">
Του Γιώργου Παπαδημητρίου
Πριν από μία ακριβώς βδομάδα, ο Δήμος Αριστοτέλη επικύρωσε ομόφωνα ένα, μεγάλης συμβολικής αλλά και πολιτικής σημασίας, ψήφισμα, με θέμα την τύχη των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων στην περιοχή των Σκουριών. Στο εν λόγω ψήφισμα, εκφράζεται η στιβαρή κι αταλάντευτη αντίθεση του Δήμου απέναντι στις ενέργειες και τη δράση της «Ελληνικός Χρυσός» και της “Eldorado Gold”, καθώς και η διεκδίκηση δικαιωμάτων, τελών, μισθωμάτων και φόρων από τις δύο εταιρίες. Μέχρι πρότινος, οι δύο εταιρικοί κολοσσοί λειτουργούσαν ως φεουδάρχες στην περιοχή, με την ανοχή της πρώην τοπικής αυτοδιοίκησης και φυσικά, της κεντρικής εξουσίας.
Το συγκεκριμένο ψήφισμα δεν σταματά εδώ, αλλά πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, προβαίνοντας σε μία κίνηση αυτονόητη μεν, βαρυσήμαντη, δε. Κόβει τον ομφάλιο λώρο της οποιασδήποτε οικονομικής δοσοληψίας μεταξύ του Δήμου και των δύο αυτών εταιριών, με τη μορφή δωρεών, έργων ή εισφορών σε είδος. Ναι, καλά το υποψιάζεστε, η προηγούμενη δημοτική αρχή, η οποία κοπτόταν πως δρα με μοναδικό γνώμονα το όφελος των κατοίκων της περιοχής, αποφάσιζε κι έπραττε παντελώς ανεξάρτητα και αδέσμευτα. Ο τέως Δήμαρχος, Χρήστος Πάχτας, ήταν μια πολιτική περσόνα ταγμένη ολόψυχα στο ιερό του καθήκον και διόλου άφηνε την κρίση του να θολώσει από τα μικρά και ανεπαίσθητα «δωράκια» των δύο εταιριών προς τον Δήμο. Εξάλλου, μιλάμε για αυστηρώς συμβολικά ποσά, όπως τα 920.000 ευρώ (!) που είχαν συμφωνηθεί να καταβληθούν ως δωρεά εντός του 2014…
Σε αυτό το σημείο, να μην λησμονήσουμε να αναφερθούμε στις μέρες και τα έργα του Χρήστου Πάχτα. Σε περίπτωση που δεν ενθυμείστε τα παρελθοντικά του πολιτικά επιτεύγματα, να σας φρεσκάρουμε τη μνήμη. Το 2004, ο τότε Υφυπουργός Οικονομικών, Χρήστος Πάχτας, εξωθήθηκε σε παραίτηση (συγκινητικό το ότι ο ίδιος, ακόμη και την ύστατη στιγμή, αρνούταν να αποχωριστεί τον γλυκό του θώκο) εξαιτίας μιας σκανδαλώδους τροπολογίας, η οποία θα επέτρεπε στο ξενοδοχείο «Πόρτο Καράς» να επεκταθεί ανεξέλεγκτα στη δασική έκταση της Σιθωνίας Χαλκιδικής. Στην κυριολεξία, ό,τι αφορούσε αυτή την τροπολογία ήταν επαίσχυντο, καθώς, πέρα από το παράνομο περιεχόμενό της, όλες οι δικλείδες ασφαλείας όσον αφορά το «πέρασμά» της είχαν πάει περίπατο. Βουλευτές κατήγγειλαν ότι πλαστογραφήθηκε η υπογραφή τους, άλλοι παραδέχτηκαν ότι δεν ήξεραν τι υπέγραφαν, ενώ οι αρμόδιοι Υπουργοί, όταν ερωτήθηκαν περί των συμβάντων, δήλωσαν πλήρη άγνοια, παρόλο που επρόκειτο για μια τροπολογία που προστέθηκε σε σχέδιο νόμου που είχαν καταθέσει οι ίδιοι! Κοινώς, το απόλυτο χάος.
Από εκεί και έπειτα, θεωρούμε χρέος μας να αναφερθούμε στις εξελίξεις στην περιοχή των Σκουριών, διότι, αν επιλέξει κανείς να ενημερωθεί επί του ζητήματος από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, θα βρεθεί αντιμέτωπος με την έννοια του απόλυτου κενού. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα, σαν μην έχει υπάρξει ποτέ το οποιοδήποτε ζήτημα. Το δε ελληνικό κράτος, πράττει τα δέοντα και τα ειωθότα. Αντιμετωπίζει τους κατοίκους της περιοχής ως εν δυνάμει εγκληματίες και τρομοκράτες. Περισσότεροι από 350 (!) κάτοικοι της περιοχής έχουν συρθεί στα δικαστήρια, ενώ οι τοπικές αστυνομικές δυνάμεις λειτουργούν ακριβώς με τον τρόπο που είχαμε αναλύσει στο άρθρο της προηγούμενης εβδομάδας. Ως πραιτωριανή φρουρά των εταιρικών συμφερόντων και ως εχθρός των συμπολιτών τους, στους οποίους πλέον απαγορεύεται ευθαρσώς να διαμαρτύρονται στην ίδια τους τη γη.
Το ελληνικό κράτος έχει πλέον μετατραπεί σε ένα καφκικό σύμπλεγμα προάσπισης εξουσιαστικών συμφερόντων καναλαρχών, κατασκευαστών, εφοπλιστών και λοιπών μεγαλό-παραγόντων, οι οποίοι είναι ταυτόχρονα ελεγκτές και ελεγχόμενοι, διώκτες και διωκόμενοι, κριτές και κρινόμενοι. Ως εκ τούτου, υπεκφεύγουν κάθε έλεγχο, υπερπηδούν κάθε δίωξη, αποφαίνονται θετικά για τα πεπραγμένα τους. Κι όπως έχουμε ξαναπεί, έχουν κατορθώσει να αντιστρέψουν τη ροή. Δεν προσεταιρίζονται πολιτικούς για να πετύχουν τους στόχους τους, αλλά οι πολιτικοί παρακαλούν να εξαρτηθούν από αυτούς, μπας και κάνουν καριέρα.
