">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Ακούει ροκ, αλλά αποφάσισε να κάνει μια ταινία για τον «Ζυγό», ένα ιστορικό «σκυλάδικο» της πόλης μας. Ο Γιάννης Μισουρίδης γύρισε το ντοκιμαντέρ «Κωνσταντινουπόλεως 280, Θεσσαλονίκη» που είναι ένα επεισόδιο της σειράς Docville, η οποία καταγράφει χωρίς σχόλιο τη ζωή στις ελληνικές πόλεις σήμερα, σε καιρούς δύσκολους.
«Βρέθηκα τυχαία σε αυτό το χώρο, παρόλο που δεν είμαι φαν των σκυλάδικων και αυτής της μουσικής, και γνώρισα κάποιους ανθρώπους. Και αυτό μου έδωσε την ιδέα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για αυτούς γιατί είναι ένας άλλος κόσμος διαφορετικός από αυτόν που ζω εγώ, αλλά που αξίζει τον κόπο να τον δω», δήλωσε ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του στον «Τ.Θ.».
«Πολλές φορές στο μυαλό των ανθρώπων μοιάζει να είμαστε σε διαφορετικές όχθες. Ένας ροκάς μπορεί να βλέπει έναν λαϊκό ως κάτι το εντελώς διαφορετικό όμως τελικά πολλά πράγματα είναι κοινά και λειτουργούμε σε πολλά πράγματα με τον ίδιο τρόπο», συμπλήρωσε ο δημιουργός.
Όσο για το δεύτερο πόνημά του στο 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, τα «Οικολογικά ημερολόγια – Κρέας, ο πόλεμος των πιρουνιών»;
Ξεκίνησε από προσωπικό ερέθισμα. Όντας οικογενειάρχης και πατέρας άρχισε να τον απασχολεί η διατροφική συνήθεια της κρεοφαγίας. Κινηματογράφησε πρώτα τα μέλη της οικογένειάς του και μετά μίλησε με πολλούς ανθρώπους από φιλοσόφους μέχρι χασάπηδες θέτοντας με πλάγιο τρόπο ερωτήματα για
τη διατροφή μας, το αν πρέπει να τρώμε κρέας ή αν πρέπει να είμαστε vegetarians, αν μπορούμε να σεβόμαστε τα δικαιώματα των ζώων, αν πρέπει να κάνουμε πειράματα σε αυτά κλπ.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το ντοκιμαντέρ «Κωνσταντινουπόλεως 280, Θεσσαλονίκη»;
Βρέθηκα τυχαία σε αυτό το χώρο, παρόλο που δεν είμαι φαν των σκυλάδικων και αυτής της μουσικής, και γνώρισα κάποιους ανθρώπους. Και αυτό μου έδωσε την ιδέα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για αυτούς γιατί είναι ένας άλλος κόσμος διαφορετικός από αυτόν που ζω εγώ, αλλά που αξίζει τον κόπο να τον δω: πώς λειτουργεί ή τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι λόγοι που με οδήγησαν μέσα στο «Ζυγό», σε αυτό το λίγο απόμερο μαγαζί που βρίσκεται σε μια φτωχή και υποβαθμισμένη περιοχή της Θεσσαλονίκης.
Πρώτα προσέγγισα τον Άρη, που είναι ο κεντρικός ήρωας του ντοκιμαντέρ, και αποφάσισα να του ζητήσω να με αφήσει να κινηματογραφήσω τόσο τον ίδιο, όσο και το μαγαζί, το τι συμβαίνει μέσα. Συμφωνήσανε όλα τα παιδιά που εργάζονται στο κατάστημα και έτσι πήγα με μια κάμερα στο χέρι και για κάποιες μέρες εγκαταστάθηκα εκεί.
Δεν αντιμετωπίσατε δυσκολίες λοιπόν στο να τους πείσετε να μιλήσουν, ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν…
Σε γενικές γραμμές ναι. Δεν ήταν πάντα όλοι πρόθυμοι γιατί πολλοί μπορεί να κοιτάνε με καχυποψία έναν άνθρωπο με κάμερα και να αναρωτιόντουσαν «τι θέλει από εμάς» και «τι μπορεί να καταλάβει αυτός από το δικό μας τρόπο», γιατί εγώ δεν άκουγα τέτοια μουσική. Και λίγη καχυποψία είναι φυσιολογική όμως σιγά σιγά έσπασε. Και έτσι κατάφερα να κερδίσω ένα κομμάτι εμπιστοσύνης που με οδήγησε στο να κάνω αυτό το ντοκιμαντέρ.
Η κρίση αποτυπώνεται στην ταινία;
Η κρίση δεν χρειάζεται να αναφέρεται ρητά σήμερα. Όπου και να είσαι ό,τι και να κάνεις είναι παρούσα. Δηλαδή άνθρωποι οι οποίοι δυσκολεύονται που βγάζουν μεροκάματο 20 ευρώ δεν χρειάζεται να πεις ότι περνούν κρίση, από μόνο του είναι κρίση. Δεν αναφέρεται η κρίση ως κρίση αλλά την βλέπεις διάσπαρτη παντού.
