμένου, που στην πλειονότητά του επιτίθονταν και στον κ. Σαμάρα για την περίφημη «συναίνεση», μπορούμε με ασφάλεια να εξάγουμε κάποια συμπεράσματα, ώστε να απαντήσουμε το ως άνω ερώτημα. Υπό το πρίσμα της Stuttgarter Zeitung οι Έλληνες βγαίνουν στους δρόμους διότι πλήττονται τα προσωπικά τους συμφέροντα από μια κυβέρνηση που θέλει (αλλά δεν μπορεί λόγω μη συναίνεσης) να διαλύσει το πελατειακό κράτος.
«Φασιστική κυβέρνηση»
Ας αλλάξουμε πρίσμα τώρα. Ο οικονομολόγος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μισούρι (UMKC), Μάικλ Χάντσον [Michael Hudson], σε συνέντευξή του την περασμένη Δευτέρα μίλησε πολύ ξεκάθαρα. Η ελληνική κυβέρνηση έχει προβεί σε μια εσωτερική υποτίμηση, μέσω λεηλασίας μισθών και συντάξεων και κοινωνικής πρόνοιας εν γένει. «Αυτή την υποτίμηση κάποια χρόνια πριν θα την αποκαλούσαμε ταξικό πόλεμο», μας λέει ο κ. Χάντσον. Εν συνεχεία γίνεται πιο αιχμηρός. Η κυβέρνηση, μας λέει, είναι ψευδεπίγραφα σοσιαλιστική, καθώς εξασκεί φασιστικού τύπου διακυβέρνηση. Με μόλις το 10% των πολιτών να στηρίζει την κυβέρνηση, είναι σαφές πως στερείται οποιασδήποτε νομιμοποίησης από το λαό της.
«Η Ελλάδα έχει ένα χρέος το οποίο δεν μπορεί να πληρωθεί και δεν θα πληρωθεί. Η κυβέρνηση και οι διεθνείς οργανισμοί χρησιμοποιούν την κρίση ώστε να λεηλατήσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων», καταλήγει.
Ο Μάικλ Χάντσον, παρών στην αμερικάνικη δεκαετία του 60, έχει διαφορετική απάντηση από τη γερμανική εφημερίδα. Οι Έλληνες βγαίνουν στους δρόμους διότι θέλουν να κάνουν σαφές πως η κυβέρνηση έχει μόλις ένα 10% του λαού από πίσω της και πως οι κινήσεις της πλέον, όπως επισημαίνει ο κ. Χάντσον, παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και ουδεμία σχέση έχουν με Δημοκρατία.
Εκ διαμέτρου αντίθετες οπτικές γωνίες, η πρώτη εκ των οποίων αντικατοπτρίζει ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας το οποίο θέλει να πιστέψει τη ρητορική περί αλλαγής. Δικαιούμαστε να απαιτούμε μια αλλαγή στην ελληνική κοινωνία. Πρέπει να μπει ένα τέλος στις μίζες, στα σκάνδαλα, στο κονέ, στο γνωστό, στο βύσμα, στη διαφθορά, στα υποβρύχια, στα στημένα, αλλά και στη βία που ασκούμε καθημερινά ο ένας στον άλλο. Όμως, ένα είναι βέβαιο. Πως ο κυβερνών συνασπισμός ΕΕ-ΔΝΤ-ΠΑΣΟΚ δεν μας οδηγεί σε μια τέτοια κοινωνία. Εκ του αντιθέτου, η καταβαράθρωση των μισθών και των δικαιωμάτων θα λειάνει το έδαφος για αύξηση της διαφθοράς. Σίγουρα για κάποιους ο δρόμος είναι εκτόνωση και πρεμούρα για αυτά που δεν θα «φάνε», όμως δεν παύει να είναι και Αγώνας για μια πραγματική αλλαγή.
Γκάρντιαν: Με ποια λατινοαμερικανική χώρα θα μοιάζει η Ελλάδα όταν χρεοκοπήσει;
Η αντίδραση του αμερικάνικου πολιτικού γίγνεσθαι στο νεογνό κίνημα «Καταλάβετε την Γουόλ Στριτ» είναι σαν να παρακολουθείς παλιό καλό αμερικάνικο σινεμά. Στο δίκτυο CNBC μας πληροφόρησαν πως οι διαδηλωτές «συντάσσονται με τον Λένιν», κάπως έτσι αντέδρασαν και οι Ρεπουμπλικάνοι. Η δαιμονοποίηση είναι καθημερινή για ένα κίνημα που εκθέτει τους ολιγάρχες των ΗΠΑ. Όμως, στην Ελλάδα η παγκόσμια μέρα (15 Οκτώβρη) έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία ακόμη και από την Γουόλ Στριτ.
Όπως μας λέει ο Τζέιμς Μίντγουεϊ [James Midway], σε άρθρο του στη βρετανική Γκάρντιαν της περασμένης Τρίτης, η περίπτωση της Ελλάδας αρχίζει να θυμίζει μέρα με τη μέρα και παραπάνω την Αργεντινή. Ο κ. Μίντγουει ξεκινάει το άρθρο αποσαφηνίζοντας πως δεν είναι κάθε χρεοκοπία επιζήμια για μια χώρα. Φέρνει ως παράδειγμα την Ουρουγουάη, η οποία όπως πολλές άλλες λατινοαμερικάνικες χώρες, βίωσε μεγάλη οικονομική κρίση εν έτει 2003. Όμως, η Ουρουγουάη μετά το κούρεμα του χρέους, και την ύφεση που αντιμετώπισε, κατάφερε εντός 4 ετών να έχει ανάπτυξη 8% και να ξαναβγεί στις αγορές.
Η περίπτωση αυτή όμως λίγο μοιάζει με την Ελλάδα, καθώς, όπως λέει ο κ. Μίντγουει είχε μικρότερο χρέος, δεν ήταν εγκλωβισμένη σε μια οδυνηρή συναλλαγματική ισοτιμία, ενώ παράλληλα βοηθήθηκε από την άνθηση της παγκόσμιας οικονομίας.
Η περίπτωση που μας μοιάζει είναι της Αργεντινής. «Αμφότερες μεσαίου μεγέθους οικονομίες· αμφότερες βρέθηκαν παγιδευμένες σε άκαμπτες συναλλαγματικές ισοτιμίες, που ακύρωναν τη δυνατότητα υποτίμησης· κι αμφότερες «κόλλησαν» σε προγράμματα λιτότητας έμπνευσης ΔΝΤ, που υποστηρίχτηκαν από σχήματα εθελούσιας αναδιάρθρωσης του χρέους τους. Όπως ακριβώς συνέβη και με την Αργεντινή [τον Ιούνιο του 2001], η τελευταία απόπειρα εθελούσιας συμμετοχής των πιστωτών σε ένα πρόγραμμα μετριοπαθούς «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, μετά την πολυδιαφημισμένη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, στην πραγματικότητα οδήγησε σε αύξηση του ελληνικού χρέους σε πραγματικές τιμές».
Και συνεχίζει προειδοποιώντας για μια χρεοκοπία άτακτη όπως αυτή του Δεκεμβρίου του 2001 στην Αργεντινή. «Η ΕΕ ας ετοιμάζεται για το χειρότερο σενάριο, της αποτυχίας κάθε εθελούσιου σχήματος, που την ακολουθεί η άτακτη χρεοκοπία». Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, ο δρόμος και οι κινητοποιήσεις έχουν άλλο ειδικό βάρος για την Ελλάδα. Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, ο δρόμος και οι κινητοποιήσεις οφείλουν να εξελιχτούν σε έναν παλλαϊκό αγώνα.
