">
Γαλλία και Γερμανία συμφωνούν για το κοινό τους σχέδιο ενόψει της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. στις 8 και 9 Δεκεμβρίου.
Το χέρι που κραδαίνει αυτό το μοχλό έπλασε τις δομές της Ευρώπης και τις εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον, την ώρα που οι αριβίστες πολιτικοί των κρατών εκτελούσαν πιστά τις εντολές του
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Δημοσιονομική ένωση σε όλη την ευρωζώνη υποσχέθηκε να εγκαθιδρύσει η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Μας είπε πως πολλές δυνάμεις θα συνδράμουν στον «μαραθώνιο» για την αποφυγή της «απόλυτης καταστροφής», όχι όμως το ευρωομόλογο. Άλλωστε, ευθύς εξ αρχής η κ. Μέρκελ είχε απορρίψει τις προτάσεις που προωθούσε η Γαλλία με την στήριξη διαφόρων αναλώσιμων συμμάχων, όπως την Βρετανία και την Κομισιόν. Προ δυο εβδομάδων, ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί στεκόταν δίπλα στην Α. Μέρκελ και δεν κατάφερε ούτε να ψελλίσει την φερόμενη τότε ως απαίτησή του. Η επικυριαρχία του Βερολίνου σε όλη την Ευρώπη αποδείχτηκε περίτρανα και την περασμένη Πέμπτη όταν ο Ν. Σαρκοζί προλόγισε ουσιαστικά την Α. Μέρκελ δεσμευόμενος να υποστηρίξει όλους τους γερμανικούς «κανόνες» του μονεταριστικού παιχνιδιού.
Τότε πήρε το λόγο η ίδια. Η γερμανίδα καγκελάριος μίλησε την Παρασκευή στο κοινοβούλιο της χώρας της για το «όραμά» μιας νέας Ευρώπης. Μια ολόκληρη ήπειρος με «ευρωπαϊκό φρένο χρέους» συνδυασμένο με αυστηρούς κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας. Τόνισε πως «δεν μπορεί να βρεθεί άμεση λύση, [καθώς] δεν υπάρχουν γρήγορες και εύκολες απαντήσεις», επαναλαμβάνοντας πως οι ευρωπαίοι ηγέτες και λαοί πρέπει να δείξουν υπομονή. Ξεκαθάρισε για ακόμη μια φορά πως το Βερολίνο είναι αποφασισμένο να αλλάξει τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες με στόχο την «σταθερότητα της κοινής νομισματικής ένωσης». «Σήμερα», είπε, «έχουμε συμφωνίες, στο μέλλον θα χρειαστούμε νομικά δεσμευτικές ρυθμίσεις», υπενθυμίζοντας πως θα προβλέπονται αυτόματες κυρώσεις σε όσα κράτη παραβιάζουν τους σκληρούς γερμανικούς κανόνες.
Οι ομιλίες των Ν. Σαρκοζί και Α. Μέρκελ έρχονται πριν την συνάντησή τους την ερχόμενη Δευτέρα, όπου και θα συμφωνήσουν το προαναφερθέν κοινό σχέδιο τους ενόψει της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. στις 8 και 9 Δεκεμβρίου.
Αυτό το σχέδιο είναι κατ’ ουσίαν οι όροι του Βερολίνου, οι οποίοι οδηγούν στην απόλυτη «γερμανοποίηση» της Ευρώπης, όπως έγραφε η γαλλική Λε Μοντ την περασμένη εβδομάδα. Μάλιστα έφτανε σε σημείο να μιλά για «Τέταρτο Ράιχ», κάτι που μετά το «Η Ευρώπη μιλά γερμανικά» του επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της Α. Μέρκελ, Φόλκερ Κάουντερ, έγινε πρωτοσέλιδο και στην Βρετανία.
Τι απαιτεί λοιπόν το «Τέταρτο Ράιχ»; Ακόμη πιο αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς δίχως ελλείμματα. Αυτό σε απλά λόγια σημαίνει την μονιμοποίηση της λιτότητας ανά την Ευρώπη με τα γνωστά αποτελέσματα της ανεργίας, της φτώχειας και της ανέχειας. Απαιτεί, επιπλέον, κοινή δημοσιονομική πολιτική. Δηλαδή, έγκριση των προϋπολογισμών των κρατών μελών από την Κομισιόν με το Βερολίνο να αποφασίζει για μισθούς, συντάξεις, εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες εν γένει.
Προσεγγίζουμε ολοένα και περισσότερο μια νέα μορφή αποικιοκρατίας με μοχλό τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Το χέρι που κραδαίνει αυτό το μοχλό έπλασε τις δομές της Ευρώπης και τις εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον, την ώρα που οι αριβίστες πολιτικοί των κρατών εκτελούσαν πιστά τις εντολές του. Το ίδιο χέρι έδωσε σάρκα και οστά στην σημερινή κρίση με σκοπό την ολοκλήρωση του έργου του.
Χρειαζόμαστε έναν ευρω-τεχνοκράτη για να διατρανώσει πως η αναπτυξιακή πολιτική θα έρθει μόνο μέσω του μνημονίου, δηλαδή της εσωτερικής υποτίμησης (ισοπέδωση μισθών-ανεργία) και τις ιδιωτικοποιήσεις. Ωστόσο, χρειαζόμαστε μονάχα μια μικρή ιστορική αναδρομή στα του οίκου μας για να αντιληφθούμε ακριβώς το αντίθετο. Ήταν μετά το Μάαστριχτ και το ευρώ που καταλύθηκε πλήρως η παραγωγική δυνατότητα της Ελλάδας και θεσμοθετήθηκε μια οικονομία στηριζόμενη σε κατασκευές και εισαγωγές. Το ξέρουμε αυτό. Το βιώνουμε αγρίως εδώ και μια δεκαετία.
Ωστόσο, το γεγονός ότι αυτό το καθεστώς δεν ήταν και πολύ περισσότερο δεν θα είναι βιώσιμο, δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα καταρρεύσει. Για την Ευρώπη είναι απαραίτητη μια άλλη «γλώσσα» (κατά το «μιλάει γερμανικά») για την δημιουργία προοπτικής, ανάπτυξης και κοινωνικής πολιτικής.