Είπατε πριν ότι εσείς δεν είχατε τέτοια ακούσματα…
Ναι εγώ ήμουν ροκάς.
Οπότε πώς σκεφτήκατε να κάνετε μια τόσο διαφορετική ταινία; Ήταν μια πρόκληση;
Ναι είναι η πρόκληση του διαφορετικού, του άλλου, της αντίπερα όχθης, που δεν είναι αντίπερα όχθη αλλά έτσι μοιάζει πολλές φορές στο μυαλό των ανθρώπων. Δηλαδή ένας ροκάς βλέπει έναν λαϊκό σαν να είναι εντελώς διαφορετικός. Τελικά στην ίδια όχθη είμαστε πολλά πράγματα είναι κοινά και λειτουργούμε σε πολλά πράγματα με τον ίδιο τρόπο.
Παράλληλα έχετε και ένα άλλο ντοκιμαντέρ τα «Οικολογικά ημερολόγια- Κρέας ο πόλεμος των πιρουνιών». Μπορείτε να μας πείτε δύο λόγια και για αυτό;
Είναι ένα ντοκιμαντέρ που αφορά το κρέας, τη διατροφική συνήθεια της κρεοφαγίας, αλλά στον αντίποδα στέκει η φυτοφαγία (οι vegetarian). Μέσα από το ερέθισμα το προσωπικό, γιατί έχω παιδιά και οικογένεια, άρχισαν να με απασχολούν ηθικά και φιλοσοφικά αυτά τα ζητήματα και προσπαθώ να διερευνήσω το ζήτημα του κρέατος μέσα στην ελληνική κουλτούρα και νοοτροπία. Ξεκινώ μέσα από την οικογένειά μου κινηματογραφώντας την και καταλήγω στο να μιλάω με ανθρώπους από ένα ευρύ φάσμα: φιλοσόφους, συγγραφείς, εστιάτορες, χασάπηδες...
Και που οδηγεί αυτή η συζήτηση;
Στο να διατυπωθεί το ερώτημα «Τι είναι το κρέας;», «Γιατί τρώω κρέας;» και «Τι σημαίνει να τρώω κρέας;». Οι απαντήσεις δεν υπάρχουν ξεκάθαρες απλώς πολλές φορές πρέπει να διατυπώσεις το ερώτημα που υπονοεί όλα αυτά τα ηθικά διλήμματα που έχουμε απέναντι στα δικαιώματα των ζώων, στην υγιεινή πλευρά της διατροφής για το φαγητό που τρώμε, στο αν είναι κάτι που μας αρέσει ή είναι εγγεγραμμένο στον πολιτισμό μας ή είναι κάτι άλλο. Είναι όλα αυτά τα ερωτήματα.
Οπότε θέτετε τα ερωτήματα και ο κόσμος μπορεί να κάνει τους συλλογισμούς του;
Ναι, αλλά ερωτήματα μπαίνουν με έναν ειρωνικό και πλάγιο τρόπο και καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορεί να απαντηθεί έτσι απλά αν πρέπει να τρώμε κρέας ή όχι, αν πρέπει να τρώμε πολύ ή λίγο, αν πρέπει να είμαστε vegetarians και αν μπορούμε να σεβόμαστε τα δικαιώματα των ζώων, αν τα ζώα πρέπει να ζουν ελεύθερα γύρω μας και όχι σε μέσα κλουβιά ή αν πρέπει να κάνουμε πειράματα σε ζώα, ή αν οι αγελάδες πρέπει να είναι κλεισμένες σε ένα κλουβί και να παράγουν συνέχεια γάλα και να τις παίρνουν τα μωρά τους… Είναι πολλά τα ερωτήματα και ουσιαστικά αντανακλούν τον μοντέρνο τρόπο ζωής μέσα στην πόλη.
Σκέφτεστε να συνεχίσετε με ντοκιμαντέρ ή να στραφείτε στις μεγάλου μήκους ταινίες;
Εγώ από ντοκιμαντέρ ξεκίνησα και αυτό που με απασχολεί και με ενδιαφέρει είναι το ντοκιμαντέρ γιατί είναι ένα μοντέρνο είδος που μπορεί να μιλήσει στη σημερινή εποχή. Οι τρόποι αφήγησης στη μυθοπλασία είναι 5-6. Το ντοκιμαντέρ επειδή μπορεί να είναι υβριδικό, μπορεί να δανείζεται τρόπους από πολλά, από τη λογοτεχνία, τη μυθοπλασία, τον κινηματογράφο, το ρεπορτάζ, τη φωτογραφία κλπ μπορεί να είναι πολύ επίκαιρο και να χρησιμοποιήσει πολύ καινούριους τρόπους για να αφηγηθεί μια ιστορία της εποχής του. Οπότε θα έλεγα ότι γενικότερα με αφορά το ντοκιμαντέρ.
Το «Docville: Κωνσταντινουπόλεως 280, Θεσσαλονίκη» θα προβληθεί σήμερα στις 15.00 στην αίθουσα Φρίντα Λιάππα. Τα «Οικολογικά ημερολόγια – Κρέας, ο πόλεμος των πιρουνιών» έχουν ήδη προβληθεί στο 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
